I SA/Go 340/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Juszczyk - Wiśniewska Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędzia WSA Zbigniew Kruszewski (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 1 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi K.M. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2020 1. Uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...], w całości. 2. Zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz K.M. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. K.M. (skarżąca) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dyrektor ARiMR) z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR (organ I instancji) z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2020. Z akt wynika następujący stan faktyczny. Dnia 14 czerwca 2020 r. skarżąca złożyła wniosek o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2020. Ubiegała się o przyznanie jednolitej płatności obszarowej, przyznanie płatności za zazielenienie, przyznanie płatności dodatkowej (redystrybucyjnej) oraz przyznanie płatności dla Młodych Rolników. Decyzją z [...] kwietnia 2021 r. organ I instancji odmówił przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Uznał bowiem, że skarżąca nie spełniała przesłanek uzyskania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na podstawie regulacji art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2020 r., poz. 1341 ze zm., dalej: ustawa o płatnościach), które uzależniają możliwość ich przyznania od posiadania przez wnioskodawcę numeru identyfikacyjnego producenta rolnego. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR stwierdził, iż numer identyfikacyjny, którym posłużyła się skarżąca we wniosku o przyznanie płatności złożonym dnia 14 czerwca 2020 r., został jej nadany z naruszeniem prawa, a tym samym nie była uprawniona do posługiwania się nim. Organ w tym zakresie powołał się na własną decyzję z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] o stwierdzeniu wydania decyzji z dnia [...] maja 2013 r. (o wpisie do ewidencji producentów i nadaniu numeru identyfikacyjnego) z naruszeniem prawa (posiadającej walor ostateczności) organ I instancji stwierdził, że nadany Stronie numer identyfikacyjny należy traktować jako anulowany, tj. niemający mocy wiążącej. Z uwagi na niespełnienie jednego z obligatoryjnych kryteriów przyznania płatności, o które się ubiega, tj. posiadanie numeru identyfikacyjnego producenta rolnego, organ I instancji odmówił przyznania płatności. Na skutek wniesionego przez skarżącą odwołania, decyzją z dnia [...] czerwca 2021 r. Dyrektor ARiMR utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Podzielił stanowisko organu I instancji o tym, że skarżąca nie była uprawniona do uzyskania płatności, o które się ubiega, ponieważ nie spełnia przesłanki określonej w art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach. Organ odwoławczy wskazał, iż numer identyfikacyjny producenta rolnego, którym Strona posłużyła się we wniosku o przyznanie płatności, został "anulowany" przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR na mocy decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2021 r. stwierdzającej wydanie decyzji o nadaniu numeru z naruszeniem prawa. W ocenie organu odwoławczego Skarżąca nie może posługiwać się numerem identyfikacyjnym, albowiem jak wynika z treści ww. decyzji nie spełnia ustawowych kryteriów do jego posiadania. Organ przytoczył przy tym rozważania zawarte w decyzji z [...] marca 2021 r. We wniesionej do WSA w Gorzowie Wlkp. skardze na powyższą decyzję, skarżąca zarzuciła organom ARiMR, że w uzasadnieniu decyzji zawartych jest szereg stwierdzeń zdecydowanie nieprawdziwych stąd również i jej rozstrzygnięcie obarczone jest poważną wadą i pozostaje w sprzeczności z obowiązującym prawem. Ponadto zdaniem Skarżącej treść uzasadnienia decyzji wskazuje na to, iż organ II instancji, podobnie zresztą jak organ I instancji nie przyjmuje do wiadomości zarówno dyspozycji wynikających z art. 146 § 1 k.p.a. jak i art. 151 § 2 k.p.a. pomimo jednoznacznego powołania się na treść tych przepisów w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Na tej podstawie Skarżąca wniosła o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Wobec braku sprzeciwu skarżącej, Sąd uwzględnił wniosek organu i rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym (art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. –dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach płatności bezpośrednie są przyznawane rolnikowi, jeżeli: 1) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, który może być wykorzystywany do ubiegania się o te płatności, oraz; 2) łączna powierzchnia gruntów objętych obszarem zatwierdzonym będących w posiadaniu tego rolnika jest nie mniejsza niż 1 ha. Zatem jak prawidłowo zauważył organ, posiadanie numeru identyfikacyjnego nadanego w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności jest jedną z przesłanek przyznania płatności. W ocenie Sądu organy ARiMR błędnie przyjęły jednak, że skarżąca nie posiada ważnego numeru, ponieważ został "anulowany" przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR na mocy decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2021 r. stwierdzającej wydanie aktu o nadaniu numeru z naruszeniem prawa. Należy jednak zauważyć, że postępowanie zakończone decyzją z dnia [...] marca 2021 r. zostało wznowione na podstawie regulacji art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., który stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Należy podkreślić, iż zgodnie z art. 146 § 1 k.p.a. uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a i art. 145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Wspomniana decyzja z [...] marca 2021 r. została zatem wydana na podstawie art. 151 § 2 k.p.a., zgodnie z którym w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Stosownie do art. 149 § 2 k.p.a. po wznowieniu postępowania właściwy organ przeprowadza postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Po tym kroku organ dokonuje oceny czy w sprawie upłynął termin wskazany w art. 146 § 1 k.p.a. Upływ okresu określonego w art. 146 § 1 k.p.a. oznacza zatem bezwzględny zakaz merytorycznego rozstrzygnięcia. Po upływie tego okresu, w sprawie rozpoznawanej w trybie wznowienia postępowania, organ administracji publicznej traci kompetencję zarówno do uchylenia jak i do odmowy uchylenia decyzji ostatecznej. Jak podkreśla się w orzecznictwie i piśmiennictwie decyzja wydana na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. nie eliminuje decyzji dotychczasowej. Decyzja stwierdzająca wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa nie eliminuje z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji ostatecznej, która nadal kształtuje stosunek prawny, ale stanowi podstawę wystąpienia z roszczeniem odszkodowawczym przed sądem powszechnym i na zasadach określonych prawem cywilnym (np. wyrok WSA w Gdańsku z 17 października 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 323/12, orzecznia.nsa.gov.pl; Jaśkowska Małgorzata, Wilbrandt-Gotowicz Martyna, Wróbel Andrzej, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. VIII, WKP, 2020 r.). Termin wskazany w art. 146 § 1 k.p.a. ma charakter materialnoprawny, a co za tym idzie, nie podlega ani wydłużeniu ani przywróceniu, bez względu na okoliczności, na które powołuje się strona. Wniosek taki płynie nie tylko z samego brzmienia powołanego przepisu, lecz również z faktu, że postępowanie nadzwyczajne, którym niewątpliwe jest postępowanie w sprawie wznowienia, ma charakter wyjątku od zasady trwałości decyzji ostatecznej. Ustawodawca, decydując się na wskazanie ram czasowych umożliwiających wzruszenie ostatecznej decyzji administracyjnej, zagwarantował tym samym stabilność prawną uprawnień uzyskiwanych na jej podstawie. Ich istnienie wyklucza możliwość dokonywania oceny poprawności ostatecznej decyzji administracyjnej poza nimi. Upływ wspomnianego terminu ma charakter bezwarunkowy i zamyka drogę do wyeliminowania kwestionowanej decyzji z obrotu prawnego, bez względu na dostrzeżone przez organ w trakcie postępowania wznowieniowego jej uchybienia i wady (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 28 lipca 2021 r., sygn. akt II SA/Gl 457/21). Tym samym wydanie decyzji z dnia [...] marca 2021 r. nie mogło spowodować wyeliminowaniem z obrotu prawnego decyzji z dnia [...] maja 2013 r., którą organ nadał Skarżącej numer identyfikacyjny. Zatem oznacza to, że decyzja ta nadal istnieje w obrocie prawnym i Strona nadal może posługiwać się nadanym numerem identyfikacyjnym, który nie stracił ważności. Odmowa przyznania płatności została zatem uzasadniona nieprawdziwymi twierdzeniami, iż Strona nie spełnia przesłanek z art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach. Używane przez organy sformułowania typu: "(...) nieakceptowalne jest w ocenie organu odwoławczego przyznanie płatności wnioskodawcy, który nie jest podmiotem uprawnionym do posiadania numeru identyfikacyjnego producenta rolnego (...)", "(...) numer identyfikacyjny, którym posłużyła się Pani K.M. we wniosku o przyznanie płatności, został anulowany (...)", "(...) K.M. nie była podmiotem upoważnionym do uzyskania numeru identyfikacyjnego (...)", "(...) numer identyfikacyjny został nadany Pani K.M. z naruszeniem prawa. Wobec powyższego za zupełnie bezzasadny należy uznać argument Strony, iż posiada ważny numer identyfikacyjny producenta rolnego", świadczą o tym, że cała argumentacja organu w niniejszej sprawie sprowadziła się tylko do jednego stwierdzenia o nieposiadaniu przez Stronę skarżącą numeru identyfikacyjnego. Zaskarżona decyzja naruszała zatem art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach i musiała zostać uchylona. Należy dodać, iż posiadanie numeru identyfikacyjnego nie stanowi jedynej przesłanki uzyskania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach). Decyzje organów obu instancji nie zawierają jednak żadnych ustaleń dotyczących pozostałych przesłanek np. tego czy w 2020 r. Skarżąca była rolnikiem w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 1307/2013 lub czy łączna powierzchnia gruntów objętych obszarem zatwierdzonym będących w posiadaniu Skarżącej jest nie mniejsza niż 1 ha. Za niewystarczające uznać należy w powołanie się na ustalenia decyzji z [...] marca 2021 r. nr [...]. Dotyczyły one bowiem postępowania wznowieniowego zmierzającego do uchylenia decyzji o wpisie do ewidencji producentów i nadania w 2013 r. numeru identyfikacyjnego producenta rolnego. Nadto nie można uznać, że decyzja wydana w innym postępowaniu wiąże w zakresie sformułowanych w niej ustaleń faktycznych. Tym samym uznać należy, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie i niezbędne jest uchylenie również decyzji organu I instancji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ zobowiązany będzie uwzględnić powyższe rozważania i ocenę prawną. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...] kwietnia 2021 r. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.