I SA/Go 417/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Juszczyk – Wiśniewska Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) Sędzia WSA Krystyna Skowrońska - Pastuszko Protokolant asystent sędziego Grzegorz Oracz po rozpoznaniu w dniu 3 września 2014 r. na rozprawie sprawy ze skargi E S.A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w sprawie ustalenia nowych terminów płatności rat z tytułu zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za sierpień 2001r. wraz z odsetkami za zwłokę 1. Oddala skargę. 2. Zwrócić skarżącej kwotę 300,00 zł (trzysta złotych) tytułem nadpłaconego wpisu od skargi. Zaskarżoną decyzją z [...] kwietnia 2014 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy własną decyzję z [...] stycznia 2014 r. którą odmówiono skarżącej E S.A. stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z [...] września 2004 r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji ostatecznej i ustalenia nowych terminów płatności rat z tytułu zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za sierpień 2001 r. wraz z odsetkami za zwłokę. Rozstrzygnięcie organów podatkowych zapadły na podstawie następującego stanu faktycznego sprawy. W dniu 17 maja 2002 r. skarżąca E złożyła do Urzędu Skarbowego wniosek o rozłożenie na raty zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za sierpień 2001 r. w wysokości 1.954.631,70 zł wraz z odsetkami za zwłokę. Decyzją z [...] czerwca 2002 r. ww. organ rozłożył skarżącej zaległość podatkową na 7 rat, ustalając jednocześnie termin jej spłat. W wyniku złożonego odwołania, Izba Skarbowa decyzją z [...] września 2002 r. nr [...] utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji w części ustalającej I, II, III i IV ratę oraz orzekła o rozłożeniu na raty pozostałej części zaległości. Po rozpoznaniu wniosku skarżącej z [...] października 2002r. o restrukturyzację (umorzenie) zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób prawnych za sierpień 2001 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z [...] kwietnia 2004 r. nr [...] orzekł o umorzeniu postępowania restrukturyzacyjnego. W związku z powyższym, pismem z [...] lipca 2004 r. skarżąca wystąpiła o ustalenie nowych terminów płatności rat nieuregulowanych zaległości podatkowych. Decyzją z [...] września 2004 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej zmienił ostateczną decyzję Izby Skarbowej z [...] września 2002 r. i ustalił spółce nowe terminy spłaty zaległości w CIT za sierpień 2001 r. w wysokości 1.757.183,50 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 125.265,50 zł. Zgodnie z informacją Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] kwietnia 2013 r., skarżąca spółka uregulowała zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za sierpień 2001 r. poprzez zarachowanie nadpłaty CIT -8 za 2003 r., nienależnej opłaty restrukturyzacyjnej oraz dobrowolnych wpłat podatnika wynikających z decyzji ulgowych. Decyzją z [...] czerwca 2013 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej orzekł o zakończeniu restrukturyzacji i umorzył stronie skarżącej podlegające restrukturyzacji należności z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za sierpień 2001r. Wnioskiem z [...] listopada 2013 r. skarżąca spółka wystąpiła do Dyrektora Izby Skarbowej o wszczęcie postępowania w zakresie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z dnia [...] września 2004r. nr [...], na podstawie której zmieniono decyzję Izby Skarbowej z dnia [...] września 2002 r. nr [...] i ustalono nowe terminy płatności rat z tytułu zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za sierpień 2001 r. wraz z odsetkami za zwłokę, z uwagi na jej bezprzedmiotowość. W uzasadnieniu wskazała na wieloletni spór, dotyczący umorzenia przez organy podatkowe prowadzonego wobec niej postępowania restrukturyzacyjnego oraz zapadłe w tym zakresie wyroki: NSA z 28 listopada 2012 r. sygn. akt II FSK 681/11 oraz WSA w Gorzowie Wlkp. z 14 lutego 2013 r. sygn. akt I SA/Go 19/13. W jego ocenie, Dyrektor Izby Skarbowej, realizując zalecenia wynikające z powoływanych wyroków sądów administracyjnych i wydając decyzję z [...] czerwca 2013 r. nr [...], którą uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego decyzją z [...] kwietnia 2004 r. nr [...] i orzekł o zakończeniu restrukturyzacji oraz o umorzeniu należności podlegających restrukturyzacji, był także zobligowany do usunięcia z obiegu prawnego decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z [...] września 2004 nr [...], która ze względu na uchylenie pierwotnej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego, okazała się bezprzedmiotowa. Wskazała, że należności wygasły wskutek ich umorzenia na zasadach przewidzianych w ustawie restrukturyzacyjnej, a co za tym idzie, za bezprzedmiotowe należy uznać ich rozłożenie na raty. Decyzją z [...] stycznia 2014 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej odmówił stwierdzenia wygaśnięcia wskazanej we wniosku decyzji. W uzasadnieniu podkreślił, że zapłata przez skarżącą zaległości podatkowej powoduje, że do doszło do powstania stanu prawnego należnego w wyniku pełnej realizacji praw przez spółkę. Tym samym, pozostawanie decyzji ulgowej w obrocie prawnym, nie rodzi stanu niepewności co do obowiązków z niej wynikających. O zasadności wniosku nie świadczy również - zdaniem organu - decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z [...] czerwca 2013 r. nr [...] o uchyleniu decyzji Urzędu Skarbowego z [...] kwietnia 2004 r. w całości i orzeczeniu o zakończeniu restrukturyzacji i umorzeniu E należności podlegających restrukturyzacji z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za sierpień 2001 r. wraz z odsetkami za zwłokę, bowiem wskazane rozstrzygnięcie wydano po ustaniu skutków prawnych powstałych na mocy decyzji z [...] września 2004 r. nr [...]. Ponadto organ wskazał, że brak jest przepisów prawnych nakazujących organom podatkowym wygaszanie decyzji ulgowych określających nowe terminy płatności zaległości podatkowych w sytuacji ich uregulowania przez podatnika w ustalonych terminach. W złożonym odwołaniu, skarżąca spółka wniosła uchylenie ww. decyzji w całości oraz wydanie rozstrzygnięcia uwzględniającego złożone żądanie. Decyzji zarzuciła naruszenie art. 258 § 1 pkt 1 w zw. z art. 59 § 1 pkt 1 oraz art. 51 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 4 i 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz. U. nr 155, poz. 1287 ze zm.). Decyzją z [...] kwietnia 2014 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnień wskazał, że nie stwierdził istnienia przytoczonej przez stronę we wniosku z dnia [...] listopada 2013r. podstawy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji tj. zaistnienia przesłanki bezprzedmiotowości decyzji oraz konieczności stwierdzenia jej wygaśnięcia w drodze odrębnej decyzji. Z akt sprawy wynika bowiem, że decyzja ustalająca nowe terminy spłaty zaległości została wykonana poprzez zapłatę należności, przed upływem ustalonych dla nich terminów płatności. A zatem, zdaniem organu, pozostawanie decyzji w obrocie, nie rodzi stanu niepewności co do obowiązków z niej wynikających. Odnosząc się do zarzutów dotyczących dopuszczalności umorzenia zaległości objętych restrukturyzacją po ich zapłacie zauważył, że odnoszą się one do decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...], którą uchylono decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] kwietnia 2004r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego i orzeczono o zakończeniu restrukturyzacji oraz umorzeniu E S.A. należności podlegających restrukturyzacji z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za okres sierpień 2001 r. wraz z odsetkami za zwłokę i opłatami prolongacyjnymi i winny zostać podnoszone w skardze na tą decyzję. W złożonej do WSA w Gorzowie Wielkopolskim skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z [...] kwietnia 2014r., skarżąca E wniosła o jej uchylenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 258 §1 pkt 1 w zw. z art.59 §1 pkt 1 oraz art. 51 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 4 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców. W uzasadnieniu podniosła, że bezprzedmiotowość może odnosić się nie tylko do sfery faktycznej (związanej z realizacją decyzji), ale także do sfery czysto prawnej (bezprzedmiotowość decyzji jest jej ukrytą wadą prawną, która wychodzi na jaw w momencie zmiany stanu prawnego), przy czym, skarżąca zdecydowanie opowiada się za tą drugą opcją, nie widząc - jak podkreśliła - żadnego powodu, aby w przestrzeni prawnej pozostawały takie orzeczenia (tylko dlatego, że je wykonano), które od swego zarania były obarczone nieusuwalnymi wadami. Nie można bowiem w sposób prawnie skuteczny dokonać rozłożenia na raty takiej zaległości podatkowej, która w momencie wydania decyzji w tej sprawie w ogóle nie powinna istnieć, gdyż zobowiązanie podatkowe rzekomo kreujące tę zaległość winno mieć status zobowiązania, które wygasło wskutek umorzenia (art. 59 §1 pkt 8 Ordynacji podatkowej). Zaakcentowała ponadto, że wyłącznie decyzja o rozłożeniu rzekomej zaległości podatkowej na raty jest jedynym prawnie uzewnętrznionym wyrazem tego, iż w rezultacie doszło do zapłacenia podatku nienależnego (czyli, że doszło do powstania nadpłaty). Zdaniem skarżącej należy dążyć do wyeliminowania z obiegu prawnego ostatecznych decyzji o rozłożeniu zaległości podatkowych na raty (przy zastosowaniu każdego z mogących wchodzić w rachubę nadzwyczajnych trybów proceduralnych), celem przywrócenia stanu występującego przed wydaniem prawnie wadliwych decyzji. Dodała, że nigdy nie twierdziła, jak przyjął to organ, że istnieje jakakolwiek regulacja prawna nakazująca organom podatkowym wygaszanie decyzji ulgowych określających nowe terminy płatności zaległości podatkowych w sytuacji ich uregulowania przez podatników w ustalonych terminach. W żadnym stadium postępowania nie wskazywała również bezprzedmiotowości postępowania restrukturyzacyjnego, natomiast nieustannie kwestionowała przyjęty przez organ drugiej instancji sposób postępowania, w efekcie którego zalecenia sądów administracyjnych zostały zrealizowane metodą niedopuszczalnych skrótów prawnych. Odnosząc się do stanowiska organu, zgodnie z którym dokonanie zapłaty zaległości podatkowej po złożeniu wniosku o jej umorzenie nie powoduje bezprzedmiotowości postępowania w sprawie umorzenia i tym samym nie pozbawia podatnika prawa do merytorycznego rozpatrzenia sprawy zaznaczyła, że jest zasadnicza różnica pomiędzy decyzjami wydawanymi w trybie przewidzianym w Ordynacji podatkowej, a tymi, które wynikają z ustawy restrukturyzacyjnej. Ewentualnie bowiem zapłacony, a następnie zwrócony - wskutek umorzenia -podatek, w toku pierwszego z trybów na pewno nie przekształci się w nadpłatę (gdyż nie można uznać, że został zapłacony nienależnie), zaś w tym drugim trybie, jeżeli zaplata nastąpiła wskutek bezprawnej odmowy umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego -nadpłatą jest, gdyż niewątpliwie został uiszczony nienależnie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 3 września 2014 r. pełnomocnik skarżącej oświadczył, że na podstawie decyzji z [...] czerwca 2013 r. zwrócono skarżącej środki dotyczące zobowiązania podatkowego, opłaty prolongacyjnej, bez odsetek, za okres, w którym środki pozostawały w dyspozycji Skarbu Państwa. Dodał, że decyzja ta nie była przedmiotem odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Zgodnie z regulacją art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 –dalej jako "P.p.s.a.") uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Jednocześnie wskazać należy, że sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.), co daje mu podstawy do całościowej kontroli zaskarżonego aktu. Spór w niniejszej sprawie dotyczy odpowiedzi na pytanie, czy zapłata zaległości podatkowych zgodnie z decyzją ustalającą nowe terminy płatności rat z tytułu zaległości podatkowych, przy późniejszym ich umorzeniu w ramach postępowania restrukturyzacyjnego, skutkuje bezprzedmiotowością ww. decyzji o której mowa w art. 258§ 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej i rodzi obowiązek stwierdzenia jej wygaśnięcia. W sprawie, strona skarżąca żąda stwierdza wygaśnięcia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z [...] września 2004 r. nr [...], którą ustalono nowe terminy płatności rat z tytułu zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych sierpień 2001 r. wraz z odsetkami za zwłokę. Zgodnie z art. 258 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy, który wydał decyzją w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli stała się bezprzedmiotowa. Ustawodawca nie wyjaśnił jednak co rozumie pod pojęciem bezprzedmiotowości i czy należy wiązać ją z wygaśnięciem zobowiązania podatkowego. W piśmiennictwo przyjmuje się, że o bezprzedmiotowości decyzji można mówić w sytuacji, kiedy przestał istnieć jeden z elementów stosunku prawnego będącego przedmiotem decyzji tj. gdy ustał byt praw lub obowiązków stanowiących treść stosunku prawnego ukształtowanego na podstawie decyzji (T. Woś, Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji jako bezprzedmiotowej, PiP, 1992, z 7, s.51-55). Zatem jest to sytuacja, gdy z powodu pewnych zdarzeń faktycznych lub prawnych, realizacja praw lub obowiązków wynikających z decyzji stała się niemożliwa, niecelowa (vide: B. Brzeziński, M. Kalinowski, A. Olesińska, M. Masternak, J. Orłowski; Ordynacja Podatkowa - Komentarz, Toruń 2007r, s. 617). Podkreśla się również, że decyzja wydana podstawie art. 258 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej jest aktem deklaratoryjnym, jedynie potwierdzającym fakt bezprzedmiotowości decyzji (por. wyrok NSA z 7.05.2002 r., III SA 2708/00). Skarżąca w niniejszym postępowaniu konsekwentnie twierdzi, że o bezprzedmiotowości decyzji, której wygaśnięcia żąda, świadczy fakt, że od początku była ona obarczona nieusuwalnymi wadami, ponieważ nie można dokonać rozłożenia na raty zaległości podatkowej, która w momencie wydania decyzji w tej sprawie w ogóle nie powinna istnieć, gdyż zobowiązanie podatkowe rzekomo kreujące tę zaległość, winno mieć status zobowiązania które wygasło na skutek umorzenia. Odnosząc się do tego zarzutu, podkreślić należy, że przedmiotem niniejszego postępowania – co skarżąca zdaje się pomijać - nie jest decyzja dotycząca samej zaległości podatkowej, czy też nabycia prawa do ratalnej spłaty tej zaległości, lecz rozstrzygnięcie ustalające jedynie nowe terminy płatności rat. W tym kontekście, zaprezentowane w skardze wywody skarżącej dotyczące istnienia zaległości podatkowej, są nietrafione. Bezsporne jest również to, że [...] maja 2002 r., czyli w dniu składania przez skarżącą wniosku o rozłożenie na raty zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za sierpień 2001 r. zaległość taka istniała. Należy także podkreślić, że instytucja stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z uwagi na bezprzedmiotowość - na którą skarżąca się powołuje - dotyczy decyzji niewadliwych, które dopiero później stały się bezprzedmiotowe (por. wyrok NSA z 4.06.2014 r., I FSK 805/13). Zatem skoro strona twierdzi, że decyzja od początku była wadliwa, to miała do dyspozycji inne środki prawne, przewidziane w przepisach procesowych, które służą do eliminacji tego rodzaju decyzji. Z pewnością bowiem, instytucja stwierdzenia wygaśnięcia decyzji nie służy eliminacji decyzji wadliwych, lecz tych, których realizacja jest niemożliwa, lub niecelowa, co zostało na wstępie podniesione. Ponadto, znamienne jest, że decyzja, której stwierdzenia wygaśnięcia skarżąca żąda, została wydana w odpowiedzi na wniosek jej samej: o ustalenie nowych terminów płatności rat zaległego podatku dochodowego od osób prawnych za sierpień 2001 r. Także – zdaniem Sądu - fakt umorzenia zaległości podatkowych w ramach postępowania restrukturyzacyjnego, nie czyni wcześniejszą decyzję ustalającą nowe terminy płatności rat z tytułu zaległości podatkowej bezprzedmiotową w rozumieniu art. 258 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Istotnym jest bowiem fakt, co skarżąca deprecjonuje w czasie całego postępowania, że decyzja, o której stwierdzenie wygaśnięcia wnosi, została przez stronę skarżącą wykonana, poprzez zapłatę podatku w terminach w niej określonych. Świadczy o tym pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] kwietnia 2013 r. Co więcej, strona skarżąca twierdząc, że nie ma podstaw do zróżnicowanego traktowania decyzji ze względu ich uprzednie wykonanie lub też nie, zdaje się pomijać jaki skutek wiąże się z wygaśnięciem zobowiązania przez zapłatę (sposób efektywny) a wskutek umorzenia (sposób nieefektywny). O ile bowiem spełnienie świadczenia przez zapłatę powoduje, że cel stosunku zobowiązanego zostaje zrealizowany, a to prowadzi do zaniku więzi łączącej wierzyciela z dłużnikiem, to w przypadku umorzenia dochodzi do zakończenia stosunku prawnego, lecz nie do realizacji celu. Tylko przez zapłatę dochodzi bowiem do wykonania zobowiązania. Ponadto, w kontekście art. 258 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, wykonanie decyzji w całości, wyklucza odniesienie się do bezprzedmiotowości, ponieważ doszło do powstania stanu prawnego należnego w wyniku pełnej realizacji prawa lub obowiązków przez stronę, czy to dobrowolnej, czy też przymusowej (zob. J. Borkowski, w: B. Adamiak, J, Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa, Komentarz, Wrocław 2013, s. 1101). Z kolei stwierdzenie wygaśniecie decyzji z uwagi na bezprzedmiotowość w sytuacji nieefektywnego wygaśnięcia zobowiązania np. wskutek umorzenia, winno wiązać się każdorazowo z ustaleniem, że taka decyzja jest zbędna i jej pozostawanie zagraża obrotowi prawnemu (vide: wyrok NSA z 4.12.2013 r. , I FSK 32/13). W tym kontekście, nie dziwi stanowisko skarżącej, która w decyzji o umorzeniu zaległości podatkowych w postępowaniu restrukturyzacyjnym upatruje przesłanki bezprzedmiotowości decyzji ulgowej. Tyle tylko, że nie sposób nie dostrzec, że wydana w sprawie decyzja ustalająca nowe terminy spłaty rat została w całości wykonana, także przez dobrowolne wpłaty strony, co z góry wyklucza, jak wyżej wskazano, możliwość orzeczenia o jej wygaśnięciu za względu na przesłankę bezprzedmiotowości. Tym samym, bez znaczenia są podnoszone przez skarżąca argumenty dotyczące zbędności decyzji. Nie mniej sytuacja, w której strona dokonała zapłaty podatku, który następnie został umorzony, może rodzić po stronie skarżącej przekonanie o nienależnie uiszczonym świadczeniu. Jednak zwrotu tego świadczenia strona powinna dochodzić w innym postępowaniu. Wskazać należy, że pełnomocnik skarżącej na rozprawie w dniu 3 września 2014 r. oświadczył, że na podstawie decyzji z [...] czerwca 2013 zwrócono skarżącej środki dotyczące zobowiązania podatkowego oraz opłaty prolongacyjnej bez odsetek. Stanowiska skarżącej nie potwierdza również przywołany przez nią wyrok NSA z 29.04.2014r., sygn. akt I FSK 641/13. Przede wszystkim dlatego, iż Sąd we wskazanym wyroku zajmował się kwestią wygaśnięcia decyzji orzekającej o odpowiedzialności osoby trzeciej, w związku z wygaśnięciem zobowiązania pierwotnego dłużnika z powodu jego przedawnienia, a nie jej wykonania, co w kontekście art. 258 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej - jak już powyżej wskazano - stanowi zasadniczą różnicą. Ponadto, o ile istnienie w obrocie decyzji orzekającej o odpowiedzialności osoby trzeciej w sytuacji, gdy zobowiązania podatnika wygasło, stwarza obawy naruszenia bezpieczeństwa obrotu prawnego, o tyle takiego zagrożenia nie ma w przypadku wydanej na wniosek podatnika decyzji ustalającej nowe terminy płatności rat zaległości podatkowych, która co więcej została już wykonana. W związku z powyższym, Sąd za chybiony uznał zarzut naruszenia art. 258 §1 pkt 1 w zw. z art. 59 §1 pkt 1 oraz art. 51 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 4 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców. Z tych też przyczyn oraz na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd oddalił skargę. O zwrocie nadpłaconego wpisu, na koszt strony, Sąd orzekł na podstawie art. 225 cyt. ustawy.