I SA/Go 348/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi T. i J.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003r. p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym . sędzia WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko W dniu 14 lutego 2006 r. podatnicy T. i J.K., za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej, wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2006r., Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji - Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego z dnia [...] października 2005 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. Organ podatkowy , za pośrednictwem którego skarga została wniesiona , w dniu 16 marca 2006r., z powołaniem się na przepisy art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ) wydał decyzję Nr [...], w której uchylił w całości swoją decyzję (zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego), jak również poprzedzającą ją decyzję organu I instancji oraz stwierdził nadpłatę w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. w wysokości 257,30 zł . Wskazana decyzja z dnia 16 marca 2006 r. wydana została w wyniku uznania przez Dyrektora Izby Skarbowej , iż skarga podatników T. i J.K. zasługuje w całości na uwzględnienie . Jak wynika z uzasadnienia decyzji organ podatkowy po przeanalizowaniu zgłoszonych przez skarżących zarzutów , jak również z uwzględnieniem aktualnego orzecznictwa przyjął , że stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 83 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 14 , poz. 176 ze zm.) , w brzmieniu obowiązującym w 2002 r. , wolne od podatku dochodowego były należności pieniężne wypłacone policjantom , żołnierzom i pracownikom cywilnym jednostek wojskowych użytych poza granicami państwa w celu udziału w konflikcie zbrojnym lub dla wzmocnienia sił państwa albo państw sojuszniczych , misji pokojowej , akcji zapobieżenia aktom terroru lub ich skutkom , a także należności pieniężne wypłacone żołnierzom , policjantom i pracownikom pełniącym funkcje obserwatorów w misjach pokojowych organizacji międzynarodowych i sił wielonarodowych . Ustawodawca nie dokonał przy tym żadnego rozgraniczenia wypłacanych należności pieniężnym i w związku z powyższym brak było podstaw prawnych by przyjmować , że w 2001 r. przysługujące żołnierzom pełniącym zawodową służbę poza granicami państwa , należności z tytułu pełnienia czynnej służby wojskowej na ostatnio zajmowanym w kraju stanowisku służbowym , nie podlegały zwolnieniu z opodatkowania . Dopiero bowiem z dniem 1 stycznia 2003 r. dokonano nowelizacji cyt. art. 21 ust. 1 pkt 83 dodając w jego treści wyraźnie , że zwolnienie nie ma zastosowania do wynagrodzeń za pracę oraz uposażeń i innych należności pieniężnych przysługujących z tytułu pełnienia służby na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym . Stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. w kwocie 257,29 zł pozostaje w związku z decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2006 r. , Nr [...], w której uwzględniając żądanie skargi podatników organ II instancji stwierdził nadpłatę w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. w wysokości 2.262,00 zł . W zeznaniu podatkowym za 2002 r. małżonkowie K. dokonali odliczenia od podatku wydatków mieszkaniowych w wysokości 257,29 zł i kwota powyższa w związku ze zwolnieniem z opodatkowania przychodów uzyskanych przez T.K. w okresie służby poza granicami kraju nie była uwzględniona w podatku za rok 2002 , zatem podlega odliczeniu w 2003 r. i stąd wynika wysokość stwierdzonej nadpłaty za 2003 r. w kwocie 257,30 zł . W okolicznościach niniejszej sprawy oznaczało to uwzględnienie skargi podatnika w całości , stosownie do art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi . W tej sytuacji Dyrektor Izby Skarbowej przekazując Sądowi skargę T. i J.K. oraz akta sprawy wraz z odpowiedzią na skargę , zgłosił wniosek o umorzenie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym . Skardze nadany został bieg , co polegało w szczególności na wezwaniu przez Sąd skarżących do złożenia oświadczenia, czy cofają skargę w związku z decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2006 r. , Nr [...]. W piśmie z dnia 12 kwietnia 2006 r. , otrzymanym przez Sąd w dniu 14 kwietnia 2006 r. , skarżący T. i J.K. poinformowali , że cofają skargę. Sąd wziął zatem pod uwagę , iż w myśl art. 60 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżący może cofnąć skargę i cofnięcie to wiąże sąd pod warunkiem , że nie zmierza ono do obejścia prawa lub nie spowoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności , bowiem wówczas sąd musiałby uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne. W niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził , aby wystąpiły przesłanki do uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalne i w tej sytuacji przyjął, iż skarżący T. i J.K. dokonali skutecznego cofnięcia skargi . Wobec powyższego , w związku z powołanym przepisem art. 60 oraz na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim. sędzia WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko