I SA/Go 411/10

PostanowienieWSA w Gorzowie Wielkopolskim2010-05-19

Skład orzekający: Zbigniew Kruszewski

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy skarżący spełniają przesłanki do zwolnienia od kosztów sądowych w całości lub części oraz do ustanowienia doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym?
Ratio decidendi
Skarżący zostali zwolnieni od wpisu od skargi oraz ustanowiono dla nich doradcę podatkowego, ponieważ wykazali, że nie są w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez naruszenia koniecznego utrzymania siebie i rodziny. W pozostałym zakresie wniosek oddalono, co sugeruje, że nie wykazano przesłanek do całkowitego zwolnienia lub ustanowienia doradcy w szerszym zakresie.
Stan faktyczny
Skarżący K.P. i G.Ż. złożyli wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej odmawiającą zwrotu podatku od czynności cywilnoprawnych. Skarżący wskazali na niskie dochody, brak oszczędności i posiadanie jedynie mieszkania jako głównego majątku. Ich miesięczne dochody z pracy wynoszą około 1700 zł netto, a skarżąca jest bezrobotna.
Rozstrzygnięcie
1. Zwolniono skarżących od wpisu od skargi; 2. Ustanowiono doradcę podatkowego; 3. W pozostałym zakresie wniosek oddalono.

Pełny tekst orzeczenia

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielko-polskim - Zbigniew Kruszewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym wniosków K.P. i G.Ż. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego w sprawie ze skargi K.P. i G.Ż. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu podatku od czynności cywilnoprawnych postanowił: 1. zwolnić skarżących od wpisu od skargi; 2. ustanowić doradcę podatkowego; 3. w pozostałym zakresie wniosek oddalić. Skarżący wnieśli o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego. Z ich oświadczeń oraz złożonych dokumentów wynika, że skarżący mieszkają razem. Wraz z nimi mieszka sześcioletnia córka skarżącej. Nie mają oszczędności, a jedyne mienie stanowi mieszkanie będące własnością skarżącej. Źródłem utrzymania skarżących jest wynagrodzenie za pracę skarżącego wynoszące ok. 1.700 zł netto miesięcznie. Skarżąca jest bezrobotna lecz nie przysługuje jej z tego tytułu prawo do zasiłku. Skarżący nie mają oszczędności, a ich dochody niemal w całości pochłaniają koszty bieżącego utrzymania. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) prawo pomocy w zakresie całkowitym przysługuje osobie fizycznej w razie wykazania, że nie ma środków na pokrycie jakichkolwiek kosztów postępowania; w zakresie częściowym natomiast, gdy udowodni, że poniesienie pełnych kosztów postępowania mogłoby narazić wnioskodawcę bądź rodzinę na uszczerbek utrzymania koniecznego (art. 246 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżący wykazali, że nie są w stanie sfinansować w całości swego udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Ich dochody nie są wysokie i z pewnością nie wystarczają na poczynienie oszczędności, czy też dokonywanie wydatków niesłużących bieżącemu utrzymaniu. W tym stanie rzeczy, uwzględniając jednak, iż jedyną opłatą podlegającą uiszczeniu na obecnym etapie postępowania jest wpis od skargi, postanowiono jak w sentencji (art. 246 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 17.07.2026. · Źródło