I SA/Go 344/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska (spr.) Sędzia WSA Zbigniew Kruszewski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi M. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością na decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2013 rok oddala skargę w całości. Skarżąca M. sp. z o.o. – dalej zwana Spółką, Stroną – złożyła skargę na decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] czerwca 2021 r. wydaną w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2013 r. w kwocie 22.262 zł. Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym: Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego (dalej zwany NUCS) wszczął kontrolę wobec Spółki w zakresie prawidłowości rozliczenia, m.in. podatku dochodowego od osób prawnych za 2013 r. W dniu [...].08.2018 r. kontrola celno-skarbowa została zakończona wydaniem wyniku kontroli. Wynik kontroli został doręczony Stronie w dniu 05.09.2018 r. i zawierał pouczenie o prawie do złożenia korekty deklaracji w terminie 14 dni od daty jego doręczenia w zakresie objętym kontrolą celno-skarbową. Z prawa tego Strona nie skorzystała. Wobec powyższego NUCS postanowieniem z dnia [...].10.2018 r. przekształcono zakończoną kontrolę celno-skarbową w postępowanie podatkowe. Przekształcenie nastąpiło z dniem doręczenia Stronie ww. postanowienia, tj. dnia [...].10.2018 r. W dniu [...].10.2018 r. został sporządzony protokół z badania ksiąg i dokumentów Strony, obejmujący prawidłowość rozliczenia podatku dochodowego od osób prawnych za okres od [...].01.2012 r. do [...].12.2013 r., który został doręczony Stronie w dniu 11.10.2018 r. Strona wniosła zastrzeżenia do zawartych w nim ustaleń, do których załączyła kserokopię korekty zeznania CIT-8 za 2015 r. złożonego w dniu 22.10.2018 r. w Urzędzie Skarbowym, stwierdzając, że kwestionowane w 2012 r. i 2013 r. kwoty zostały doliczone przez Spółkę do przychodów za 2015 r. W dniu [...].12.2018 r. NUCS, jako organ I instancji wydał decyzję w której określił Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2013 rok w kwocie 23.262 zł. Decyzja została uznana za doręczoną Stronie w trybie art. 150 ustawy Ordynacja podatkowa w dniu 27.12.2018 r. W dniu 26.02.2019 r. wpłynęło do organu pełnomocnictwo szczególne z dnia [...].02.2019 r. złożone przez członka zarządu Spółki W.F. (druk PPS-1) upoważniające adwokat A. N-J. do reprezentowania Spółki. W tym dniu do NUCS wpłynął również wniosek Strony, złożony za pośrednictwem pełnomocnika sporządzony i wysłany w dniu 22.02.2019 r. o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji NUCS z dnia [...].12.2018 r. Wraz z wnioskiem Strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji. Organ stwierdził, że wydana decyzja została skutecznie doręczona w trybie art. 150 ustawy Ordynacja podatkowa w dniu 27.12.2018 r. i odmówiły przywrócenia terminu do złożenia odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. uchylił postanowienie o odmowie przywrócenia terminu i uznał, że decyzja nie została doręczona w trybie art. 150 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną organu. Organ I instancji, realizując wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego, w dniu 05.10.2020 r. ponowił próbę doręczenia przedmiotowej decyzji wysyłając ją pocztą na adres pełnomocnika Strony. Decyzja z dnia [...].12.2018 r. została odebrana i doręczona w dniu 08.10.2020 r. Organ podatkowy dokonał odmiennego niż deklarował podatnik rozliczenia podatku dochodowego od osób prawnych za 2013 r. Organ I instancji ustalił, że Spółka w dniu 31.03.2014 r. złożyła w Urzędzie Skarbowym zeznanie CIT-8 za 2013 r., w którym wykazała stratę w kwocie 508.537,22 zł, natomiast w dniu 30.06.2014 r. złożyła do Urzędu Skarbowego korektę zeznania CIT-8, w którym wykazała stratę w kwocie 508.906,24 zł. W dniu 11.08.2014 r. Spółka złożyła również sprawozdanie finansowe za okres od dnia [...].01.2013 r. do dnia [...].12.2013 r. W złożonym zeznaniu CIT-8 Spółka M. wykazała następujące dane: - Przychody ze źródeł przychodów położonych na terytorium RP: 218.450,73 zł, - Koszty uzyskania przychodu: 727.356,97 zł, - Strata: 508.906,24 zł. W wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego, organ I instancji stwierdził, że w 2013 r. Spółka otrzymała od firmy F. środki pieniężne w kwocie 631.337,40 zł. Zdaniem organu otrzymane środki stanowią przychód Spółki w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W związku z tym, otrzymane środki pieniężne powinny być opodatkowane zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, w świetle którego, przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe. Do obliczenia podatku organ I instancji przyjął przychody w kwocie 849.788,13 zł, koszty uzyskania przychodów w kwocie 727.356,97 zł oraz dochód w kwocie 122.431,16 zł. W wyniku rozliczenia podatku dochodowego od osób prawnych za 2013 r. określono zobowiązanie podatkowe w kwocie 23.262 zł. Od powyższej decyzji Strona złożyła odwołanie Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, NUCS decyzją z dnia [...] czerwca 2021 r. utrzymał w mocy decyzję [...] grudnia 2018 r. Organ wskazał również, że postanowieniem z dnia [...].09.2018 r. zostało wszczęte wobec Strony postępowanie w sprawie o przestępstwo skarbowe dotyczące uszczuplenia należności publicznoprawnej w podatku dochodowym od osób prawnych za lata 2012 i 2013. O fakcie tym Strona została poinformowana pismem doręczonym w dniu 03.10.2018 r. Postępowanie zakończyło się wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia [...].12.2020 r., Sygnatura akt [...], który uprawomocnił się z dniem 16.12.2020 r. Wyrokiem z dnia [...].12.2020 r. skazano W.F. za oświadczenie nieprawdy w złożonych zeznaniach CIT-8 w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 2012 r. i 2013 r., tj. o czyn z art. 56 § 2 k.k.s. Organ wskazał również, że Naczelnik Urzędu Skarbowego wystawił zarządzenia zabezpieczenia na podstawie których dokonał następujących czynności: 1. W oparciu o zawiadomienia z dnia [...].09.2018 r. dokonano zajęć wierzytelności z rachunków bankowych. Wraz z zawiadomieniem przesłano zarządzenia zabezpieczenia doręczone w trybie administracyjnym w dniu 26.09.2018r., 2. W dniu [...].09.2018 r. dokonano zajęć innych wierzytelności pieniężnych, ustalonych na podstawie JPK. W dniu [...].10.2018 r. złożono elektronicznie wnioski do sądów o wpis hipotek w oparciu w wystawione na Spółkę zarządzenia zabezpieczenia dotyczące należności w podatku dochodowym CIT za 2012 r. i 2013 r. na nieruchomościach, dla których założone są księgi wieczyste: mieszkanie w [...] i nieruchomość gruntowa w [...]. Zarządzenia zabezpieczenia zostały wpisane do ksiąg wieczystych w dniu [...].01.2019 r., w dniu [...].10.2018 r. i w dniu [...].12.2018 r. Zdaniem organu w sprawie wystąpiło zawieszenie terminu przedawnienia od 20.09.2018 r. tj. od dnia wszczęcia sprawy karnej, tj. 103 dni przed terminem przedawnienia zobowiązania podatkowego i trwa nadal w związku z trwającym postępowaniem zabezpieczającym. Mając na uwadze powyższe okoliczności, które wpłynęły na bieg terminu przedawnienia NUCS ustalił, że zobowiązanie podatkowe Spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2012 r. i 2013 r. nie uległo przedawnieniu ze względu na trwający nadal okres zawieszenia przedawnienia postępowania. Składając skargę pełnomocnik Strony zaskarżył decyzję w całości i wniósł o jej uchylenie, jak również uchylenie decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając: 1. Naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 122, art. 187 § 1, art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j, Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 z późn. zm.) - zwanej dalej także o.p.: a) poprzez nieprzeprowadzenie stosownego postępowania dowodowego przez co niemożliwe było ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego sprawy i rozpatrzenie całości materiału dowodowego, a tym samym prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy, b) poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całości materiału dowodowego i pominięcie niżej przywołanych dowodów przedłożonych przez podatnika, w szczególności: postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...].04.2014 r. w sprawie o sygn. akt: [...], postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...].08.2014 r. w sprawie o sygn. akt: [...], ksiąg podatkowych - przez co niemożliwe było ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego sprawy i rozpatrzenie całości materiału dowodowego, a tym samym prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy, c) poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zebranego materiału dowodowego skutkującą błędnym przyjęciem przez organy podatkowe wbrew zgromadzonemu w sprawie materiałowi dowodowemu, że środki pieniężne przekazane Skarżącej przez firmę F. w dacie ich przekazania, nie stanowiły zaliczek na poczet przyszłych transakcji, wobec faktu zawarcia przez F. i Skarżącą Spółkę umowy o współpracy w dniu [...] stycznia 2012 r. - art. 124 o.p. i art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p. poprzez przedstawienie stanu faktycznego w uzasadnieniu decyzji w sposób nieczytelny, przywołania szeregu okoliczności nie mających znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy i nie odnoszących się do ustaleń faktycznych, zważywszy na treść uzasadnienia, braku poczynienia dostatecznych ustaleń faktycznych z punktu widzenia przepisów regulujących postępowanie przed tym organem, nie odniesienie się do wszystkich dowodów przedstawionych przez podatnika, braku wskazania jakie dowody stanowią podstawę ustaleń faktycznych przy braku wskazania, jakim dowodom i dlaczego organ odmówił wiarygodności". 2. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 12 ust 4 pkt. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1406 z późn. zm.) zwanej dalej także u.o.p.d., poprzez jego niezastosowanie skutkujące błędnym przyjęciem, że środki pieniężne przekazane przez firmę F. Spółce M. sp. z o.o. w dacie ich przekazania, nie były zaliczkami na poczet przyszłych transakcji, w związku z zawarciem przez strony umowy o współpracy w dniu [...] stycznia 2012 r, c) art. 12 ust. 1 pkt. 1 u.o.p.d. poprzez jego zastosowanie, d) art. 193 par. 6 o.p. poprzez przyjęcie, że księgi rachunkowe podatnika były prowadzone w sposób wadliwy, e) art. 70 § 1 o.p. - poprzez przyjęcie, że zobowiązanie podatkowe podatnika z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2013 rok nie uległo przedawnieniu. Wobec powyższych zarzutów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pełnomocnik Strony wniósł o umorzenie postępowania na podstawie art. 145 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z uwagi na upływ terminu przedawnienia, ewentualnie o uchylenie decyzji Organu I i II instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz zasądzenie na rzecz skarżących od organu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa adwokackiego wg norm przepisanych prawem. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wobec zgodnych wniosków stron, Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym i wydał wyrok na posiedzeniu niejawnym (art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej: p.p.s.a.). Skarga okazała się niezasadna. Niniejsza sprawa dotyczy wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2013 r. wobec powyższego w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu dotyczącego przedawnienia zobowiązania podatkowego. Zgodnie z art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Zobowiązanie to przedawniłoby się zatem z dniem 31.12.2018 r. Jednakże w myśl przepisów art. 70 § 6 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Stosownie do art. 70 § 6 pkt 4 ustawy Ordynacja podatkowa, bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem doręczenia zarządzenia zabezpieczenia w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W myśl art. 70 § 7 pkt 5 cyt. ustawy, termin przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej od dnia zakończenia postępowania zabezpieczającego w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jak wynika z akt sprawy postanowieniem z dnia [...].09.2018 r. Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego wszczął wobec Spółki postępowanie karne-skarbowe w sprawie o przestępstwo skarbowe dotyczące uszczuplenia należności publicznoprawnej w podatku dochodowym od osób prawnych za lata 2012 i 2013. O fakcie tym Strona została poinformowana. Postępowanie zakończyło się wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia [...].12.2020 r., sygn. akt [...], który uprawomocnił się z dniem 16.12.2020 r. Ponadto Naczelnik Urzędu Skarbowego wystawił zarządzenia zabezpieczenia na podstawie których dokonano zajęć wierzytelności z rachunków bankowych, innych wierzytelności pieniężnych na podstawie których dokonano wpisów do ksiąg wieczystych nieruchomości należących do Skarżącej. Strona Skarżąca wskazała, że aby decyzja ostateczna organu podatkowego wywołała wyrażony w niej skutek określenia zobowiązania podatkowego w kwocie innej niż zadeklarowana przez podatnika, musi zostać wydana i doręczona przed upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. Dotyczy to - w przypadku decyzji określającej - zarówno decyzji organu I, jak i II instancji. Niedoręczenie decyzji organu odwoławczego, odnoszącej się do decyzji deklaratoryjnej (utrzymującej ją w mocy lub orzekającej co do istoty), do momentu upływu terminu przedawnienia oznacza, że decyzja ta nie wywołuje wyrażonego w niej skutku jako odnosząca się do zobowiązania już przedawnionego. Pogląd ten Sąd w pełni podziela. Jednak w niniejszej sprawie zaskarżona decyzja została wydana i doręczona przed upływem terminu przedawnienia. W rozpatrywanej sprawie wystąpiło zawieszenie terminu przedawnienia od 20.09.2018 r. tj. od dnia wszczęcia sprawy karnej i trwa nadal w związku z trwającym postępowaniem zabezpieczającym, co szczegółowo opisano w zaskarżonej decyzji. Wobec wystąpienia dwóch okoliczności stanowiących o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia w tym samym czasie, ustalając początek i koniec okresu zawieszenia przedawnienia organ prawidłowo wziął pod uwagę datę wcześniejszą - w odniesieniu do początku tego okresu i późniejszą - w odniesieniu do jego zakończenia. Istota zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania polega bowiem na tym, że w okresach zapoczątkowanych zdarzeniami wymienionymi w art. 70 § 6 ustawy Ordynacja podatkowa, aż do zdarzenia kończącego ostatni z tych okresów, termin przedawnienia nie może biec. Mając na uwadze powyższe okoliczności, które wpłynęły na bieg terminu przedawnienia stwierdzić należy, że zobowiązanie podatkowe Spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2013 r. nie uległo przedawnieniu. Skarżąca, nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu pierwszej i drugiej instancji w zakresie zaliczenia do przychodów wpłat środków finansowych, zarzuciła w skardze naruszenie przez organ zasad procedury podatkowej, określonych w art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 oraz art. 124 i art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 ustawy Ordynacja podatkowa. W ocenie Sądu zarzuty te są niezasadne. Organy podatkowe obu instancji zgromadziły materiał dowodowy w sposób zgodny z wymogami zasady prawdy obiektywnej, wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia, jak również dokonały jego analizy i oceny mieszczącej się w granicach zakreślonych art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa. Zgodnie bowiem z przepisem art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa: organ podatkowy ocenia na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Oznacza to, że organ podatkowy w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego. Organy obu instancji w wystarczający sposób zbadały wszystkie okoliczności związane ze sprawą, by w ten sposób odtworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę zastosowania właściwych przepisów prawa. W przedmiotowej sprawie organ podatkowy korzystał z różnych źródeł dowodowych, dokonał szczegółowej analizy zgromadzonego materiału dowodowego. Organ tym samym podjął wszelkie niezbędne działania w celu. dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w oparciu o zebrany materiał dowodowy. Wnioski wyprowadzone z dokonanej oceny są logiczne i spójne i nie naruszają normy wynikającej z art. 191 Ordynacji podatkowej. W niniejszej sprawie organ pierwszej i drugiej instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające i zgromadził materiał dowodowy, pozwalający na poczynienie ustaleń faktycznych. Także oceny zeznań W.F. i dowodów wyszczególnionych w odwołaniu, takich jak: umowa z dnia [...].01.2012 r. zawarta pomiędzy F. a M. Spółka z o.o., postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...].04.2014 r. w sprawie o sygn. akt: [...], postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...].08.2014 r. w sprawie o sygn. akt: [...] oraz uchwała nr [...] Rady Miejskiej z dnia [...].01.2015 r. i inne, organ dokonał z poszanowaniem zasady wyrażonej w art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa. Dowody zgromadzone przez organ, w tym informacje uzyskane od Ministerstwa Sprawiedliwości i Ładu Publicznego Republiki Cypru oraz od cypryjskiej administracji podatkowej potwierdziły fakt, że od dnia [...].09.2013 r. Dyrektorem i Sekretarzem oraz udziałowcem firmy F. z Cypru był W.F. Skarżąca w przedłożonej skardze podnosi, że na podstawie otrzymanej odpowiedzi z Kancelarii Radcy Prawnego P.K. Spółka F. Ltd. jest czynnym płatnikiem podatku VAT pod numerem [...]. Skarżąca stwierdziła również, że wskazany numer jest inny od numeru przyjętego w ustaleniach organu. Ze zgromadzonego materiału dowodowego a w szczególności z materiału uzyskanego z Ministerstwa Sprawiedliwości i Ładu Publicznego Republiki Cypru (odpowiedź z dnia [...] marca 2016 r.) oraz z Urzędu Skarbowego w postaci formularza SCAC 2004 nr [...] wynika, zgodnie z zaświadczeniem o numerze wpisu w rejestrze VAT, spółka F. Ltd. została podatnikiem podatku od towarów i usług o numerze: [...] w dniu [...].02.2010 r., a z dniem [...].04.2014 r. została ona wykreślona z Rejestru VAT. Numer wskazywany przez pełnomocnika strony jest numerem identyfikacyjnym innej firmy. Na potwierdzenie powyższego organ załączył wydruk ze strony internetowej. Organ podatkowy zbadał transakcje z właściwym podmiotem i na tej podstawie dokonał właściwych ustaleń. Numer wskazywany przez stronę jest błędy i nie dotyczy tego postępowania. Organ podatkowy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniósł się do wszystkich istotnych, powołanych przez Skarżącą okoliczności i dokonał ich oceny. Wskazano, dlaczego w ocenie organu otrzymane środki pieniężne zaliczył do przychodów. To, że ocena ta nie była zgodna z oczekiwaniami strony, nie jest równoznaczne z naruszeniem wskazanych art. 124 i 210 § 1 pkt 6 i § 4 ww. ustawy Ordynacja podatkowa. Organ podatkowy na etapie obu instancji działał na podstawie przepisów prawa, a postępowanie podatkowe było prowadzone w sposób nie naruszający zaufania. Również zarzuty dotyczące naruszenia przepisu prawa materialnego tj. art. 12 ust. 4 pkt 1 u.p.d.o.p. są niezasadne. Zdaniem Strony otrzymane wpłaty od cypryjskiej firmy F. LIMITED były zaliczkami na poczet przyszłych transakcji , w związku z zawarciem przez Strony umowy o współpracy. Natomiast zdaniem organu do przedmiotowych wpłat należało zastosować art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. zgodnie z którym przychodami z zastrzeżeniem ust. 3 i ust. 4 oraz art. 14 są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe. W celu ustalenia faktycznego przebiegu operacji gospodarczych związanych z działalnością gospodarczą prowadzoną przez Skarżącą w 2013 r. organ wyjaśnił między innymi transakcje zawarte z F. LIMITED. Z przedłożonych przez stronę do postępowania dokumentów wynika, że w dniu [...] stycznia 2012 r. zawarta została w [...] umowa o współpracy pomiędzy cypryjską firmą F. a Skarżącą Spółką. Na druku umowy ze strony Spółki podpis złożył W.F., natomiast ze strony F. podpis jest nieczytelny. Na mocy ww. umowy firma F. LIMITED zobowiązała się do: objęcia Strony ochroną prawną i doradztwem, zapewnienia płynności finansowej, zapewnienia środków finansowych w celu maksymalnego rozwoju gospodarstwa, zapewnienie dostępu do najlepszych technologii produkcji poprzez informacje oraz szkolenia, zwrócenia Spółce. wszystkich nakładów poniesionych na utrzymanie i obsługę zwierząt hodowlanych na rzecz odbiorcy, sprzedaży produktów wyprodukowanych przez Stronę. Natomiast Skarżąca Spółka zobowiązała się do: prowadzenia hodowli zwierząt futerkowych, świadczenia na rzecz i w imieniu odbiorcy, usług związanych z hodowlą zwierząt futerkowych. W czasie trwania umowy jej strony zobowiązane były do zachowania tajemnicy dotyczącej warunków zawartej umowy, cen, dostaw, oraz wysokości udzielanych kredytów. Sposób rozliczeń miał być ustalany w trakcie cyklu hodowlanego odrębnymi porozumieniami. Umowa została zawarta na 10 lat, tj. do dnia [...].12.2022 r. Organ ustalił, że Spółka w 2013 r. otrzymała środki pieniężne z konta firmy F. LIMITED w kwocie 457.500,00 zł i 41.700,00 Euro, co stanowi łącznie kwotę 631.337,40 zł. Otrzymane wpłaty od F. LIMITED kwalifikowane były przez Stronę jako zaliczki i księgowane na konto rozrachunkowe [...] "F.", natomiast w poszczególnych Bilansach za rok 2012 i 2013 ujęto je pod pozycją zobowiązania krótko terminowe wobec pozostałych jednostek z tytułu dostaw i usług o okresie wymagalności do 12 miesięcy. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że zarówno w 2012 roku jak również w 2013 roku Skarżąca nie wystawiła dla firmy F. Ltd. żadnych faktur, nie wykonywała na jej rzecz jakichkolwiek świadczeń, ani nie dokonała zwrotu otrzymanych środków. W wyniku sprawdzenia w systemie VIES w dniu [...].06.2017 r. organ stwierdził, że Skarżąca Spółka nigdy nie dokonała żadnych dostaw na rzecz cypryjskiej firmy F. LIMITED. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że W.F. od chwili zarejestrowania spółki F. LIMITED był jej właścicielem i faktycznie nią zarządzał. Powyższe wynika m.in. z materiałów udostępnionych przez [...]. W dniu [...] sierpnia 2010 roku w Oddziale [...] otwarty został rachunek o nr [...] na rzecz F. Ltd. Jako pełnomocnika spółki wskazano w nim W.F. Na podstawie przedmiotowego pełnomocnictwa W.F. posiadał całkowitą niczym nie ograniczoną kontrolę nad kontami bankowymi oraz środkami finansowym należącymi do spółki F. Ltd. Ponadto przeprowadzona przez organ analiza rachunków bankowych należących do F. Ltd. wskazuje, że W.F. wpłacał znaczne kwoty dla firmy F. Ltd. Na rachunki firmy dokonywane były przez W.F. wpłaty tytułem "pożyczka", które następnie przelewane były z konta F. Ltd. na rzecz Skarżącej. Z wyciągów z rachunków bankowych firmy F. Ltd. wynika, że głównym źródłem finansowania F. LIMITED były wpłaty pochodzące od W.F. Z rachunku bankowego należącego do F. Ltd. wynika, iż spółka otrzymywała wpłaty z konta należącego do firmy S. z Finlandii ([...] zajmujący się sprzedażą futer m.in. z norek) oraz z konta należącego do firmy K. z Danii, które następnie przekazywane były do W.F. Zeznania składane przez W.F. w części nie pokrywały się z ustaleniami poczynionymi na podstawie dokumentów źródłowych. Nie zgadzała się data i miejsce podpisania umowy, osoba podpisująca umowę. Z uzyskanych materiałów, m.in. z Urzędu Skarbowego w postaci formularza SCAC 2004 wynika, że od dnia [...].09.2013 r. Dyrektorem i Sekretarzem oraz Udziałowcem firmy F. z Cypru był W.F. Zgodnie ze świadectwem rejestracji Departamentu Rejestru Spółek i Krajowego Syndyka - [...] na dzień [...].01.2016 r. udziałowcem firmy F. był W.F, który posiadał 1000 udziałów o wartości 1 EURO. Natomiast w toku przesłuchania w charakterze strony z dnia [...].07.2017 r. W.F. zaprzeczył, że był w zarządzie i miał udziały firmy F. LIMITED, oraz, że był pełnomocnikiem cypryjskiej firmy jak również finansował działalność spółki F. Podobne wyjaśnienia składał w piśmie z dnia [...].05.2013 r. kierowanym do Naczelnika Urzędu Skarbowego, pomimo że od 2010 r. dysponował kontem cypryjskiej firmy. Podczas przesłuchania w charakterze świadka z dnia [...].06.2015 r. przeprowadzonego przez pracowników Urzędu Kontroli Skarbowej, stwierdził, iż o fakcie, że w cypryjskim rejestrze przedsiębiorców figuruje jako dyrektor i sekretarz, dowiedział się w trakcie przesłuchania. Powyższe okoliczności podważają wiarygodność składanych przez W.F. wyjaśnień. W/w dysponował spółką F. LIMITED oraz jednocześnie był udziałowcem i jedynym członkiem zarządu Skarżącej. W pełni kontrolował działalność firmy F. reprezentując ją na aukcjach sprzedaży skór futerkowych oraz kontrolował jej środki finansowe, na co wskazują zgromadzone dowody dotyczące udzielanych pożyczek jak również otrzymane przelewy za skórki norek. Środki finansowe W.F. przekazywał z konta F. LIMITED na prywatne konta bankowe. Prawidłowy stąd wniosek organów, że finansowanie Skarżącej Spółki przez W.F. za pośrednictwem konta cypryjskiej spółki F. należy traktować jako korzyść majątkową Spółki, która po wpływie określonych kwot na rachunek bankowy dysponowała i rozporządzała tymi środkami finansowymi. Były one przeznaczone do realizacji określonych bieżących zadań gospodarczych, Strona nabywała nieruchomości w [...] (gmina [...]) oraz rozpoczęła prace porządkowo - gospodarcze w gospodarstwie w [...] (gmina [...]), które miały umożliwić uruchomienie fermy norek. Fakt, że z powodu braku odpowiednich zezwoleń oraz oporu społecznego nie doszło do rozpoczęcia hodowli norek nie zmienia faktu, że doszło do przekazania znacznych kwot dla Spółki. Brak daty rozliczenia środków, brak jakichkolwiek zabezpieczeń, brak próby rozliczenia środków wskazuje, że przekazane środki finansowe nie stanowiły zaliczek na produkcję norek. Jedyną oznaką działalności firmy F. LIMITED jest podpisanie umowy ze Skarżącą i uzyskiwanie obrotów na koncie bankowym. Wpływy firmy pochodziły ze sprzedaży skórek norek i wpłat W.F. Brak jakiejkolwiek innej aktywności firmy F.LIMITED (brak wynagrodzeń, deklaracji podatkowych, zakupu jakichkolwiek środków trwałych) wskazuje, że firma ta nie posiadała własnych środków finansowych w celu przekazania Skarżącej Spółce zaliczek. W.F. dokonywał wpłat na konto Skarżącej poprzez konto cypryjskiej firmy F. LIMITED, które to wpłaty nie stanowiły zaliczek lecz kapitał przekazany na prowadzenie prac budowlanych na terenie zakupionych nieruchomości. Z tego też względu była podstawa do przyjęcia wniosku, że otrzymane przez Spółkę kwoty stanowią bezzwrotne wpłaty W.F. przeznaczone na bieżącą działalność Skarżącej. Spółka nie dokonała żadnej sprzedaży w związku z umową o współpracy zawartą z firmą F Ltd. Nie przekazała cypryjskiej spółce w formie rozliczenia (tj. zwrotu poniesionych przez F. nakładów) skór zwierząt futerkowych, ponieważ żadna transakcja nie doszła do skutku. Nie dokonywała również skupu skór od producentów krajowych, w celu ich ewentualnej dalszej odsprzedaży do F., co mogła uczynić dysponując dużą bazą magazynową. Nie dokonała też zwrotu otrzymanych kwot. Ze zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego wynika, że otrzymane w 2013 r. środki pieniężne w łącznej kwocie 631.337,40 zł należy zaliczyć do przychodów, gdyż środki te przekazywane były bezzwrotnie. Użycie w przepisie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych "otrzymane" oznacza, że momentem powstania przychodu pieniężnego jest moment otrzymania, czyli wpływu bezpośrednio do majątku podatnika - względnie na jego rachunek-wymienionych środków, skutkującego powstaniem po stronie podatnika możliwości dysponowania nimi. Co do zasady więc, o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów danej osoby prawnej decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w sposób ostateczny, faktycznie powiększa ono aktywa podatnika, którymi może rozporządzać. Zebrany materiał dowodowy nie potwierdza aby kwota 631.337,40 zł stanowiła zaliczkę. Organ podatkowy prawidłowo na podstawie ww. art. 12 ust. pkt 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych przyjął, iż przedmiotowa kwota stanowi definitywny przychód Spółki w 2013 r. Mając na uwadze powyższe, zarzut naruszenia art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych jest bezzasadny. Na ocenę tę nie wpływa również okoliczność, że Skarżąca Spółka w dniu 31.03.2016 r. złożyła w Urzędzie Skarbowym zeznanie, a następnie 21.06.2016 r. złożyła korektę zeznania o wysokości osiągniętego dochodu CIT-8 za 2015 r. Strona przekazała zestawienie danych wraz z kserokopią dokumentów, na podstawie których dokonano w dniu 22:10.2018 r. ponownej korekty CIT-8 za 2015 r., wyjaśniając że Strona błędnie nie rozliczyła tej inwestycji w roku 2015 i z tej przyczyny została złożona korekta. Z przedłożonych przez Spółkę dokumentów wynika, że w 2018 r. do przychodów za 2015 r. spółka doliczyła kwotę 2 195 021,40 zł, stanowiącą równowartość otrzymanych w latach 2012-2013 kwot i jednocześnie do kosztów 2015 r. doliczyła wydatki pokryte tą kwotę niezależnie czy były one wcześniej uznawane za koszt i czy dotyczyły inwestycji w łącznej kwocie 1.703.763,65 zł (np. zaliczono do kosztów zakup działki w [...] za kwotę 589.854,00 zł, która może stanowić koszt dopiero w momencie sprzedaży tej działki). Podkreślenia wymaga, że rozliczenie podatku dochodowego za 2015 r. nie było przedmiotem postępowania. Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonej decyzji w zakresie podniesionych w skardze zarzutów oraz przesłanek wziętych przez Sąd pod uwagę z urzędu wykazała, że decyzja ta jest zgodna z prawem, nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też przepisów postępowania w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego, na podstawie art.151 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.