I SA/Go 398/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Sędzia WSA Dariusz Skupień po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 grudnia 2018 r. zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 13 listopada 2018 r. sygn. akt I SA/Go 398/18 złożonego w sprawie ze skargi G spółka z ograniczoną odpowiedzialnością na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od lipca do września 2014 r. postanawia: odrzucić zażalenie. Postanowieniem z 13 listopada 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., w wyniku rozpoznania sprzeciwu wniesionego przez G sp. z o.o., utrzymał w mocy postanowienie Referendarza sądowego z 19 października 2018 r. w przedmiocie przyznania skarżącej Spółce prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od wpisu od skargi w części przekraczającej 10.000 zł. Odpis postanowienia z 13 listopada 2018 r. doręczono pełnomocnikowi skarżącej Spółki dnia 19 listopada 2018 r. W piśmie przewodnim, przy którym przesłano odpis ww. postanowienia, błędnie zawarto pouczenie, iż od orzeczenia tego przysługuje zażalenie. Zażalenie takie zostało złożone przez pełnomocnika Spółki pismem z dnia [...] listopada 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 - powoływanej dalej jako "P.p.s.a."), wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Zgodnie zaś z art. 197 § 2 P.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2. Z kolei po myśli art. 194 § 1 P.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia enumeratywnie wymienione w pkt 1-10 tego przepisu. Stosownie do art. 260 § 1 P.p.s.a., w brzmieniu znajdującym zastosowanie w sprawie, tj. nadanym przez art. 1 pkt 73 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2015 r., poz. 658), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Zgodnie zatem z tą regulacją, Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Oznacza to, że orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego, które zapadło po rozpoznaniu sprzeciwu od orzeczenia referendarskiego staje się prawomocne z chwilą jego wydania i nie przysługuje od niego żaden środek zaskarżenia (m.in. postanowienia NSA z 17 lutego 2016 r. I FZ 45/16, z 8 maja 2018 r. II FZ 231/18 - dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl; B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wolters Kluwer 2018, s. 855). W świetle zatem powyższego uznać należy, że wniesione przez pełnomocnika skarżącej Spółki zażalenie na postanowienie Sądu utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu. Żaden przepis ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje bowiem wniesienia zażalenia na tego rodzaju postanowienie. Sam fakt błędnego pouczenia strony o przysługującym zażaleniu nie może stanowić podstawy do jego wniesienia. W tym stanie rzeczy, stosownie do art. 178 w zw. z art. 194 § 1 i art. 197 § 2 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.