I SA/Go 367/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Juszczyk – Wiśniewska po rozpoznaniu w dniu 2 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi R.B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Skarżący R.B., reprezentowany przez pełnomocnika adwokata P.H., zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2018 r. wydane w przedmiocie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. W piśmie z [...] sierpnia 2018 r. pełnomocnik Skarżącego zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania aktu podając, że organ egzekucyjny skierował egzekucję do majątku Skarżącego celem wyegzekwowania zobowiązania, które w ocenie pełnomocnika Skarżącego nie istnieje. Z tego względu w ocenie Skarżącego wstrzymanie wykonania postanowienia w niniejszej sprawie jest konieczne i pilne, albowiem spowoduje niepowetowaną szkodę po stronie podatnika poprzez zlicytowanie "resztek" jego majątku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuję: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) - zw. dalej p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę (art. 61 § 6 pkt 1 p.p.s.a.) albo uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (art. 61 § 6 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie do brzmienia art. 61 § 5 p.p.s.a. postanowienie, o którym mowa w § 3, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Wskazać należy, że rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody - nie każdej, a jedynie znacznej - oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych od odwrócenia skutków, i to wnioskodawca - strona postępowania obciążona została obowiązkiem ich przedstawienia. Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Tezy do art. 61. Wyd. V. Lex). Zaznaczyć trzeba, że przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 6 listopada 2015 r., sygn. akt II FZ 850/15, "poprzez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie". W rozpoznawanej sprawie zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że odwołanie Skarżącego z [...] września 2017 r. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] sierpnia 2017 r., wydanej w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj 2015 r., zostało wniesione z uchybieniem terminowi do wniesienia odwołania. Nie ulega wątpliwości, że zaskarżone postanowienie stanowi akt o charakterze procesowym i ogranicza się jedynie do stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Natomiast udzielenie ochrony tymczasowej, może mieć zastosowanie jedynie w odniesieniu do aktów lub czynności, które mają przymiot wykonalności, a więc stwierdzają lub tworzą po stronie swoich adresatów obowiązki prawne lub uprawnienia (por. post. NSA z 1 grudnia 2011 r. sygn. akt I FZ 403/11). Jest to zatem akt prawny nie noszący znamion wykonalności. Ponadto podkreślić należy, że w zakresie przedmiotowym postępowania w sprawie ze skargi na postanowienie stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania, kontroli sądowej podlega jedynie zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej nie zaś sama decyzja wydana przedmiocie podatku od towarów i usług za maj 2015 r. Oznacza to, że żądanie wstrzymania wykonania aktu może być rozpatrywane tylko w odniesieniu do aktów pozostających w jej granicach, tzn. będących przedmiotem kontroli i rozstrzygnięcia Sądu w danej sprawie. Tym samym należy uznać, iż wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia jest niezasadny, ponieważ postanowienie stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania nie korzysta z przymiotu wykonalności. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 61 § 5 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.