I SA/Go 380/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Juszczyk - Wiśniewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wierchowicz Sędzia WSA Dariusz Skupień Protokolant Sekretarz sądowy Danuta Chorabik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2013 r. sprawy ze skargi R.D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia do grudnia 2007 r. oddala skargę. R.D. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] grudnia 2012r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od kwietnia do grudnia 2007 r. W rozpoznawanej sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny: Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej przeprowadził postępowanie kontrolne wobec R.D. w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2007 r, które zakończyło się wydaniem przez niego w dniu [...] grudnia 2011 r. decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za ww. okres. Dyrektor Izby Skarbowej, w wyniku rozpatrzenia odwołania, decyzją z dnia [...] maja 2012 r. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, bowiem rozstrzygnięcie sprawy wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją z dnia [...] grudnia 2012r. określił R.D. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od kwietnia do grudnia 2007 r. Organ kontroli skarbowej ustalił, że skarżący w kontrolowanym okresie prowadził działalność gospodarczą w zakresie handlu częściami samochodowymi. Przeprowadzone postępowanie wykazało nieprawidłowości w zakresie rozliczenia podatku należnego. Ustalono bowiem, że skarżący zaniżył obrót z tytułu sprzedaży części samochodowych poprzez niezaewidencjonowanie części obrotu tj. obrotu ze sprzedaży towarów na podstawie faktur VAT nr [...] oraz towarów zakupionych na podstawie paragonów w "I" S.A. Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności zestawienia paragonów wraz z numerami dowodów WZ otrzymanych z Urzędu Kontroli Skarbowej, dotyczących podmiotu: R.D. Sklep [...], numer klienta [...], ustalono, że skarżący w 2007 r. dokonywał zakupów części samochodowych w "I" S.A., udokumentowanych paragonami na łączną kwotę netto 52.675,88 zł, a następnie nie wykazywał obrotu ze sprzedaży tych części. Z uwagi na zeznania części świadków dopuszczających możliwość sprzedaży części samochodowych na numery klientów, którzy mieli znaczne rabaty, innym osobom, wartość zakupów skarżącego pomniejszono o łączną wartość netto 19.998,44 zł i podatek VAT 4.399,65 zł. Ustalona zatem przez organ kontroli skarbowej łączna wartość zakupów netto dokonanych przez skarżącego na podstawie paragonów wyniosła 32.677,44 zł (52.675,88 zł - 19.998,44 zł) i podatek VAT 7.189,05 zł (11.588,70 zł - 4.399,65 zł), natomiast niezaewidencjonowany przez niego w 2007 r. obrót z tytułu sprzedaży części samochodowych zakupionych na podstawie paragonu (wyliczony przy zastosowaniu marży w wysokości 30%) - według ustaleń organu kontroli skarbowej - wyniósł 42.480,67 zł i podatek VAT 9.345,75 zł. Ww. kwoty zostały rozliczone za poszczególne okresy rozliczeniowe proporcjonalnie do wykazanego obrotu w deklaracjach VAT-7 za miesiące od kwietnia do grudnia 2007 r. Powyższych ustaleń organu w żadnym razie nie podważyli przesłuchiwani w charakterze świadków pracownicy firmy "I" S.A.: sprzedawcy, kasjerzy, magazynierzy, kierowcy, którzy potwierdzili, że skarżący w 2007 r. dokonywał zakupów części samochodowych w tej firmie na podstawie paragonów. Wyjaśniając zaś kwestię zaniżenia obrotu z trzech faktur nr [...] na łączną kwotę 387,71 zł i podatek należny na kwotę 85,29 zł skarżący wyjaśnił, że nie posiada ich kopii oraz odpowiadających im paragonów. W świetle powyższego, organ kontroli skarbowej uznał prowadzone przez skarżącego księgi podatkowe za nierzetelne, w rozumieniu art. 193 § 4 Ordynacji podatkowej. Dodał, że dane wynikające z ksiąg podatkowych nie pozwoliły na określenie podstawy opodatkowania i brak jest możliwości ich uzupełnienia dowodami uzyskanymi w toku postępowania. Zatem, na podstawie art. 23 § 1 pkt 2 ww. ustawy uznał, że zachodzą przesłanki do określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania. Wykazując niemożność zastosowania żadnej z metod, o których mowa w § 3 tego artykułu, zastosował metodę indywidualną w myśl przepisu art. 23 § 4 Ordynacji podatkowej, która polegała na oszacowaniu obrotu w oparciu o średnią marżę określoną i stosowaną w 2007 r. przez R.D. (marża w wysokości 30% według spisu z natury na dzień [...] grudnia 2007 r. oraz według zeznań strony z dnia [...] października 2011 r.). Podkreślił, że zastosowana metoda indywidualna jest najbardziej obiektywna i adekwatna do posiadanych danych, gdyż prowadzi do ustalenia podstawy opodatkowania w wielkościach najbardziej zbliżonych do rzeczywistości, zgodnie z art. 23 § 5 ustawy Ordynacja podatkowa. W toku prowadzonego postępowania, w wyniku sprawdzenia transakcji zakupów towarów w 2007 r., organ kontroli skarbowej stwierdził również brak w dokumentacji kontrolowanego faktur VAT z firmy "I" S. A. oraz z Hurtowni "G" Sp. z o. o.. Pismem z dnia [...] czerwca 2012 r. skarżący przesłał duplikaty tych faktur wyjaśniając, iż podatek naliczony wynikający z tych faktur został odliczony w miesiącu otrzymania duplikatów, odpowiednio w lutym i kwietniu 2011 r., wg adnotacji na tych duplikatach. W oparciu o powyższe stwierdzono, że podatek naliczony wynikający z ww. faktur nie podlega rozliczeniu w 2007 r. Od powyższej decyzji skarżący złożył w ustawowym terminie odwołanie. Wnosząc o jej uchylenie w całości, a w szczególności o odstąpienie od zarzutu zaniżenia obrotu na kwotę 42.480,67 zł oraz podatku VAT należnego w kwocie 9.345,75 zł, zarzucił jej stronniczość i tendencyjność oraz brak rzetelnego i obiektywnego rozpatrzenia zgłoszonego, a także przeprowadzonego z inicjatywy urzędu, materiału dowodowego. Dodał, że treść decyzji zawiera więcej wątpliwości i domysłów niż niezaprzeczalnych i niepodważalnych faktów, które mogłyby potwierdzić winę skarżącego W uzasadnieniu odwołania zdecydowanie stwierdził, że towar na paragony nigdy nie był kupowany na Sklep R.D.. W jego ocenie, brak jest też jakichkolwiek dowodów na to, że towar wg wskazanych w zestawieniu paragonów był dostarczany i odbierany przez firmę skarżącego. Podniósł przy tym, że zgromadzony materiał jednocześnie dowodzi temu, że towar na szeroką skalę był rozprowadzany przez samych pracowników "I" i sprzedawany dla osób trzecich przy użyciu numerów klientów, którym przyznano duże upusty, tym bardziej, że wynagrodzenie pracowników "I" uzależnione było od wysokości osiągniętej przez nich sprzedaży. Co więcej podniósł, że w internecie bez żadnego problemu można uzyskać zarówno numery klientów firmy "I" S.A., jak i informacje o przysługujących im rabatach. Decyzją z [...] maja 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając decyzję organ odwoławczy podkreślił przede wszystkim, że w sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego objętego niniejszym postępowaniem. Wyjaśnił bowiem, że w związku z wszczęciem przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w dniu [...] sierpnia 2012 r. wobec R.D. postępowania karnego skarbowego z tytułu zobowiązań w podatku od towarów i usług za okres od kwietnia do grudnia 2007 r. doszło do zawieszenia z mocy prawa biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych za ww. okres. Wskazał ponadto, że organ kontroli skarbowej dokonał wnikliwej analizy całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, która doprowadziła do ustalenia istniejących rozbieżności pomiędzy poszczególnymi dowodami, które zostały następnie ocenione zgodnie z zasadą swobodnej oceny materiału dowodowego, w myśl której organ według swojej wiedzy, doświadczenia, wewnętrznego przekonania ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, a także ich wzajemny wpływ, nie koncentrując się wokół jednego dowodu, lecz oceniając zgromadzony materiał dowodowy we wzajemnym powiązaniu. Sposób oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego został zaś szczegółowo przedstawiony w uzasadnieniu decyzji, zgodnie z wymogami nałożonymi przez art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 4 Ordynacji podatkowej. Odmienna od woli strony ocena zgromadzonych w sprawie dowodów nie może świadczyć o naruszeniu przez organ podatkowy art. 191 Ordynacji podatkowej. Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że organ kontroli skarbowej, na podstawie art. 122 Ordynacji podatkowej, przeprowadził postępowanie dowodowe w celu wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych związanych z wystawieniem przez "I" S.A. paragonów fiskalnych na numer klienta [...] – R.D.. W toku prowadzonego postępowania przesłuchano osoby, które w 2007 r. pracowały w I S.A. w tym: sprzedawców, kasjerów, magazynierów, kierowców rozwożących towar, pracowników skarżącego oraz właścicielkę firmy "W" z małżonkiem zarządzającymi Filią I S.A. w 2007r. To właśnie na ich podstawie, a także otrzymanych zestawień dokumentów WZ i paragonów organ kontroli skarbowej wykazał logiczny ciąg zdarzeń potwierdzających ustalenia, że skarżący dokonywał zakupów części samochodowych w "I" S.A., udokumentowanych paragonami, a następnie nie wykazywał obrotu ze sprzedaży zakupionych na paragon części samochodowych. Ustalono, że skarżący dokonywał zamówień telefonicznie, kontaktując się głównie z D.K. - sprzedawcą części, lub w przypadku jego nieobecności z innym sprzedawcą. Przyjmujący zamówienie wprowadzał je do systemu, określając jaki ma być wystawiony dokument sprzedaży (faktura VAT, czy paragon). Wprowadzone zamówienie generowało automatycznie dokument WZ widoczny w systemie w magazynie, na podstawie którego magazynier szykował zamówiony towar, który następnie był zawożony dwa razy dziennie do [...] wraz z asygnatą (różnica między asygnatą a dowodem WZ dotyczy umieszczenia na asygnacie ceny towaru - wyjaśnienie M.K. do protokołu z dnia [...] listopada 2012 r.) Dokumenty sprzedaży: zarówno faktury VAT, jak i paragony, wystawiane były przez kasjerki raz w tygodniu na podstawie dokumentów WZ. Skarżący wskazywał numery WZ na podstawie których miały być wystawione faktury VAT, a na podstawie których paragony, przy czym - jak zeznali przesłuchiwani świadkowie - paragonów było więcej, określając nawet, że paragony to były "tasiemce". Dokumenty sprzedaży dla R.D. do [...] zawoził P.Ż., z którym skarżący rozliczał się w formie gotówkowej. Prawidłowo zatem za niewiarygodne uznano gołosłowne zeznania skarżącego, że dla niego wystawiane były wyłącznie faktury VAT oraz, że nie dokonywał zakupów na paragon. Odnosząc się natomiast do podnoszonej przez skarżącego okoliczności, iż numery klienta nie są i nie były utajniane, lecz były łatwo dostępne, na potwierdzenie czego przedłożył zestawienie znalezione w internecie zawierające ponad 6,5 tys. numerów klientów "I" S.A., organ odwoławczy podkreślił, że okoliczność ta została przez organ kontroli skarbowej uwzględniona w wydanym rozstrzygnięciu, w konsekwencji czego organ I instancji pomniejszył wartość zakupów skarżącego o łączną kwotę 19.998,44 zł i 4.399,65 zł podatku VAT, przyjmując, że transakcje te mogły dotyczyć zakupów dokonanych przez inne osoby. Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych zarzucił jej: a) naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 14 ust. 1, 1c, art. 24b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na zakwestionowaniu danych wykazanych na podstawie prawidłowo prowadzonych ksiąg rachunkowych; b) naruszenie art. 122 i 124 Ordynacji podatkowej poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i nie podanie przyczyn z powodu których argumentom skarżącego odmówiono wiarygodności, w szczególności nie uwzględnieniu zeznań świadków świadczących na korzyść skarżącego; c) naruszenie art. 193 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez błędne uznanie, że księga podatkowa przychodów i rozchodów podatnika prowadzona była nierzetelnie; d) naruszenie art. 23 § 4 i 5 Ordynacji podatkowej polegające na bezpodstawnym oszacowaniu podstawy opodatkowania i wyborze metody przez organ. W uzasadnieniu powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Odpowiadając na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Ponadto na rozprawie, pełnomocnik skarżącego złożył pismo procesowe w którym potrzymał skargę strony jak i uzupełnił jej uzasadnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dalej zwane P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na niezasadność skargi. Wbrew zarzutom skargi organy administracji publicznej prowadziły postępowanie administracyjne w sposób prawidłowy, dokładnie ustaliły stan faktyczny i prawny w sprawie, a także właściwie zastosowały zarówno przepisy procedury administracyjnej, jak i prawa materialnego, a powody podjętych rozstrzygnięć wyczerpująco przedstawiły w uzasadnieniach wydanych decyzji. W niniejszej sprawie należy rozstrzygnąć czy skarżący dokonywał zakupów dokumentowanych paragonami w firmie I, a jeżeli tak jaka była wartość tych zakupów. W ocenie Sądu organ w prawidłowy sposób wykazał, że skarżący dokonywał w I transakcji dokumentowanych nie tylko fakturami VAT, ale również paragonami. Skarżący obrotu ze sprzedaży towarów zakupionych na paragon nie wykazał w swoich księgach. Z I strona zawartą miała umowę partnerską w ramach programu lojalnościowego. Skarżącemu został nadany nr klienta. Skarżący z uwagi na wysokie obroty otrzymywał od I znaczne upusty, rabaty. Z wyjaśnień strony jak i zeznań pracowników I wynika, że skarżący dokonywał zamówień części samochodowych kontaktując się ze sprzedawcą - głównie z D.K.. Sprzedawca przyjmując zamówienia wprowadzał je do systemu komputerowego. Zamówienie wprowadzone do systemu komputerowego generowało automatycznie dokument WZ, który był widoczny w magazynie. Magazynier szykował towar dla skarżącego na podstawie dokumentu WZ, następnie towar był wożony dwa razy dziennie przez kierowców. Dokumenty sprzedaży były wystawiane raz w tygodniu na podstawie dokumentów WZ. Dokumenty sprzedaży wystawiane były przede wszystkim w poniedziałek, sporadycznie w piątki i na koniec miesiąca. Dokumenty sprzedaży (faktury jak i paragony) drukowane były przez kasjerki na podstawie dowodów WZ. Dokumenty sprzedaży do skarżącego woził P.Ż., a skarżący z I rozliczał się w formie gotówkowej. W toku postępowania przesłuchano osoby które w 2007 r. pracowały w I S.A. w tym: sprzedawców, kasjerów, magazynierów, kierowców rozwożących towar pracowników strony skarżącej oraz osoby zarządzające filią I S.A. w 2007 r. Na podstawie zeznań świadków oraz otrzymanych zestawień dokumentów WZ i paragonów uprawnione jest stanowisko organów, że strona dokonywała zakupu części samochodowych w spółce I S.A. na paragony. Skarżący dokonywał zamówień telefonicznie, kontaktując się głównie z D.K. - sprzedawcą części. Przyjmujący zamówienie wprowadzał je do systemu określając jaki ma być wystawiony dokument sprzedaży (faktura VAT, czy paragon). Zamawiający wskazywał jaki dokument ma być wystawiony: paragon czy też faktura. Wprowadzone zamówienie generowało automatycznie dokument WZ widoczny w systemie w magazynie. Na podstawie dokumentu WZ magazynier szykował zamówiony towar, który następnie był zawożony do [...]. Dokumenty sprzedaży (faktury VAT jak i paragony) wystawiane były przez kasjerki raz w tygodniu na podstawie dokumentów WZ. Dokumenty sprzedaży dla skarżącego do [...] zawoził P.Ż., z którym strona skarżąca rozliczała się w formie gotówkowej. W toku postępowania skarżący konsekwentnie utrzymywał, że nie dokonywał w I S.A. zakupów na podstawie paragonów. Z zeznań pracowników I wynika jednak, że skarżący dokonywał takich zakupów. Ponadto w dokumentacji księgowej skarżącego znajdują się faktury z I oznaczone symbolem "FP", które były wystawiane do wystawionych uprzednio paragonów. Powyższa okoliczności potwierdzona została również dowodami przyjętymi do tego postępowania jednak dotyczącymi innego okresu rozliczeniowego – dokument WZ nr [...] dotyczący zamówienia [...] złożonego przez skarżącego. Z jego treści wynika, że dotyczy on paragonu nr [...]. Dokonywania zakupów na paragony potwierdziły m.in. zeznania M.K., który w I zajmował się m.in. reklamacjami i zwrotami. Zeznał on m.in., że miały miejsce takie sytuacje, że pan D. nie żądał wystawienia faktury. Twierdzenie to opierał na tym, że zdarzało się, że skarżący dokonując zwrotów - dostarczał paragon (aby dokonać zwrot należało dostarczyć paragon albo fakturę). Również A.K., który zajmował się kontrolą pracy magazynu i sprawował nadzór nad pracownikami magazynu - potwierdził, że skarżący dokonywał zakupów dokumentowanych paragonami. Zeznał on, że skarżący dostawał codziennie towar na WZ, następnie wskazywał WZ, które mają być na paragon, a które na fakturę. A.T. w I wystawiała faktury, paragony, przyjmowała należności. Zeznała, że były przypadki, że skarżący nie żądał faktury, były też większe zakupy dokonywane na paragon przez skarżącego. Również M.N., która w I pracowała na stanowisku kasjerki, potwierdziła, że skarżący nabywał towar nie tylko na faktury, ale i paragony. Zeznała ona, że paragony na pewno były wystawiane, bo każdy miał do tego prawo, czasami z paragonów wystawiane były faktury. Ponadto K.U. - kierowca w I, który woził towar do [...] zeznał, że do skarżącego jeździł albo z paragonem albo z fakturą. Z wyjaśnień strony jak i zeznań świadków wynika, że dokumenty sprzedaży wystawione na podstawie WZ były zawożone do skarżącego. Przy dostarczeniu dokumentu sprzedaży (faktury, pagonu) kierowca odbierał gotówkę, którą następnie zawoził do I i wpłacał w kasie. Skarżący tym samym na bieżąco regulował swoje należności wobec I. Poza tym nie ulega wątpliwości, że gotówki nie woził osobiście do firmy I, lecz przekazywał osobie która dostarczała mu dokument sprzedaży. Ponadto innego sposobu płatności nie dokonywano- zawsze gotówką i nie osobiście w I. Taki sposób płatności był przyjęty przez strony i nie miało znaczenia czy płatność była dokonywana za fakturę czy też paragon. Należy również wskazać, że organ w swoim rozstrzygnięciu uwzględnił możliwość dokonywania zakupów przez inne osoby na numer klienta jaki przypisany był skarżącemu. Na taką ewentualność wskazywał skarżący jak i część pracowników I. Przy ustaleniu które zakupy na paragon nie dotyczyły skarżącego, wzięto pod uwagę zasady wystawiania dokumentów sprzedaży (faktur i paragonów) w I, które odnosiły się do stałych klientów takich jak skarżący, a w szczególności to, że dokumenty te wystawiane były zazwyczaj raz w tygodniu. Natomiast towar do skarżącego wożony był dwa razy dziennie, na podstawie WZ. Tym samym do dokumentów sprzedaży przypisane były dokumenty WZ, do jednego dokumentu sprzedaży przypisane były różne ilości dokumentów WZ- w zależności od ilości zamówień. Dokumenty WZ mogły być wystawiane w różnych dniach. W odniesieniu do klientów detalicznych przy wydaniu towaru klient musiał za wydany towar od razu zapłacić w kasie. Dokument sprzedaży dla takiego klienta również sporządzany był na podstawie WZ. Klient który realizował zamówienie w I składał zamówienie, w wyniku czego generowany był dokument WZ, płacił za towar, a następnie odbierał go w magazynie. Z tego też względu uzasadnione jest stanowisko organów, że zakupy części samochodowych dokumentowane paragonami, którym odpowiadają więcej niż dwa dowody WZ lub dwa dowody WZ, ale z różnych dni dotyczą zakupów skarżącego. Zakupy udokumentowane paragonami z jednym numerem WZ lub dwoma z jednego dnia mogły dotyczyć sprzedaży na rzecz innych osób, z tego też organ zasadnie uznał, że nie były to zakupy skarżącego. W ocenie Sądu ustalenia organów potwierdziły, że skarżący dokonywał zakupów części samochodowych w I S.A. udokumentowanych paragonami. Obrotu ze sprzedaży tych części nie wykazywał w swoich księgach. Co prawda organ nie wskazał konkretnego przypadku transakcji sprzedaży dokonanej przez skarżącego z której wynikałoby, że skarżący sprzedał towar którego zakup nie był udokumentowany fakturą zakupu. Należy jednak zwrócić uwagę, że organy takiej możliwości nie miały, albowiem w toku postępowania paragonów skarżący już nie posiadał. Okres przechowywania paragonów zgodnie z § 19 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z 28 listopada 2008r. w sprawie kryteriów i warunków technicznych, którym musza odpowiadać kasy rejestrujące oraz warunki ich stosowania wynosi 2 lata. Strona wskazała, że po tym okresie paragony nie są już przechowywane. Dokonane przez organy ustalenia dały podstawę do uznania, że prowadzone przez skarżącego księgi podatkowe nie odzwierciedlają stanu rzeczywistego, a tym samym są nierzetelne. Księgi podatkowe nie odzwierciedlały wielkości zakupów, co daje podstawę do przyjęcia, że również nie odzwierciedlały całości sprzedaży. Nie budzi wątpliwości, że skoro skarżący towar zakupił to z uwagi na charakter prowadzonej działalności również go sprzedał. Brak udokumentowanej sprzedaży części samochodowych zakupionych w I na podstawie paragonów fiskalnych spowodował, że dane wynikające z ksiąg podatkowych nie pozwoliły na określenie podstawy opodatkowania. Brak było również możliwości ich uzupełnienia dowodami uzyskanymi w toku postępowania. Zaistniały tym samym przesłanki z art. 23 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej do określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania. W ocenie Sądu organy również w prawidłowy sposób przyjęły zasady oszacowania obrotu z tytułu sprzedanego towaru, zakupionego na podstawie paragonów. Do oszacowania przyjęto metodę indywidualną. Organ uzasadnił w należyty sposób przyczyn z jakich nie może zastosować metod wskazanych w przepisie art. 23 § 3 Ordynacji podatkowej. Oszacowanie to nastąpiło przy zastosowaniu średniej marży określonej przez stronę przy rozliczeniu spisu z natury na koniec 2007 r. Zastosowana przez organy metoda indywidualna jest jak najbardziej obiektywna i adekwatna do posiadanych danych. Powyższa metoda prowadziła do ustalenia podstawy opodatkowania w wielkościach najbardziej zbliżonych do rzeczywistości. W konsekwencji wykazane zostało, że w okresie od kwietnia do grudnia 2007 r. strona zaniżyła obrót opodatkowany stawką 22% z tytułu sprzedaży części samochodowych na łączną kwotę netto 42.480,67 zł oraz zaniżyła podatek należny na łączną kwotę 9.345,75 zł. Tym samym niezasadne są zarzuty naruszenia przepisów art. 193 § 4 oraz art. 23 §4 i §5 Ordynacji podatkowej. Ponadto zaskarżona decyzja nie była wydana na podstawie art. 14 ust. 1, 1c, art. 24b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, więc zarzut naruszenia tego przepisu poprzez jego niewłaściwe zastosowanie jest również niezasadny. Wbrew twierdzeniom skarżącego została przeprowadzona wnikliwa analiza i ocena zgromadzonego materiału dowodowego, która nie przekroczyła granic swobodnej oceny. W uzasadnieniu decyzji organy przedstawiły logiczny ciąg zdarzeń wywnioskowanych z szeregu okoliczności. Ponadto w prawidłowy sposób oceniły zeznania świadków, wskazały w jakim zakresie zeznaniom dały wiarę, a w jakim nie - jednocześnie wyjaśniły czym się kierowały przy takiej ocenie. Organ dokładnie wyjaśnił stan faktyczny i podał przyczyny odmowy wiarygodności świadków i strony. Wbrew twierdzeniom strony organ uwzględnił w części zeznania świadków, również świadczących na korzyść skarżącego. Organy uwzględniły okoliczność wskazywaną przez niektórych świadków, że mogły być dokonywane zakupy przez inne osoby przy użyciu numeru klienta jaki nadany został skarżącemu, pomimo że część świadków taką ewentualność zdecydowanie wykluczyły. Ty samym niezasadne są zarzuty naruszenia art. 120, art. 121 art.122, art. 124, art. 180§ 1, art. 187§ 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.