I SA/Go 415/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim - Zbigniew Kruszewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 21 czerwca 2010 r. wniosku E.B. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi E.B. na decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w podatku od nieruchomości postanowił: odmówić przyznania prawa pomocy. Skarżąca wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych. Podniosła, że samotnie wychowuje dwuipółletnią córkę. Źródłem utrzymania skarżącej jest wynagrodzenie za pracę określone przez nią na 3.500 zł miesięcznie. Skarżąca stwierdziła jednak, że pracodawca jest jej dłużny z tytułu wypłaty tego wynagrodzenia łącznie 40.000 zł. Oświadczyła również, że nie ma majątku ani oszczędności. Na podstawie zarządzenia z 2 czerwca 2010 r. skarżąca została wezwana do przedstawienia dodatkowo wyciągu z rachunku bankowego oraz rocznego zeznania podatkowego za 2009 rok. Pomimo upływu terminu zakreślonego w zeznaniu skarżąca nie złożyła żądanych dokumentów. Przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, czyli takim jakiego przyznania domagała się skarżąca, następuje w razie wykazania, że poniesienie całości kosztów postępowania mogłoby narazić wnioskodawcę lub jego rodziną na uszczerbek utrzymania koniecznego (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153 póz. 1270 ze zm.). Udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście -obiektywnie niemożliwe. Ze wspomnianego przepisu art. 246 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika jednak, że ciężar udowodnienia braku możliwości pokrycia kosztów postępowania spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy (post. NSA z 6.10.2004r. GZ 71/04 ONSAiWSA z 2005r. z. 1 póz. 8). Niemniej w razie, gdy oświadczenie strony zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy jest niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu posiadania bądź stanu rodzinnego lub budzi w tych kwestiach wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub jej stanu rodzinnego (art. 255 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Zaniechanie złożenia żądanych dokumentów skutkuje rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy w oparciu o treść oświadczeń zawartych w złożonym formularzu (zob. post. NSA z 31.lll.2005r. II FZ 126/05 ONSAiWSAz 2006r. z. 1 póz. 13). Z oświadczenia skarżącej złożonego w formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy nie wynikają w sposób niewątpliwy przesłanki zwolnienia od kosztów sądowych. Samo oświadczenie nie pozwala na przyjęcie, że sytuacja majątkowa skarżącej jest tego rodzaju, iż poniesienie wpisu od skargi naraziłoby skarżącą niebezpieczeństwo niemożności zaspokojenia podstawowych - koniecznych wydatków. Należy bowiem zwrócić, uwagą, że twierdzenia o braku oszczędności skarżąca nie poparła jakimikolwiek dokumentami. Miarodajnym dowodem pozwalającym na weryfikację tej okoliczności byłby wyciąg z rachunku bankowego. Skarżąca go nie przedstawiła, pomimo wezwania jej o to w trybie art. 255 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Brak tego dokumentu tamował możliwość wiążącego ustalenia stanu posiadania skarżącej. Należało więc uznać, że skarżąca nie wykazała, że jej sytuacja majątkowa uniemożliwia poniesienie kosztów sądowych. Uwzględniając powyższe wniosek skarżącej, jako pozbawiony uzasadnionych podstaw, należało oddalić.