I SA/Go 347/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 lipca 2006 r. sprawy ze skargi T. i J.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002r. p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym . sędzia WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko W dniu 14 lutego 2006 r. podatnicy T. i J.K., za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej, wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2006r. , Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji - Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego z dnia [...] października 2005 r. , Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. Organ podatkowy , za pośrednictwem którego skarga została wniesiona , w dniu 16 marca 2006r., z powołaniem się na przepisy art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ) - dalej zwanej "Ppsa" - wydał decyzję Nr [...], w której uchylił w całości swoją decyzję ( zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ) , jak również poprzedzającą ją decyzję organu I instancji oraz stwierdził nadpłatę w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. w wysokości 2.262,00 zł . Wskazana decyzja z dnia [...] marca 2006 r. wydana została w wyniku uznania przez Dyrektora Izby Skarbowej , iż skarga podatników T. i J.K. zasługuje w całości na uwzględnienie . Jak wynika z uzasadnienia decyzji podjętej w trybie art. 54 § 3 Ppsa organ podatkowy po przeanalizowaniu zgłoszonych przez skarżących zarzutów , jak również z uwzględnieniem aktualnego orzecznictwa przyjął , że stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 83 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 14 , poz. 176 ze zm.) , w brzmieniu obowiązującym w 2002 r. , wolne od podatku dochodowego były należności pieniężne wypłacone policjantom , żołnierzom i pracownikom cywilnym jednostek wojskowych użytych poza granicami państwa w celu udziału w konflikcie zbrojnym lub dla wzmocnienia sił państwa albo państw sojuszniczych , misji pokojowej , akcji zapobieżenia aktom terroryzmu lub ich skutkom , a także należności pieniężne wypłacone żołnierzom , policjantom i pracownikom pełniącym funkcje obserwatorów w misjach pokojowych organizacji międzynarodowych i sił wielonarodowych . Ustawodawca nie dokonał przy tym żadnego rozgraniczenia wypłacanych należności pieniężnym i w związku z powyższym brak było podstaw prawnych by przyjmować , że w 2002 r. przysługujące żołnierzom pełniącym zawodową służbę poza granicami państwa , należności z tytułu pełnienia czynnej służby wojskowej na ostatnio zajmowanym w kraju stanowisku służbowym , nie podlegały zwolnieniu z opodatkowania . Dopiero bowiem z dniem 1 stycznia 2003 r. dokonano nowelizacji cyt. art. 21 ust. 1 pkt 83 u.p.d.o.f. dodając w jego treści wyraźnie , że zwolnienie nie ma zastosowania do wynagrodzeń za pracę oraz uposażeń i innych należności pieniężnych przysługujących z tytułu pełnienia służby na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym . Nadpłatę w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. w kwocie 2.262,00 zł wyliczono podatnikom w oparciu o dane wynikające ze zgromadzonego materiału dowodowego. W okolicznościach niniejszej sprawy oznaczało to uwzględnienie skargi w całości , zgodnie z art. 54 § 3 Ppsa . Dyrektor Izby Skarbowej przekazując Sądowi skargę T. i J.K. oraz akta sprawy wraz z odpowiedzią na skargę , zgłosił zatem wniosek o umorzenie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym . Skardze nadany został bieg , co polegało m.in. na zwróceniu się przez Sąd do skarżących o podanie informacji , czy cofają skargę w związku z decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2006 r. , Nr [...]. Skarżący T. i J.K. nie udzielili informacji w powyższym zakresie . Sąd wziął jednak pod uwagę , iż w myśl art. 161 § 1 pkt 3 Ppsa postępowanie umarza się również wtedy , gdy postępowanie to z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1 , tj. w przypadku skutecznego cofnięcia skargi , czy wymienione w pkt 2 - w wypadku śmierci strony , stało się bezprzedmiotowe. Wydanie przez organ decyzji w drodze tzw. autokontroli , na podstawie art. 54 § 3 Ppsa czyni postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym bezskutecznym a wobec powyższego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 Ppsa Sąd wydał postanowienie o umorzeniu postępowania . sędzia WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko