I SA/Go 412/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności członków zarządu za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. Skarżący wniósł w skardze o zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z 11 czerwca 2008 r. referendarz sądowy rozpoznający wniosek, odmówił przyznania prawa pomocy. Strona skarżąca w terminie wniosła sprzeciw, albowiem awizo powtórne było 9 lipca 2008 r. (k. 56 akt sądowych), a sprzeciw został wniesiony za pośrednictwem poczty 14 lipca 2008 r. Został więc zachowany ustawowy termin z art. 259 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 260 zdanie pierwsze cytowanej powyżej ustawy, w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. We wniesionym sprzeciwie podniesiono, że żona skarżącego jest w zaawansowanej ciąży, niewielkie dochody wystarczają zaledwie na skromne utrzymanie rodziny, majątkiem natomiast jest kilkudziesięcioletni dom. Pokrycie wysokich kosztów sądowych, skazałoby rodzinę na całkowitą opiekę pomocy społecznej, bezdomność i ubóstwo. Odmowa przyznania prawa pomocy pozbawiłoby stronę skarżącą prawa do sądu, co byłoby naruszeniem art. 45 Konstytucji RP. Zgodnie z art. 246 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej, jeżeli wykaże, że ona nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W rozpoznawanej sprawie, wpis wynosi 500 zł, gdyż przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna, lecz przeniesienie odpowiedzialności za zaległości podatkowe (tak NSA w post. 15 maja 2008 r., II FZ 182/08). Z zebranych w sprawie materiałów wynika, że skarżący oświadczył za 2007 r. przychód w wysokości 16442,01zł, ponadto uzyskał płatności do gruntów rolnych za rok 2007 w wysokości 10402,66 zł. Oprócz niego taki sam przychód w 2007 r. z prowadzonej działalności, polegającej na wydobyciu i sprzedaży piasku, osiągnęła jego małżonka. Oznacza to, że małżonkowie osiągnęli z prowadzonej działalności za 2007 r. łączy przychód 32884,02zł podlegający opodatkowaniu ryczałtem w wysokości 5,5%, ponadto uzyskali dopłaty w kwocie 10402,66zł, która nie podlegała opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Zestawienie tylko tych przychodów wskazuje, że wyniosły one łącznie rocznie ponad 40000zł. Z przedstawionego przez skarżącego oświadczenia (k. 39 akt) wynika, że jego roczne wydatki łącznie ze spłatą kredytu mieszkaniowego wynoszą około 40000zł. Te przychody oraz wskazane przez skarżącego wydatki za 2007 r. pokryły się. Jednak skarżący osiąga jeszcze dochód z prowadzonego gospodarstwa rolnego, posiadając 21.4987ha użytków rolnych. Z przedłożonego zaświadczenia Wójt Gminy wynika, że dochodowość roczna wynosi 7788,10zł. Biorąc pod uwagę tylko tę kwotę, należy jednoznacznie stwierdzić, że skarżący posiada możliwości finansowe na pokrycie wpisu w kwocie 500 zł. Podkreślić należy, że przedłożone zaświadczenie, dokonuje wyliczenia dochodowości, opierając się na hektarach przeliczeniowych a nie posiadanych fizycznie przez skarżącego, a skarżący pomimo zarządzenia z 28 lipca 2008 r. (k. 60 akt), nie przedstawił osiąganych rzeczywistych dochodów z prowadzonego gospodarstwa rolnego za 2007, 2008 r. (pomniejszonych o środki wynikające z dopłat rolniczych). Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji postanowienia.