I SA/Go 340/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim - Zbigniew Kruszewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 września 2015 r. wniosku A.M. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A.M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 rok od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów postanowił: odmówić przyznania prawa pomocy. Skarżąca wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych. Z uzasadnienia wniosku, oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach jak również z przedstawionych dodatkowych dokumentów i oświadczeń wynika, co następuje. Skarżąca jest współwłaścicielką nieruchomości. Nie ma innego majątku, w tym: oszczędności. Utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę wynoszącego 1.266,77 zł netto przy uwzględnieniu potrącenia egzekucyjnego. Swoje miesięczne stałe wydatki określiła na ok. 1.100 zł. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 1270 ze zm. - dalej: "p.p.s.a.") prawo pomocy w zakresie częściowym, czyli takim jakiego przyznania domagała się skarżąca, przysługuje w razie wykazania, że poniesienie pełnych kosztów utrzymania mogłoby narazić wnioskodawcę lub jego rodzinę na uszczerbek utrzymania koniecznego. Oceniając wniosek skarżącej, należy podkreślić, że zasadą jest ponoszenie przez strony kosztów związanych z udziałem w sprawie (art. 199 p.p.s.a.). Wyjątek od tej zasady, poprzez zwolnienie od obowiązku ponoszenia kosztów sadowych dopuszczalny jest jedynie w szczególnych sytuacjach (zob. np. post. NSA z 14 października 2014 r. I GZ 424/14 Lex 1551230). Z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. wynika, że prawnym kryterium stanowiącym przesłankę przyznania prawa pomocy jest konieczne utrzymanie, co oznacza, że jeżeli strona posiada zasoby finansowe pozwalające na pokrycie kosztów sądowych to winna je ponieść w takiej części, w jakiej ich uiszczenie nie narazi na uszczerbek koniecznego utrzymania. W niniejszej sprawie, jedyną opłatą sądową podlegającą potencjalnie uiszczeniu na obecnym etapie postępowania jest wpis od skargi, który winien wynieść 200 zł - zgodnie z § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221 poz. 2193 ze zm.). Kwota tej opłaty jest stosunkowo niska i trudno uznać, by jej uiszczenie przekraczało możliwości finansowe skarżącej. Z przedstawionych przez nią dokumentów wynika bowiem że, pomimo obciążenia egzekucyjnego wynagrodzenia za pracę, saldo jej rachunku bankowego jest niezmiennie dodatnie. Skarżąca regularnie finansuje swoje wydatki, w tym wysokie rachunki telefoniczne i rachunki za korzystanie z internetu. W tej sytuacji nie zachodzi obawa, że zapłata 200 zł tytułem wpisu od skargi spowoduje niebezpieczeństwo niemożności zaspokojenia podstawowych wydatków, tym bardziej, że jak wskazano we wniosku, skarżąca na bieżąco korzysta z pomocy finansowej rodziców. Uwzględniając powyższe, postanowiono jak w sentencji (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).