I SA/Go 407/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie : Sędzia WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 czerwca 2010 r. wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa "T" sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty należności celnych oraz wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] został złożony także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W motywach wniosku strona skarżąca podniosła, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje realny wzrost kosztów związanych z dalszym wykorzystywaniem zaimportowanego towaru, co nie mogło być uwzględnione w ryzyku zawartej transakcji handlowej, czyniąc ją deficytową oraz narażając skarżącą na finansowe, niczym nieuzasadnione straty. Według skarżącej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest tym bardziej uzasadnione, że istnieje realna obawa spowodowania nieodwracalnej szkody, bowiem z racji wielości trwających sporów byt finansowy Spółki jest zagrożony, co w krótkim czasie może doprowadzić do zaprzestania prowadzonej działalności gospodarczej, nie wyłączając jej całkowitej likwidacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej P.p.s.a. , sąd po przekazaniu mu skargi, może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z powyższym wnioskodawca jest zobowiązany wykazać, że zachodzi przynajmniej jedna z dwóch wymienionych przesłanek. Należy także zaznaczyć fakultatywny charakter cytowanej wyżej regulacji, co daje sądowi możliwość wstrzymania wykonania decyzji, nie obligując go do takiego wstrzymania nawet wówczas, gdy wystąpią ustawowo określone przesłanki. Wskazać trzeba, że w przesłance niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Zapis powyższy jest przy tym utożsamiony z zagrożeniem dla już istniejącej, aktualnej sytuacji gospodarczej (ekonomicznej) strony postępowania. Z kolei w odniesieniu do niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków przyjmuje się, że powstaje ono zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji niemożliwy jest powrót do pierwotnego stanu sprawy. W obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenie, odpowiadające szczególnej kategorii tymczasowej ochrony strony, wprowadzonej w art. 61 § 3 P.p.s.a. jako odstępstwo od, wynikającej z art. 61 § 1 tej ustawy zasady, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Pogląd powyższy co do rozumienia istoty przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji został zaprezentowany przez Naczelny Sąd Administracyjny na przykład w postanowieniu z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I GZ 170/06 (niepubl.). Sąd rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w niniejszej sprawie stanowisko to w pełni podziela. W świetle powyższego należy stwierdzić, że okoliczności przedstawione we wniosku skarżącej Spółki nie wyczerpują przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Zdaniem Sądu, skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w rozumieniu cyt. wyżej przepisu, choć powołała się na tę właśnie przesłankę, nazywając szkodę "nieodwracalną". Nawet gdyby skarżąca uiściła w całości należności objęte zaskarżoną decyzją, a następnie – wskutek rozpoznania skargi – okazałoby się, że są ono nienależne, organ miałby obowiązek ich zwrotu. Skarżąca Spółka jedynie bardzo ogólnikowo wskazała, że z racji wielości trwających sporów jej byt finansowy jest zagrożony i w krótkim czasie może doprowadzić do zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej. Konkretny związek zaskarżonej decyzji z zagrożeniem bytu Spółki nie został wskazany. Także sformułowanie dotyczące wielości trwających sporów jest lakoniczne i mało precyzyjne, nie dając wiedzy na temat tego, z kim spory owe są prowadzone, ani też czego w istocie dotyczą. Z tak sformułowanego uzasadnienia trudno wywnioskować, czy rzeczywiście istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Uznając zatem, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek umożliwiających zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.