I SA/Go 416/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rennert Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) Sędzia WSA Krystyna Skowrońska – Pastuszko Protokolant Sekretarz sądowy Alicja Rakiej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi P.W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. z tytułu sprzedaży nieruchomości oddala skargę. I SA/Go 416/15 U Z A S A D N I E N I E Skarżący, P.W., wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z [...] sierpnia 2015 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] maja 2015r. określającą skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu sprzedaży nieruchomości w kwocie 10.450,00 zł. Rozstrzygnięcia organów podatkowych zapadły na podstawie następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy. W dniu [...] września 2008 r. skarżący dokonał sprzedaży połowy udziałów w lokalu mieszkalnym położonym w [...] (akt notarialny Rep. A nr [...]), którego współwłaścicielem stał się w drodze dziedziczenia po swoim ojcu w dniu [...] marca 2008 r. (postanowienie Sądu Rejonowego z [...] czerwca 2008 r., sygn. akt [...]). Z aktu notarialnego [...] września 2008 r., ww. nieruchomość została zbyta za kwotę 110.000,00 zł, udziały sprzedających były równe, a koszty wynikające ze sprzedaży poniosła kupująca. Skarżący nie opodatkował sprzedaży swojego udziału w nieruchomości w zeznaniu rocznym za 2008 rok w związku z dokonaniem sprzedaży tej nieruchomości przed upływem pięciu lat, jak również nie złożył oświadczenia o chęci skorzystania z tzw. ulgi meldunkowej. Skarżący nie reagował na kierowane do niego wezwania do osobistego stawienia się w związku z dokonaną sprzedażą. Wezwania kierowano celem wyjaśnienia sprawy, a w szczególności przedłożenia przez skarżącego dowodów potwierdzających poniesienie kosztów. Korespondencja kierowana była na adres zamieszkania zgłoszony w Urzędzie Skarbowym. Organ pierwszej instancji skierował do skarżącego zawiadomienie z dnia [...] października 2014 r. informujące, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 rok uległ zawieszeniu z dniem [...] października 2014 r. na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, a zgodnie z art. 70 § 7 pkt 1 ustawy termin przedawnienia zobowiązań podatkowych będzie biegł dalej od dnia następującego po dniu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe. Zawiadomienie to zostało doręczone w trybie administracyjnym w dniu 19 listopada 2014 r. Postanowieniem z [...] listopada 2014 r. organ pierwszej instancji wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 rok. Skarżący nie skorzystał z prawa czynnego udziału w postępowaniu aż do dnia 23 stycznia 2015 r., ponieważ nie odbierał żadnej korespondencji wysyłanej przez organ. Dopiero w lutym 2015 roku, w odpowiedzi na postanowienie z dnia [...] stycznia 2015 r. wyznaczające skarżącemu termin do wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, złożył wniosek o umorzenie postępowania. Pismem z dnia [...] lutego 2015r. organ pierwszej instancji poinformował skarżącego, że w związku z wydaniem postanowienia z dnia [...] października 2014 r. o wszczęciu dochodzenia o przestępstwo skarbowe, bieg terminu przedawnienia został zawieszony, co umożliwiło wszczęcie postępowania podatkowego za 2008 rok i brak jest podstaw do jego umorzenia. Decyzją z [...] maja 2015 r. organ pierwszej instancji określił skarżącemu wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu sprzedaży nieruchomości w kwocie 10.450,00 zł. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000r. Nr 14, poz.176 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym do końca 2008 r. opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Przychodami według art. 11 ust. 1 ustawy z zastrzeżeniem art. 14-16, art. 17 ust. 1 pkt 6 i 9, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Dalej organ stwierdził, że źródłem przychodu, na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy, jest także odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2, nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, prawa wieczystego użytkowania gruntów, innych rzeczy, jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonywaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a-c przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy - przed upływem pół roku licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie. Stosownie zaś do art. 19 ust. 1 ustawy przychodem z tego tytułu jest wartość wyrażona w cenie określonej w umowie sprzedaży, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Wyjaśnił, iż zasady opodatkowania sprzedaży w nieruchomości nabytych w latach 2007-2008 określono ustawą z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2006 r., Nr 217, poz. 1588). Stosownie do art. 8 ust. 1 tej ustawy - do przychodu (dochodu) z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) cytowanej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nabytych lub wybudowanych (oddanych do użytkowania) w okresie od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2008 r. stosuje się zasady określone w wyżej wymienionej ustawie, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2008 r. Natomiast stosownie do art. 30e ust. 1 i ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku i jest płatny w terminie złożenia zeznania za rok podatkowy, w którym nastąpiło odpłatne zbycie. Zgodnie z art. 30e ust. 2 ustawy podstawą obliczenia podatku jest dochód stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych określonym zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d, powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw. Przy czym przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, według art. 19 ustawy jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Stosownie do art. 22 ust. 6c ustawy, koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), z zastrzeżeniem ust. 6d, stanowią udokumentowane koszty nabycia lub udokumentowane koszty wytworzenia, powiększone o udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych poczynione w czasie ich posiadania. Wysokość tych nakładów ustala się na podstawie faktur VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych (art. 22 ust. 6e ustawy). W toku przeprowadzonych czynności sprawdzających organ podatkowy ustalił, że w dniu [...] września 2008r. na podstawie aktu notarialnego Rep. A. nr [...] skarżący sprzedał 1/2 części lokalu mieszkalnego za kwotę 55.000,00 zł. Z ustaleń wynika również, że skarżący nie opodatkował zbytego udziału w zeznaniu rocznym PIT-36 (złożył PIT-37), jak również nie złożył oświadczenia o spełnieniu warunków uprawniających do skorzystania z tzw. "ulgi meldunkowej". Zgodnie z art. 21 ust. 1pkt 126 ustawy, wolne od podatku dochodowego są przychody uzyskane z odpłatnego zbycia: a) budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, b) lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, c) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie. d) prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie - jeżeli podatnik był zameldowany w budynku lub lokalu wymienionym w lit. a)-d) na pobyt stały przez okres nie krótszy niż 12 miesięcy przed datą zbycia, z zastrzeżeniem ust. 21 i 22. Skorzystanie ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 126 ustawy wymaga złożenia we właściwym urzędzie skarbowym oświadczenia o spełnieniu w/w warunku w terminie 14 dni od dnia dokonania odpłatnego zbycia nieruchomości lub prawa majątkowego. Wymóg ten wynika z brzmienia art. 21 ust. 21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jednakże, zgodnie z art. 8 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 6 listopada 2008r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2008r. nr 209, poz. 1316), w przypadku przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości nabytych w okresie od 1 stycznia 2007 r. do 31 grudnia 2008 r. przedmiotowe oświadczenie winno być złożone w terminie złożenia zeznania za rok podatkowy, w którym nastąpiło zbycie nieruchomości. Ponieważ skarżący nie złożył w terminie oświadczenia uprawniającego do skorzystania z tzw. "ulgi meldunkowej", tym samym nie spełnił podstawowego wymogu do skorzystania ze zwolnienia w podatku dochodowym z odpłatnego zbycia nieruchomości, określonego w art. 21 ust. 1pkt 126 ustawy. W związku z powyższym przychód ze sprzedaży lokalu mieszkalnego podlegał opodatkowaniu. W trakcie przeprowadzonego postępowania podatkowego organ nie stwierdził poniesienia przez skarżącego wydatków określonych w art. 22 ust. 6c ustawy. Organ podkreślił również, że przepis art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej stanowi, iż zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Bieg terminu przedawnienia może jednak zostać zawieszony wskutek wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 ustawy. Wobec wszczętego wobec skarżącego w dniu [...] października 2014r. postanowienia o wszczęciu dochodzenia o przestępstwo skarbowe określone w art. 54 § 2 kks w związku z narażeniem na uszczuplenie podatku dochodowego od osób fizycznych poprzez niewykazanie i niezapłacenie w terminie złożenia zeznania za rok podatkowy, w którym nastąpiło zbycie, bieg terminu przedawnienia został zawieszony. Pismem z dnia [...] czerwca 2015 r. skarżący wniósł odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji, w którym zarzucił naruszenie prawa materialnego mającego wpływ na treść decyzji, tj. art. 70 § 1 w zw. z art. 33 § 1 i 2 pkt 2, § 3 i 4 pkt 2 w zw. z art. 33d Ordynacji podatkowej poprzez wyrażenie poglądu, że w wyniku wszczętego wobec skarżącego postępowania w dniu [...] października 2014 r. postanowieniem o wszczęciu dochodzenia o przestępstwo skarbowe określone w art. 54 § 2 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks kamy skarbowy w związku z narażeniem na uszczuplenie podatku dochodowego od osób fizycznych poprzez niewykazanie i niezapłacenie w terminie złożenia zeznania za rok podatkowy, w którym nastąpiło zbycie nieruchomości, bieg terminu przedawnienia został zawieszony, podczas gdy zgodnie z treścią art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, dlatego też należy uznać, iż nastąpiło przedawnienie możliwości dochodzenia należności podatkowych za rok 2008 oraz że należność ta jest niewymagalna, bowiem w ustawowym terminie 5 lat wynikającym zarówno z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, jak i art. 44 § 1 k.k.s. nie przedstawiono skarżącemu zarzutu, a co za tym idzie w sprawie [...] nie ma zastosowania przepis art. 44 § 5 k.k.s. Zdaniem skarżącego można co najwyżej mówić o sporządzeniu postanowienia i powołał się na orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 5.03.2014 r. sygn. akt IV KK 341/13. W konsekwencji wniósł o uchylenie decyzji w całości. Pismem z [...] sierpnia 2015 r. skarżący wniósł o uzupełnienie materiału dowodowego poprzez dołączenie do akt sprawy postanowienia Sądu Rejonowego z dnia [...] lipca 2015 r. sygn. akt [...]. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej odmówił przeprowadzenia ww. dowodu. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] maja 2015 r. Uzasadniając swoje stanowisko zaakceptował w całości argumentację organu pierwszej instancji, wyjaśniając w szczególności, że zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. W przedmiotowej sprawie postępowanie takie zostało wszczęte w dniu [...] października 2014 r., o czym skarżący został poinformowany zawiadomieniem z dnia [...] października 2014 r. nr [...] i do dnia wydania zaskarżonej decyzji ww. postępowanie nie zostało prawomocnie zakończone. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu odwoławczego skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego oraz prawa procesowego, tj.: - naruszenie prawa materialnego mające wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj. art. 70 § 1 i 6 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez wyrażenie poglądu, iż w wyniku zawiadomienia skarżącego o wszczęciu postępowania karnoskarbowego oraz wskutek wszczętego wobec niego postępowania w dniu [...] października 2014 r. postanowieniem o wszczęciu dochodzenia o przestępstwo skarbowe określone w art. 54 § 2 Kodeksu karnoskarbowego w związku z narażeniem na uszczuplenie podatku dochodowego od osób fizycznych poprzez niewykazanie i niezapłacenie w terminie złożenia zeznania za rok podatkowy, w którym nastąpiło zbycie, bieg terminu przedawnienia został zawieszony, podczas gdy zgodnie z treścią art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, dlatego też należy uznać, iż nastąpiło przedawnienie możliwości dochodzenia należności podatkowych za rok 2008 oraz że należność ta jest niewymagalna bowiem w ustawowym terminie 5 lat wynikającym zarówno z art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa jak i art. 44 § 1 k.k.s. nie przedstawiono Skarżącemu zarzutów, a co za tym idzie w sprawie [...] nie ma zastosowania przepis art. 44 § 5 k.k.s. W niniejszej sprawie w ciągu pięcioletniego terminu można co najwyżej mówić o sporządzeniu postanowienia, a nie o jego wydaniu, co zresztą Sąd Najwyższy wyraźnie uwypuklił w orzeczeniu z dnia 5 marca 2014 r. sygn. akt IV KK 341/13 przez co nie sposób uznać, iż w ciągu pięcioletniego okresu przedawnienia doszło do wszczęcia postępowania w sprawie o popełnienie wykroczenia lub przestępstwa skarbowego; - naruszenie prawa procesowego mające wpływ na treść zaskarżonej decyzji tj. art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 188 § 1 i 191 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez uznanie, iż przeprowadzenie wnioskowanego dowodu z postanowienia Sądu Rejonowego z dnia [...] lipca 2015 r. sygn. akt [...] jako nie mającego znaczenia dla sprawy w sytuacji, gdzie w wyniku nie przeprowadzenia powyższego dowodu zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o niepełny materiał dowodowy, a z uwagi m.in. na treść art. 187 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, natomiast Sąd Rejonowy w powyższym postanowieniu wskazał, iż postępowanie karnoskarbowe uległo przedawnieniu, w związku z czym należy rozważyć umorzenie tego postępowania. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o: uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego i przeprowadzenie dowodu z postanowienia Sądu Rejonowego z dnia [...] lipca 2015r. sygn. akt [...] na okoliczność przedawnienia karalności czynu zarzucanego skarżącemu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 3 grudnia 2015 r. Sąd działając na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. postanowił przeprowadzić dowód z postanowienia Sądu Rejonowego z [...] lipca 2015 r. w sprawie [...] na okoliczność przedawnienia karalności czynu zarzucanego skarżącemu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało oddalić, jako niezasadną. Na wstępie wskazać należy, że stosownie do treści art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( tekst jednolity Dz. U. z 2014, poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z regulacją art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego czy też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit a)-c) P.p.s.a.) lub też w razie stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Kwestię sporną w niniejszej stanowi podniesiony w skardze, a wcześniej w odwołaniu, zarzut przedawnienia określonego skarżącemu zobowiązania podatkowego. Przypomnieć należy, że zgodnie z treścią art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Aby zatem nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej konieczne jest zawiadomienie podatnika o tym, że zostało wszczęte postępowanie w sprawie o popełnienie wykroczenia lub przestępstwa skarbowego związanego wprost z nieuiszczonym zobowiązaniem podatkowym. Przesłanką zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest dzień wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, jak również z treści uzasadnień decyzji organów obu instancji wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego zawiadomieniem z dnia [...] października 2014 r. nr [...] poinformował skarżącego o zawieszeniu z dniem [...] października 2014 r. biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w sprawie dotyczącej sprzedaży nieruchomości. Pismo zostało przesłane na adres skarżącego i zostało skutecznie doręczone skarżącemu w trybie administracyjnym, zgodnie z art. 150 Ordynacji podatkowej, w dniu 19 listopada 2014 r., tj. przed upływem terminu przedawnienia. A zatem, wbrew zarzutom podniesionym w skardze, bieg terminu przedawnienia został zawieszony do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe. Podkreślić należy, że zarzuty skarżącego odnoszą się w głównej mierze do postępowania karnoskarbowego, podczas gdy w przedmiotem rozpoznania przez Sąd jest sprawa określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu sprzedaży nieruchomości. W sprawie podatkowej znaczenie ma data wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe, jak i jego prawomocne zakończenie. W mniejszej sprawie postępowanie takie zostało, jak już to wyższej stwierdzono wszczęte zostało w dniu [...] października 2014 r. i do dnia wydania zaskarżonej decyzji nie zostało prawomocnie zakończone. Została zatem spełniona przesłanka zawieszenia biegu terminu przedawnienia wymieniona w art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, a co za tym idzie zobowiązanie podatkowe skarżącego nie uległo przedawnieniu. Kwestia przedawnienia karalności czynu stanowi odrębne zagadnienie, nie mające wpływu na bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Nie mają zatem żadnego znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji zarzuty dotyczące przedawnienia przestępstw skarbowych jak i powołane na tą okoliczność orzecznictwo. Na zmianę takiej oceny nie miało również wpływu przeprowadzenie przez Sąd na rozprawie, na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. dowodu z postanowienia Sądu Rejonowego z [...] lipca 2015r. w sprawie [...] na okoliczność przedawnienia karalności czynu zarzucanego skarżącemu. Z postanowienia tego wynika bowiem jedynie, że Sąd uchylił postanowienie Urzędu Skarbowego o zawieszeniu postępowania. Wskazać również należy, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 17 lipca 2012 r. sygn. akt P 30/11, nie zakwestionował dopuszczalności samej przesłanki zwieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązana, stwierdzając, że cyt.: "(...) organy skarbowe w trakcie 5-letniego okresu przedawnienia mają prawo wszcząć i prowadzić postępowanie w sprawie o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe, co skutkować będzie, zgodnie z zakwestionowanym przepisem, zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. (...) Jednakże z chwilą upływu 5-letniego terminu przedawnienia podatnik musi zostać poinformowany, że przedawnienie nie następuje, bo jego bieg został zawieszony w związku z wszczęciem postępowania karnoskarbowego.". Trybunał Konstytucyjny nie sprecyzował przy tym w jaki sposób podatnik powinien zostać zawiadomiony o wszczętym postępowaniu karnoskarbowym. Tym samym nie znajduje umocowania prawnego stanowisko skarżącego, że dla skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej wymagane było wszczęcie postępowania o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe ad personam. Zawieszenie biegu terminu przedawnienia następuje bowiem z dniem wydania postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe związane z niewykonaniem tego zobowiązania. Należy się zgodzić ze stanowiskiem organu odwoławczego wyrażonym w odpowiedzi na skargę, że nie jest konieczne przedstawienie zarzutów określonej osobie (ad personam). Wskazuje na to literalne brzmienie art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 kwietnia 2014r. sygn. akt I GSK 236/13 uznał za nietrafne "...wywody skarżącej jakoby jedyną formą skutecznego powiadomienia o toczącym się postępowaniu karno-skarbowym było przedstawienie zarzutów w fazie ad personam konkretnej osobie, a postępowanie prowadzone w sprawie (ad rem) takiego warunku nigdy nie spełni. Z poglądem takim nie można się zgodzić. Niewątpliwie wydanie i doręczenie postanowienia o przedstawieniu zarzutów kładzie kres jakimkolwiek wątpliwościom, co do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia, o ile charakter czynu karanego odpowiada warunkom z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Jednakże, zdaniem Sądu kasacyjnego, wiedza o wcześniejszym etapie postępowania karnego dostarczona w sposób nie budzący wątpliwości podatnikowi, także realizuje standardy, do których odwołuje się wyrok Trybunału Konstytucyjnego. Uzasadnienie powołanego wyroku w sprawie o sygn. akt P 30/11 odnosi się właśnie do fazy postępowania in rem. Wnioski co do stanowiska Trybunału w tym względzie nie budzą wątpliwości, jako dopuszczające możliwość zawieszenia biegu terminu przedawnienia w sprawach, w których o postępowaniu jeszcze nie spersonalizowanym w ramach postanowienia o przedstawieniu zarzutów, podatnik otrzymał już wiedzę o tym że postępowanie karnoskarbowe, niosące ryzyko zawieszenia biegu terminu przedawnienia się toczy.". W ocenie Sądu w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 120, art. 121 oraz art. 122 Ordynacji podatkowej. Nie naruszono obowiązku podjęcia wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie. Organy podatkowe zgromadziły kompletny materiał dowodowy i poddały go wszechstronnej analizie. Wnioski zeń wyprowadzone uznać należy za logiczne i spójne. Uzasadnienia decyzji obu instancji spełniają kryteria określone w art. 210 § 1 i 4 Ordynacji podatkowej. Organy nie przekroczyły zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 191 Ordynacji podatkowej. Nie został również naruszony art. 188 Ordynacji podatkowej, przez odmowę przeprowadzenia dowodu w postaci dołączenia do akt sprawy załączonego do skargi postanowienia Sądu Rejonowego z dnia [...] lipca 2015r. sygn. akt [...]. Jak już to wskazał Sąd wcześniej, treść rozstrzygnięcia zawarta w tym postanowieniu nie miała jakiegokolwiek wpływu na prawidłowość prowadzonego przez organy postępowania. Ponieważ przedmiotem rozpoznania przez Sąd była decyzja dotycząca określenia skarżącemu zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu sprzedaży nieruchomości stwierdzić należy, że organy podatkowe w prawidłowy sposób określiły skarżącemu wysokość tego zobowiązania. Do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego. Tym samym uznać należy, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Z tych też przyczyn oraz na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd oddalił skargę jako nieuzasadnioną.