I SA/Go 42/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski Sędzia WSA Krystyna Skowrońska - Pastuszko Protokolant Sekretarz sądowy Anna Pakuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2014 r. sprawy ze skargi M.C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od lipca do grudnia 2008 r. oddala skargę. M.C. złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] uchylającą decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od lipca do grudnia 2008 r. w części dotyczącej zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące sierpień, październik i grudzień 2008 r. i określającą w tej części zobowiązanie w innej wysokości, a w pozostałym zaś zakresie utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Rozstrzygnięcia organów zapadły w następującym stanie faktycznym: W trakcie przeprowadzonej kontroli podatkowej w zakresie prawidłowości i rzetelności rozliczenia podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od lipca do grudnia 2008 r. ustalono, że M.C. w okresie od kwietnia do grudnia 2008 r. prowadził niezarejestrowaną w ewidencji podmiotów gospodarczych i niezgłoszoną do opodatkowania działalność gospodarczą we własnym imieniu i na własny rachunek, polegającą na sprzedaży muzycznych płyt winylowych w systemie sprzedaży wysyłkowej za pośrednictwem portalu aukcyjnego [...], korzystając z konta użytkownika "m" zarejestrowanego na byłą małżonkę – M.C.. W badanym okresie skarżący korzystał z rachunku bankowego należącego do M.C., prowadzonego przez [...], na który wpływały należności uzyskane od nabywców płyt. Formalnie nie został on upoważniony do rachunku byłej żony, lecz ona dała mu kartę do bankomatu, którą się posługiwał. Skarżący nie posiadał własnego komputera i do prowadzenia sprzedaży internetowej korzystał z komputera również należącego do M.C.. Wysyłki wylicytowanych płyt dokonywał za pośrednictwem poczty; sam osobiście zajmował się wszystkimi czynnościami związanymi z wysyłką. Pieniądze uzyskane ze sprzedaży płyt na portalu [...] przeznaczał na własne potrzeby. Jak zeznał, sprzedawane płyty w części pochodziły z zakupu w Niemczech, część zakupił jeszcze jako kawaler, a część na wystawkach i flohmarktach. Były one przechowywane w domu, w garażu, na strychu, w piwnicy, w kartonach, skrzyniach, na półkach. Nie prowadził spisu posiadanych płyt. Cenę płyt ustalał z głowy, wszystko zależało od tego za ile wylicytowali je kupujący. Ponadto, w sierpniu 2008 r., jak ustalono, skarżący dokonał jednorazowej sprzedaży mebli na rzecz A.K.. Organ nie dał bowiem wiary twierdzeniom skarżącego, że ww. meble w rzeczywistości sprzedała M.S., która prowadziła sprzedaż używanych mebli w wynajmowanym od M.C. namiocie, na terenie posesji przy ul. [...], zaś on jedynie grzecznościowo udostępnił swój numer rachunku do przelewu, gdyż ona nie miała własnego konta. W ocenie organu, wartość dokonanej sprzedaży płyt, liczba przeprowadzonych transakcji (5411 aukcji w okresie od kwietnia do grudnia 2008 r.) oraz ich tendencja wzrostowa, a także wielokrotna ich powtarzalność bezsprzecznie świadczą o tym, że działalność M.C. miała charakter regularny, a nie jedynie przypadkowy, okazjonalny, jednostkowy. Wykonywane przez podatnika czynności, tj. oferowanie towaru do sprzedaży na portalu [...], przyjmowanie zamówień i należności, przygotowywanie paczek, świadczą o tym, że czynności te wykonywane były w sposób zorganizowany i ciągły, a także miały charakter zarobkowy. Mając zatem na uwadze art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, organ stwierdził, że skarżący w miesiącach od lipca do grudnia 2008 r. prowadził działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży płyt winylowych oraz jednorazowej sprzedaży mebli, z której odpłatna dostawa towarów podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy o podatku od towarów i usług. Analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy ustalono, że pierwszej sprzedaży w 2008 r. podatnik dokonał w dniu [...] kwietnia 2008 r. W okresie od [...] kwietnia 2008 r. do [...] lipca 2008 r. podatnik uzyskał obrót w kwocie 35.007,18 zł. W dniu [...] lipca 2008 r., w związku z przekroczeniem kwoty zwolnionej od podatku od towarów i usług w wysokości 33.973,52 zł, skarżący utracił zwolnienie podmiotowe w podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 113 ust. 9 ww. ustawy o podatku od towarów i usług, co oznacza, że każda następna sprzedaż podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W konsekwencji, jako podatnik podatku od towarów i usług, obowiązany był do złożenia zgłoszenia rejestracyjnego dla celów tego podatku i deklaracji podatkowych VAT-7 za miesiące: od lipca 2008 r. do grudnia 2008 r. oraz do uiszczenia podatku od towarów i usług za ww. okresy rozliczeniowe 2008 r., czego jednak nie uczynił. Brak ksiąg podatkowych oraz innych danych pozwalających na określenie podstawy opodatkowania spowodował, że za poszczególne miesiące 2008 r. organ podatkowy określił podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług, w drodze oszacowania, przyjmując indywidualną metodę szacowania, o której mowa w art. 23 § 4 ww. ustawy, polegającą na uwzględnieniu całości kwot, jakie wpłynęły na rachunek bankowy wykorzystywany przez podatnika z tytułu sprzedaży na portalu [...], łącznie z kosztami wysyłki towarów, pomniejszonych o zwroty, oraz należności z tytułu sprzedaży mebli, jako najbardziej miarodajną, prowadzącą do uzyskania wyniku najbardziej zbliżonego do rzeczywistości. Skarżący nie przedstawił bowiem żadnych faktur VAT dotyczących zakupu towarów i usług, związanych z dokonaną sprzedażą, które mogłyby stanowić podstawę do obniżenia kwot podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Powyższe ustalenia odzwierciedlenie znalazły w decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] kwietnia 2013 r. określającej skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad oraz grudzień 2008 r. Na powyższą decyzję skarżący złożył odwołanie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucił jej obrazę art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez niewyjaśnienie pełnego stanu sprawy, a w szczególności nie wyjaśnienie czy w odniesieniu do dokonanej sprzedaży w kontrolowanym okresie nie ma zastosowania zwolnienie z art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług, jako towarów używanych lub też czy nie ma tu zastosowania opodatkowanie marży sprzedawanych towarów na podstawie art. 120 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, czego zdaniem strony w postępowaniu nie wzięto pod rozwagę. Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie w części określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące: sierpień, październik i grudzień 2008 r. i orzekł w ten sposób, że określił ww. zobowiązanie podatkowe za te miesiące w innej wysokości niż organ I instancji, natomiast w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy stwierdził bowiem nieprawidłowości w zwrotach należności za płyty otrzymanych we wrześniu i październiku 2008 r. przyjętych przez organ kontrolny oraz doszukał się zwrotów, których organ nie wyłączył z podstawy opodatkowania za miesiące sierpień i grudzień 2008 r. Stwierdził również, że do wyliczenia podstawy opodatkowania za miesiąc październik 2008 r. organ kontrolny przyjął w nieprawidłowej wysokości wpływ na rachunek bankowy w [...] w dniu [...] października 2008 r. w kwocie 4.748,77 zł zamiast 848,77 zł. Organ odwoławczy za zasadne i prawidłowe uznał ponadto ustalenia organu I instancji, że skarżący w 2008 r. prowadził niezgłoszoną do opodatkowania działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży muzycznych płyt winylowych w systemie sprzedaży wysyłkowej oraz jednorazowej sprzedaży mebli. W ocenie organu, nieuzasadnione są argumenty skarżącego, że sprzedawane płyty pochodziły z osobistej kolekcji. Podkreślił, że na podstawie informacji uzyskanych od firmy Q Sp. z o.o. - prowadzącej portal [...] prawidłowo uznano, że skala sprzedaży płyt winylowych nie mogła dotyczyć towarów stanowiących zasoby prywatne. Jak bowiem ustalono, skarżący wystawił do sprzedaży w 2008 r. towary na 5.411 aukcjach, zaś wartość sprzedanych towarów według wpływów na rachunek bankowy wyniosła 146.698,50 zł. Ponadto systematyczne oferowanie do sprzedaży znacznych ilości towarów (na przestrzeni trzech lat 2008- 2010), co sprowadzało się do realizacji od kilkunastu do kilkudziesięciu transakcji miesięcznie, również nie jest charakterystyczne dla wyprzedaży zgromadzonej kolekcji płyt, lecz dla działalności gospodarczej. Także liczba przeprowadzonych transakcji handlowych oraz ciągłość uzyskiwania z tego tytułu dochodów wskazuje, że działalność skarżącego miała charakter powtarzalny, ciągły, a nie jedynie przypadkowy, okazjonalny, jednostkowy. Dodatkowo sprzedaż płyt na portalu [...] przez skarżącego była prowadzona w sposób profesjonalny i zorganizowany, co potwierdziły takie okoliczności, jak wyłączne korzystanie z konta na portalu [...] byłej żony – M.C. (w 2009 r. założenie przez skarżącego własnego konta na portalu [...]), stała systematyczna oferta przedstawiana przez skarżącego na portalu [...], dostarczanie zakupów za pośrednictwem Poczty Polskiej. W świetle powyższego, jak podkreślił organ odwoławczy, brak jest podstaw do stwierdzenia, że sporne towary były towarami używanymi w rozumieniu przepisu art. 43 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy o podatku od towarów i usług. Wyjaśnił przy tym, że wymóg dotyczący okresu używania towaru przez podatnika wynikający z art. 43 ust. 2 ww. ustawy, dotyczy bowiem faktycznego używania towaru przez podatnika dokonującego dostawy towaru. Zatem nie jest wystarczające samo posiadanie używanego towaru. Towar winien być używany przez dostawcę w okresie bezpośrednio poprzedzającym dostawę towaru przez okres sześciu miesięcy. Korzystanie to musi polegać na wykorzystywaniu własnych cech i właściwości towaru - zgodnie z jego przeznaczeniem. Zdaniem Dyrektora nie miało ono miejsca w niniejszej sprawie. Ilość sprzedanych płyt przez skarżącego w badanych okresach rozliczeniowych 2008 r. wskazuje bowiem jednoznacznie, że nie jest możliwe korzystanie z tych wszystkich płyt winylowych przez skarżącego przez okres co najmniej sześciu miesięcy. Co więcej, fakt używania płyt w opisanym powyżej znaczeniu nie został przez skarżącego w żaden sposób wykazany lub chociażby uprawdopodobniony. Niewystarczające jest bowiem samo stwierdzenie skarżącego, że był zapalonym kolekcjonerem winylowych płyt muzycznych. Tym bardziej, że nie przedstawił on żadnych dowodów na to, że kontaktował się z innymi kolekcjonerami i wymieniał się płytami. Ponadto, jak ustalono, na aukcjach sprzedawał wielokrotnie, w różnym czasie, płyty o tych samych tytułach, tych samych wykonawców. Organ odwoławczy podkreślił też przy tym, że pomimo wezwania, skarżący nie przedstawił żadnych rachunków czy faktur dotyczących zakupu płyt oraz dowodów potwierdzających, że sprzedawane przez niego płyty muzyczne były przedmiotami kolekcjonerskimi o wartościach historycznych lub etnograficznych mimo, że w jego interesie leżało gromadzenie i przechowywanie dowodów dokumentujących nabycie przedmiotowych płyt. Ponadto, brak dowodów zakupu towarów uniemożliwia opodatkowanie sprzedaży przy zastosowaniu procedury marży, o której mowa w art. 120 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku od towarów i usług. Co więcej, jak trafnie podkreślił organ, nie każde przedmioty gromadzone przez ich właścicieli będą przedmiotami kolekcjonerskimi, o których mowa w powoływanym wyżej przepisie ustawy o podatku od towarów i usług. Organ odwoławczy posługując się definicją słownikową pojęcia "kolekcjonowanie", które oznacza gromadzenie przedmiotów, według określonych kryteriów, w przekonujący i wyczerpujący sposób wykazał, że w działaniach skarżącego, jego wyjaśnieniach, trudno dopatrzeć się jednoznacznych kryteriów uzasadniających gromadzenie płyt. Skarżący zeznał bowiem, że interesuje się głównie muzyką rockową, a jednocześnie przyznał, że sprzedawane przez niego płyty zawierały każdy rodzaj muzyki: jazz, rock, metal, muzyka poważna, muzyka pop, oprócz folkloru i muzyki ludowej. W związku z tym trudno dać wiarę, że rzeczywistym powodem zainteresowania skarżącego była muzyka zarejestrowana na tych płytach, a nie płyty jako przedmioty bez względu na ich zawartość. Z materiału dowodowego znajdującego się w aktach przedmiotowej sprawy wynika ponadto, że w kilkunastu przypadkach skarżący dokonywał sprzedaży w różnym czasie tych samych tytułów płyt, i nie potrafił w sposób wiarygodny uzasadnić, że nabywanie więcej, niż jednego egzemplarza tego samego tytułu płyt nie było dokonywane w celach handlowych. Ponadto, na co zwrócił organ odwoławczy, kolekcjoner powinien znać swoją kolekcję i troszczyć się o nią. Tymczasem z zeznań skarżącego wynika, że nie prowadził żadnego spisu czy katalogu posiadanych płyt. Nie można także mówić o dbałości ze strony skarżącego o te przedmioty, skoro zeznał, że przechowywał płyty przez wiele lat w nieogrzewanych pomieszczeniach m. in. na strychu i w garażu. Gdyby nawet przyjąć, że w takich pomieszczeniach skarżący przechowywał kilkunastotysięczny zbiór płyt przez okres kilkunastu lat, to z pewnością stan tych przedmiotów pozostawiałby wiele do życzenia. Tymczasem, z opisu sprzedawanych płyt winylowych na portalu [...], przedstawionego przez skarżącego oraz ich nabywców wynika, że stan płyt, jak i ich okładek jest bardzo dobry, niekiedy wręcz nawet idealny. W skardze z dnia [...] grudnia 2013 r. wniesionej na powyższe rozstrzygnięcie M.C., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozstrzygnięcia, a także o zasądzenie kosztów postępowania sądowego oraz kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji zarzucił: -naruszenie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez uznanie, iż sprzedawane przez stronę czarne płyty winylowe, których produkcji praktycznie zaprzestano w latach 90 XX wieku, nie stanowią towaru używanego, o którym mowa w tym artykule, -obrazę przepisu art. 120 ust. 1 pkt 2 lit. b ww. ustawy poprzez uznanie, iż czarne płyty winylowe będące nośnikiem nagrań muzycznych, produkowane w latach 70 i 80 XX wieku nie stanowią przedmiotu kolekcjonerskiego, o którym mowa w tym przepisie, -obrazę art. 122 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nie wyjaśnienie pełnego stanu sprawy, a w szczególności nie przedstawienie dowodów popierających stwierdzenia organu podatkowego, zawarte w zaskarżonej decyzji, z których wynika, iż podatnik nie udowodnił, że nie przysługiwało mu prawo do odliczenia podatku naliczonego przy zakupie sprzedawanych przedmiotów. W ocenie skarżącego, odliczenie kwoty podatku naliczonego, o którym mowa w art. 86 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, nie mogło mu przysługiwać, gdyż w momencie zakupu spornych towarów taki podatek nie obowiązywał. Ustawa o podatku od towarów i usług z dnia 11 kwietnia 2004 r., na którą powołuje się w zaskarżonej decyzji organ podatkowy weszła bowiem w życie z dniem 1 maja 2004 r., a, jak zeznał podatnik, ostatnich zakupów do kolekcji dokonał w roku 2003. Zeznania te nie zostały przez organ w żaden sposób zakwestionowane, a nawet, w ocenie organu, są zbieżne z zeznaniami świadka – M.C.. Dodał, że gdyby nawet przyjąć, iż za podatek naliczony można uznać również podatek naliczony wynikający z ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50, z późn. zm.), to i tak podatnik musiałby - dla ewentualnego uzyskania prawa do odliczenia podatku naliczonego w okresie od roku 1993 do 30 kwietnia 2004 r. być zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, w tamtym okresie. Takich warunków podatnik nie spełniał, a organ nie udowodnił stanu przeciwnego, pomimo, iż wiedzę o zarejestrowanych podatnikach podatku od towarów i usług w tym okresie posiada. Ponadto, w opinii skarżącego, nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem organu podatkowego, iż w roku 2008 nie spełniał warunków do zastosowania wobec niego zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług - obecnie obowiązującej. Ustawa bowiem, jak podkreślił, nie przesądza o sposobie używania ruchomości w okresie ich posiadania. Jego zdaniem, używanie płyt gramofonowych zgromadzonych jako kolekcja, to nie tylko ich odsłuchiwanie, ale także operowanie nimi jako składnikami kolekcji: prezentowanie na spotkaniach z innymi kolekcjonerami, opisywanie, katalogowanie, czyszczenie, pielęgnacja itd. A to bez wątpienia skarżący czynił. W trakcie postępowania wielokrotnie wskazywał, że był zapalonym kolekcjonerem winylowych płyt muzycznych, kolekcjonował je w celu ich odsłuchiwania. Interesował się bowiem muzyką i była to jego główna i jedyna pasja. Kontaktował się z innymi kolekcjonerami i wymieniał się płytami, a także dbał o swoje zbiory. Czyścił je i katalogował. Ponadto, jak stwierdzono w trakcie postępowania, posiadał wysokiej jakości sprzęt muzyczny służący do odtwarzania płyt, a także sprzęt do ich konserwacji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej, przytaczając argumenty jak w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu, organy podatkowe prawidłowo ustaliły stan faktyczny, opierając się na treści zebranych w toku prowadzonego postępowania dokumentów i przekonująco wyeksponowały istnienie dostatecznych podstaw do określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług oraz prawidłowo zastosowały obowiązującą regulację prawną. Organy obu instancji przy rozstrzyganiu sprawy uwzględniły wyczerpująco zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, dokonując jego oceny we wzajemnym powiązaniu poszczególnych dowodów, a wypływająca z tej oceny konkluzja ma walor logiczności i znajduje oparcie także w zasadach doświadczenia życiowego. Wbrew zarzutom podniesionym w skardze, w niniejszej sprawie postępowanie dowodowego zostało przeprowadzone przez organy podatkowe w zakresie pozwalającym na stwierdzenie, że podjęte zostały wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy spełniające wymogi z art. 122 i art.187 §1 Ordynacji podatkowej. Następnie, organ podatkowy poddał analizie wszystkie dowody, by w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób spójny i przekonujący przedstawić jakim dowodom dał wiarę, a jakim i dlaczego, takiej wiarygodności odmówił, zgodnie z art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej. Dokonana zaś przez niego ocena nie była oceną dowolną, lecz oparto ją na całokształcie zgromadzonego i udowodnionego w stosunku do strony materiału dowodowego. Podkreślić przy tym należy, że odmienna od woli skarżącego ocena zgromadzonego materiału dowodowego nie może świadczyć o naruszeniu przez organ odwoławczy art. 191 Ordynacji podatkowej, tym bardziej, że strona w toku postępowania nie przedłożyła żadnych wiarygodnych i materialnych dowodów potwierdzających swoją wersję a dotyczącą sprzedawanych przez niego płyt stanowiących jego kolekcję lub używanych przez niego przez okres co najmniej sześciu miesięcy. Organy podatkowe słusznie uznały, że zgodnie z art.5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54 poz.535 z późn. zm.) opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terenie kraju. Natomiast stosownie do treści art.15 ust.1 tej ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą o której mowa w ust.2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły do celów zarobkowych (art.15 ust.2 cytowanej ustawy) Pojęcie działalności gospodarczej zostało także zdefiniowane w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj.Dz.U. z 2012 r., poz.749 ze zm.) W myśl art.3 pkt 9 tej ustawy, działalnością gospodarczą jest to każda działalność zarobkowa w rozumieniu przepisów o swobodzie działalności gospodarczej, w tym wykonywanie wolnego zawodu, a także każda inna działalność zarobkowa wykonywana we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek, nawet gdy inne ustawy nie zaliczają tej działalności do działalności gospodarczej lub osoby wykonującej taką działalność - do przedsiębiorców. Z tytułu prowadzonej sprzedaży płyt skarżący w latach 2008 - 2010 w sposób cykliczny otrzymywał na rachunek bankowy wpłaty od nabywców - w 2008 r. ogółem na wartość 146.698,50 zł. O tym, iż prowadzone przez podatnika czynności noszą znamiona działalności gospodarczej świadczą na co słusznie organ odwoławczy zwrócił uwagę następujące okoliczności: -liczba przeprowadzonych aukcji: 5411 - w okresie od kwietnia do grudnia 2008 r., -częstotliwość prowadzonej sprzedaży za pośrednictwem portalu [...] od momentu jej rozpoczęcia w kwietniu 2008 r., aż do zakończenia w sierpniu 2010 r., - zamieszczanie opisów oraz zdjęć płyt wystawianych na aukcje, - śledzenie przebiegu aukcji i płatności od nabywców płyt, - prowadzenie rozmów z kontrahentami, - pakowanie płyt oraz ich wysyłanie. Działania skarżącego cechowała regularność, a ze względu na liczbę transakcji, wielokrotna ich powtarzalność, co w sposób jednoznaczny potwierdza, że działania te były prowadzone w sposób zorganizowany. Nieuzasadnione jest twierdzenie skarżącego, że dokonywał jedynie sprzedaży używanych płyt z osobistej kolekcji. Na podstawie informacji uzyskanych od firmy Q Sp. z o.o. - prowadzącej portal [...] organy ustaliły, że skarżący ustalono, wystawił do sprzedaży w 2008 r. towary na 5.411 aukcjach, systematycznie oferował do sprzedaży na przestrzeni trzech lat - 2008- 2010 znaczne ilości płyt co sprowadzało się do realizacji od kilkunastu do kilkudziesięciu transakcji miesięcznie. Przy czym dokonywał także sprzedaży w różnym czasie płyt tych samych wykonawców o tych samych tytułach, co nie potwierdza wyprzedaży zgromadzonej kolekcji . Organy podatkowe słusznie uznały, że fakt używania płyt nie został przez Skarżącego w żaden sposób wykazany lub chociażby uprawdopodobniony. Skarżący sam nie przedstawił żadnych dowodów, w postaci opisu kolekcji, kryteriów jaki się kierował przy jej zbieraniu. Ponadto na aukcjach sprzedawał wielokrotnie, w różnym czasie, płyty o tych samych tytułach, tych samych wykonawców. Zeznania złożone przez Skarżącego w dniu [...] grudnia 2010 r. w sprawie źródła i miejsc zakupu płyt zawierają jedynie ogólne, nie dające się potwierdzić informacje, w których brak jest jakichkolwiek szczegółów. Skarżący zeznał bowiem, że pierwszą płytę kupił, w komisie w 1978 r., następnie w latach 70-80 ubiegłego wieku kupował płyty, wymieniał się nimi i sprzedawał je na giełdach. W latach 90 jeździł do Niemiec na wystawki i floumarki, gdzie można było kupić za kwotę do 10 marek 100-150 płyt - całe kartony. Do Niemiec jeździł do 2002-2003 roku, kiedy zaczął chorować. Później już nie dokonywał zakupów. Z przedstawionego przez niego stanu faktycznego wynika,że kolekcję zawierającą kilkanaście tysięcy płyt o wartości kilkuset tysięcy złotych zgromadził już pod koniec 2002r., 2003r. Jednak to, jego twierdzenie stoi w sprzeczności ze sporządzonymi przez poborcę skarbowego protokołami o stanie majątku skarżącego dnia [...] listopada 2002r., oraz [...] październik 2003r., z których wynika, że nie posiadał majątku. Brak dowodów zakupu towarów uniemożliwia również opodatkowanie sprzedaży przy zastosowaniu procedury marży, o której mowa w art. 120 ust.1 pkt 4 ww. ustawy o podatku od towarów i usług. Z brzmienia art. 120 ust. 10 wynika m. in., iż przepis ust.4 dotyczy dostawy towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków, które podatnik nabył od: -osoby fizycznej, osoby prawnej oraz jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, niebędącej podatnikiem, o którym mowa w art.15, lub niebędącej podatnikiem podatku od wartości dodanej, -podatników, o których mowa w art. 15, jeżeli dostawa tych towarów była zwolniona od podatku na podstawie art.43 ust. 1 pkt 2 lub art. 113, -podatników, jeżeli dostawa tych towarów była opodatkowana zgodnie z ust.4 i 5, -podatników podatku od wartości dodanej, jeżeli dostawa tych towarów była zwolniona od podatku na podstawie art.43 ust. I pkt 2 lub art. 113, -podatników podatku od wartości dodanej, jeżeli dostawa tych towarów była opodatkowana podatkiem od wartości dodanej na zasadach odpowiadających regulacjom zawartym w ust.4 i 5, -nabywca posiada dokumenty jednoznacznie potwierdzające nabycie towarów na tych zasadach. Zastosowanie szczególnej procedury marży, o której mowa w art. 120 ust.4 cytowanej ustawy, może zostać na co słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy dokonane jedynie w przypadku dostaw dotyczących konkretnie wskazanych towarów, nabytych od ściśle określonych podatników. Warunkiem jest zatem posiadanie przez skarżącego dowodów potwierdzających źródła pochodzenia towarów, czyli dowodów zakupu płyt, a tych strona skarżąca nie posiada. Ponadto nie wszystkie zbierane przedmioty są przedmiotami kolekcjonerskimi, o których mowa w art. 120 ust 1 pkt 2. ustawy o podatku od towarów i usług. Z brzmienia tego przepisu wynika, że przez przedmioty kolekcjonerskie rozumie się m. in. kolekcje oraz przedmioty kolekcjonerskie o wartości zoologicznej, botanicznej, mineralogicznej, anatomicznej, historycznej, archeologicznej, paleontologicznej, etnograficznej lub numizmatycznej. Zatem nie wszystkie przedmioty, które są zbierane, chociaż dla osoby je zbierającej mające emocjonalne znaczenie, spełniają przesłanki z art. art. 120 ust 1 pkt 2. ustawy o podatku od towarów i usług. Ponadto w rozpoznawanej sprawie skarżący sprzedawał płyty z różną rodzajowo muzyką nie wyjaśniając, jakimi kryteriami kierował się tworząc " prywatną kolekcję" Mając na uwadze powyższe skargę należało na podstawie art.151 p.p.s.a. oddalić.