I SA/Go 434/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rennert (spr.) Sędzia WSA Krystyna Skowrońska - Pastuszko Protokolant Asystent sędziego Marta Surmacz-Buszkiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2012 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa "V" Sp. z o.o. w likwidacji na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2005 r. oddala skargę. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z [...] marca 2012 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] czerwca 2011 r. nr [...], określającą wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2005 r. Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny. W toku kontroli podatkowej przeprowadzonej w Przedsiębiorstwie "V" Spółka z o.o. stwierdzono, że w zeznaniu podatkowym CIT-8 za 2005 r. skarżąca zaniżyła przychód oraz zawyżyła koszty uzyskania przychodów. Wyniki przeprowadzonej kontroli przedstawiono w protokole kontroli z dnia [...] kwietnia 2007 r. W odpowiedzi na powyższe ustalenia, skarżąca złożyła korektę zeznania za 2005 r., w której pomniejszyła koszty uzyskania przychodów o kwotę 9.750,16 zł wpłaconą na PFRON. W związku z tym, że złożona korekta nie obejmowała wszystkich ustaleń organu przedstawionych w protokole kontroli, Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął postępowanie podatkowe w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 2005 r., które zakończyło się wydaniem przez niego w dniu [...] marca 2009 r. decyzji określającej wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych w tymże roku w wysokości 196.167 zł. Decyzja ta została uchylona przez organ odwoławczy, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego ponownie określił Spółce wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2005 w kwocie 195.191 zł. W wyniku ponownego uchylenia ww. decyzji przez Dyrektora Izby Skarbowej, organ podatkowy I instancji decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. określił Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2005 r. w wysokości 228.764 zł. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustalono, że Przedsiębiorstwo "V" Spółka z o.o. projektowało i budowało konstrukcje metalowe oraz urządzenia akustyczne, ochronne dla potrzeb przemysłu dźwigowego, jak również produkowało i sprzedawało urządzenia dźwigowe i ich osprzęt. Zbytu dokonywało na rzecz firmy V GmbH (Niemcy), z którą skarżąca była powiązana kapitałowo - 48 udziałów niemieckiej firmy w polskiej Spółce - jak również osobowo z Prezesem Zarządu N.D.H. mieszkającym w Niemczech, który posiadał pozostałe 2 udziały w kapitale Spółki V. Ustalono ponadto, że skarżąca w zeznaniu podatkowym za 2005 r. (CIT-8) zaniżyła przychód o kwotę 176.697,25 zł, z czego: • 10.134,23 zł z tytułu sprzedaży złomu jako odpadów powstałych z produkcji, • 106.563,02 zł z tytułu sprzedaży wyrobów poprzez niezaewidencjonowanie dwóch faktur z dnia [...].01.2005 r. nr [...] wystawionych na rzecz firmy V GmbH na łączną kwotę 26.153 Euro, • 60.000 zł z tytułu nieodpłatnego świadczenia związanego z użytkowaniem urządzeń produkcyjnych, a także zawyżyła koszty uzyskania przychodów w łącznej wysokości o 1.817.458,45 zł, z tytułu: • dostarczenia materiałów i surowców przez spółkę z Niemiec do skarżącej celem wykonania na tych materiałach usług uszlachetnienia w kwocie 1.621.353,69 zł, • zakupu usług w kwocie 196.104,76 zł związanych z pracami naprawczymi wyrobów gotowych sprzedanych niemieckiej firmie (reklamacje). W związku z tym, że dane wynikające z ksiąg podatkowych, uzupełnione dowodami zgromadzonymi w toku prowadzonego postępowania, pozwalały na określenie podstawy opodatkowania organ podatkowy odstąpił od określenia tych danych w drodze szacowania. Jednocześnie organ podatkowy uznał za koszt uzyskania przychodów wydatki w kwocie 120.000 zł z tytułu wynagrodzeń wypłaconych w 2005 r. na rzecz Prezesa Zarządu N.D.H.. Od powyższej decyzji skarżąca Spółka złożyła w ustawowym terminie odwołanie, wnosząc o jej uchylenie w całości i zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego przez obrazę art. 122, art. 187, art. 188 i art. 199 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu wskazała, że skoro organ nie kwestionuje, że zdarzenie reklamacyjne miało miejsce, to niedopuszczalnym jest żądanie przedłożenia kolejnych dokumentów, których - po pierwsze - podatnik nie miał obowiązku sporządzać, a po drugie - ze względu na upływ czasu - nie posiada. Takie działanie organu, zdaniem skarżącej, doprowadziło do błędnego uznania, że poniesione przez nią wydatki na usuwanie powstałych wad produkcyjnych (koszty reklamacji) nie stanowiły jej kosztów uzyskania przychodów. Rozpoznając odwołanie, Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie podkreślił, że w sprawie nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów procesowych wskazując przede wszystkim, że organ pierwszej I podjął szereg czynności zmierzających do zebrania jak najpełniejszego materiału dowodowego, wzywając stronę do przedłożenia dokumentów bądź zwracając się do niemieckiej administracji podatkowej o udzielenie informacji dotyczących niemieckiego kontrahenta. Podkreślił przy tym bierną postawę samej skarżącej, która nie składała wyjaśnień i nie przedkładała dokumentów, ograniczając się jedynie do oświadczeń, że ich nie posiada bądź ich uzyskanie jest w zasadzie niemożliwe. Wskazując na treść art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych organ odwoławczy podniósł, że zgromadzony w sprawie materiał nie dowodzi, iż Spółka poniosła wydatki z tytułu reklamacji, które zostały udokumentowane rachunkami "Rechnung". Z informacji przekazanych przez niemiecki organ podatkowy wynika bowiem, że rachunki z tytułu reklamacji nie zostały zaksięgowane jako przychody V GmbH, ponieważ były to rachunki wewnętrzne. Na rachunkach tych nie został wpisany termin płatności, płatność też nie nastąpiła. Dodał, że firma niemiecka nie wystawiła faktur korygujących w związku ze zgłaszanymi reklamacjami. Podkreślił także, że dokumenty, na podstawie których miały być dokonywane naprawy nie wskazywały, na podstawie której faktury VAT Spółka dokonała sprzedaży wadliwego towaru, co w ocenie organu dodatkowo skutkowało niemożnością powiązania kosztów konkretnych reklamacji z konkretnymi fakturami sprzedaży, a co za tym idzie - z konkretnym przychodem. Ponadto część reklamacji podanych przez firmę niemiecką dotyczyła wyrobów sprzedanych jeszcze w 2004 r. przez Przedsiębiorstwo N Spółka z o.o. W związku z tym, że wydatki te dotyczyły innego podmiotu nie mogły stanowić kosztów uzyskania przychodów skarżącej. Organ odwoławczy podzielił również ustalenia organu podatkowego I instancji, niezakwestionowane przez skarżącą w złożonym odwołaniu. Podniósł, że skarżąca Spółka nieprawidłowo ujęła w kosztach uzyskania przychodów kwotę 1.621.353,69 zł stanowiącą wartość otrzymanych od powiązanej firmy V GmbH materiałów do dalszej obróbki w celu wykonania zlecenia bowiem, jak ustalono w toku prowadzonego postępowania, skarżąca nie poniosła żadnych wydatków na ich nabycie. Materiały te zostały bowiem jedynie przemieszczone ze spółki niemieckiej do polskiej spółki w celu ich uszlachetnienia. Ich właścicielem nadal jednak pozostawał podmiot niemiecki. Odnosząc się do wysokości zakwestionowanych przychodów organ odwoławczy podkreślił, że bezsporne jest, iż sprzedany przez Dyrektora Spółki J.S., za wiedzą i zgodą Prezesa Spółki, powstały w trakcie procesów produkcyjnych złom był własnością Spółki. Co więcej, przychód uzyskany z tego tytułu został przeznaczony również na cele Spółki, gdyż - jak zeznał J.S. - wydatkował go m. in. na zakup środków czystości, rozpuszczalniki, kawę, soki, wodę oraz wypłatę nagród dla pracowników Spółki. Zatem, skoro otrzymane środki pieniężne w wysokości 10.134,23 zł faktycznie zostały oddane do dyspozycji skarżącej i przeznaczone na cele związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, to w świetle art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych stanowią one przychód Spółki podlegający opodatkowaniu. Organ odwoławczy, w ślad za Naczelnikiem Urzędu Skarbowego, wskazał także na fakt niezaewidencjonowania przez skarżącą dwóch faktur z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...] wystawionych na rzecz firmy V GmbH na łączną kwotę 26.153 Euro z tytułu sprzedaży wyrobów mimo, że - jak ustalono na podstawie ksiąg rachunkowych skarżącej - doszło do ich faktycznej zapłaty (wpłata na rachunek bankowy skarżącej dnia [...] stycznia 2005 r.). Dyrektor Izby Skarbowej również za prawidłowe uznał ustalenia organu I instancji w zakresie zaniżenia przychodu o łączną kwotę 60.000 zł z tytułu otrzymania nieodpłatnego świadczenia wyjaśniając, że skoro skarżąca, z uwagi na powiązania kapitałowe i osobowe, nie uiszczała opłat za dzierżawę oddanych jej w używanie urządzeń produkcyjnych, do których była zobowiązana na podstawie postanowień umowy z dnia [...] stycznia 2005 r. oraz aneksu z dnia [...] stycznia 2005 r., to powyższa kwota stanowi przychód skarżącej Spółki z tytułu nieodpłatnych świadczeń. Podkreślił przy tym, że niemiecki organ podatkowy także zwiększył przychody niemieckiego kontrahenta o równowartość 60.000 zł. W dnia [...] kwietnia 2012 r. "V" Spółka z o.o. złożyła skargę na postanowienie (nazywając je błędnie decyzją) Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie (nazywając je błędnie decyzją) organu I instancji z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie nadania zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu zarzuciła dokonanie ustaleń w przedmiotowej decyzji Naczelnika US sprzecznych ze stanem faktycznym i zebranym w sprawie materiałem dowodowym, a w szczególności wykonania decyzji w formie zabezpieczenia, co do której złożono odwołanie i jej wymiar - wysokość jest niepewny. Jak podkreśliła, organ I instancji prowadził postępowanie związane z ustaleniem wymiaru należności podatkowych skarżącej za 2005 r., wszystkie decyzje co do ustalenia wysokości należności podatkowych na skutek licznych zażaleń zostały uchylone. W jej opinii, ostatnia decyzja organu I instancji nie jest ostateczna i nie podlega wykonaniu, a wymiar podatku, jeżeli w ogóle istnieje, jest niepewny. Wskazując na przepisy art. 239a oraz 239b Ordynacji podatkowej odniosła się do swojej sytuacji majątkowej i finansowej. Skarga ta została zarejestrowana w tut. Sądzie pod sygn. akt I SA/Go 304/12 jako skarga na postanowienie wydane w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. Na rozprawie w dniu 21 czerwca 2012 r., wyznaczonej celem jej rozpoznania, likwidator reprezentujący skarżącą Spółkę oświadczył, że ww. skarga została niefortunnie sformułowana i dotyczy zarówno postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, jak i decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2005 r. W związku z powyższym Sąd uznał, że Spółka zaskarżyła zarówno ww. postanowienie z dnia [...] marca 2012 r., jak i decyzję z dnia [...] marca 2012 r., a skargę na tę decyzję wydaną w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2005r. zarejestrowano pod sygn. akt I SA/Go 434/12. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podkreślając, że brak w niej jakichkolwiek zarzutów dotyczących decyzji z dnia [...] marca 2012 r., a przedstawione zarzuty i wyjaśnienia odnoszą się do postępowania egzekucyjnego i stanu majątkowego Spółki. W skardze Spółka cały czas podkreślała, że "wszystkie decyzje co do ustalenia wysokości należności podatkowych na skutek licznych zażaleń zostały uchylone" a "wymiar podatku jeżeli w ogóle istnieje, jest niepewny" całkowicie pomijając fakt, że zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z [...] marca 2012 r. utrzymuje w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] czerwca 2011 r. w przedmiocie podatku dochodowym od osób prawnych za 2005 r. Jednocześnie z ostrożności procesowej Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W dniu [...] września 2012 r. skarżąca uzupełniła skargę z [...] kwietnia 2012 r., podnosząc zarzut dokonania ustaleń sprzecznych ze stanem faktycznym. Wskazała, że cała produkcja oparta była na pełnym uszlachetnianiu; materiały kompletne przywożone były z Niemiec, w Polsce wytwarzano jedynie produkt surowy nieuzbrojony. W jej ocenie, jest to o tyle ważne, ponieważ określa stosunki własnościowe materiałów produkcyjnych. Istotne także jest to, że materiały z Niemiec dostarczane były w jednostkach miary - metrach bieżących, zaś zlecenia określane były w kilogramach. Uznanie przez kontrolujących, że metr bieżący równa się kilogramowi, doprowadziło do błędnego naliczenia wielkości produkcji, a tym samym wielkości przychodu osiągniętego przez Spółkę. Odnosząc się do ustaleń organów w zakresie zaniżenia przychodu osiągniętego w 2005 r. oświadczyła, że dyrektor Spółki sprzedał poprodukcyjny złom, nie jako własność firmy, ale jako swój prywatny. Dowodem tego jest faktura sprzedaży, na której jako strona sprzedająca figuruje nazwisko J.S.. Dodatkowo J.S. nie rozliczył się z pieniędzy uzyskanych ze sprzedaży złomu, nie przedstawił dowodów na zakup, jak zeznał, materiałów związanych z prowadzoną działalnością Spółki. Z tego też powodu Spółka złożyła zawiadomienie do prokuratury o możliwości popełnienia przez niego przestępstwa przywłaszczenia mienia. Ponadto skarżąca wskazała, że faktycznie właścicielem tego złomu jest spółka niemiecka V GmbH. W kwestii zarzutu zaniżenia przychodu o kwotę 60.000 zł z tytułu nieodpłatnych świadczeń Spółka stwierdziła, że nigdy nie doszło do wykonania umowy dzierżawy, na którą powołuje się organ. Dowodem na to miał być brak protokołu przekazania maszyn i urządzeń, jak również analiza wyciągów bankowych za rok 2005, którą jednak organy podatkowe pominęły. Wskazała przy tym na rozbieżności organów podatkowych w zakresie ustaleń kto jest właścicielem tych maszyn, bowiem według Naczelnika Urzędu Skarbowego w postanowieniu o zabezpieczeniu właścicielem maszyn i urządzeń jest Spółka V, a w ustaleniu zobowiązań podatkowych - Spółka N. Dodatkowo stwierdziła, że z racji tego, że organy podatkowe nie wskazały źródła informacji dokonanych ustaleń w zakresie niezaewidencjonowania dwóch faktur sprzedaży o równowartości 106.563,02 zł, które umożliwiają jakąkolwiek ich weryfikację, nie jest w stanie się do nich odnieść. Odnosząc się zaś do kwestii zawyżenia kosztów uzyskania przychodów wyjaśniła, że część materiałów pochodziła z Niemiec, a część była zakupywana w Polsce i koszty zakupu nie stanowiły kosztu uzyskania przychodu i nie były rozliczne w Polsce, jak sugeruje Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę. Dodała, że przychód spółki niemieckiej został błędnie zakwalifikowany przez organy podatkowe jako przychód spółki V. Wskazała również, że organ podatkowy oceniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie kwestionuje faktu, że w wykonanych i dostarczonych do firmy V GmbH wyrobach mogły wystąpić wady produkcyjne, które wymagały usunięcia. Mimo to organ zakwestionował koszty uzyskania przychodów w wysokości 196.104,76 zł związanych z reklamacjami żądając od strony coraz to innych dokumentów, by w konsekwencji, w sytuacji ich nieprzedłożenia, wyciągnąć niekorzystne dla niej wnioski. W jej ocenie, jest to postępowanie naruszające zasady zaufania do organu podatkowego. Dyrektor Izby Skarbowej odniósł się do ww. zarzutów strony skarżącej uznając je za bezpodstawne. Wyjaśnił ponadto, że w niniejszej sprawie wysokość przychodu ustalił na podstawie faktur sprzedaży i dokumentów księgowych, zaś wysokość kosztów uzyskania przychodu z tytułu zakupu materiałów od polskich kontrahentów w oparciu o dane przekazane przez skarżącą (faktury VAT, arkusze inwentaryzacyjne), z zastosowaniem wykazanych przez samą stronę przeliczników jednostek miary kilograma na sztuki lub metry bieżące. Nie doszło zatem, wbrew twierdzeniem skarżącej, do błędnego naliczenia wielkości produkcji Spółki V, a co za tym idzie - do błędnego określenia wysokości przychodu osiągniętego z produkcji. Sąd zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie podkreślić należy, że w skardze nie określono naruszenia przepisów prawa materialnego, ani procesowego; w jej uzasadnieniu nie wykazano w sposób konkretny uchybień organów odnoszących się do kwestii zasadności wydania decyzji wymiarowej w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2005 r. Dopiero w oświadczeniu z dnia [...] września 2012 r. stanowiącym "doprecyzowanie" skargi, skarżąca podniosła zarzuty koncentrujące się w głównej mierze wokół błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, a następnie niewłaściwej jego oceny. Przechodząc do oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd przede wszystkim pragnie podkreślić, że w niniejszej sprawie postępowanie dowodowego zostało przeprowadzone przez organy podatkowe w zakresie pozwalającym na stwierdzenie, że podjęte zostały wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Organ I instancji przeprowadził szereg dowodów, w tym z ksiąg podatkowych, z dokumentów, również tych uzyskanych od niemieckiej administracji podatkowej, z zeznań świadków, których przeprowadzenie pozwoliło na dokonanie wyczerpujących ustaleń faktycznych w zakresie objętym istotą sporu w niniejszej sprawie. Następnie, organy podatkowe obu instancji dokonały wszechstronnej swobodnej oceny zgromadzonych dowodów, która znalazła swój wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Materialnoprawną podstawą wydanego rozstrzygnięcia jest m. in. art. 12 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. nr 54, poz. 654 ze zm.), który stanowi, że przychodami są w szczególności: otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, jak również różnice kursowe oraz wartości otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie rzeczy, praw czy innych świadczeń. Z kolei, stosownie do brzmienia art. 15 ust. 1 cytowanej wyżej ustawy, podatnik ma prawo do odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków poniesionych w celu osiągnięcia przychodu, pod warunkiem, że nie zostały one wymienione w art. 16 ust. 1 tej ustawy. Kwalifikowanie konkretnego wydatku, jako kosztu uzyskania przychodu uzależnione jest od rzetelnej i całościowej oceny tego, czy w świetle wszystkich okoliczności w sprawie poniesienie określonego wydatku było niezbędne w prowadzonej działalności gospodarczej, ale także od właściwego jego udokumentowania. To, że koszt uzyskania przychodu musi by poniesiony w celu osiągnięcia przychodu oznacza, że wydatek musi by poniesiony w taki sposób, by racjonalnie działający przedsiębiorca mógł spodziewać się w związku z poniesionym wydatkiem przychodu. Podstawą wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Skarbowej było ustalenie w oparciu o ww. przepisy prawa, że w 2005 r. Spółka V zaniżyła przychód o kwotę 176.697,25 zł oraz zawyżyła koszty uzyskania przychodu o 1.817.458,45 zł. W ocenie Sądu, takie ustalenia organu bez wątpienia potwierdza zgromadzony w prowadzonym postępowaniu materiał dowodowy. Jak wynika bowiem z zapisów konta "701" - "Sprzedaż wyrobów" skarżącej należność z faktur VAT z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...] na kwotę 52.737,55 zł i nr [...] na kwotę 53.825,47 zł wystawionych na rzecz firmy V GmbH, została uregulowana przez firmę niemiecką w dniu [...] stycznia 2005 r. przelewem na rachunek bankowy skarżącej. Trafnie zatem uznały organy podatkowe, że ww. kwota w łącznej wysokości 106.563,02 zł, w świetle art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, stanowi przychód Spółki podlegający opodatkowaniu. Za zasadne uznać także należy ustalenia organu dotyczące przychodu z tytułu sprzedaży w 2005 r. złomu poprodukcyjnego. Biorąc bowiem pod uwagę zeznania złożone przez dyrektora Spółki J.S. oraz ustalenia Prokuratury Rejonowej, która umorzyła postępowanie prowadzone przeciwko J.S., a także z uwagi na fakt powiązania spółek niemieckiej i polskiej i jego wpływ na sposób i formę rozliczeń pomiędzy nimi, prawidłowo uznano, że skarżąca Spółka otrzymywała od powiązanej kapitałowo i osobowo spółki V GmbH materiał do produkcji prowadzonej w Polsce. Co więcej, niemiecka firma nie żądała zwrotu od polskiej firmy złomu powstałego w trakcie produkcji, więc skarżąca go nie zwracała. Dyrektor Spółki sprzedawał ww. odpady poprodukcyjne, zaś osiągnięty przychód przeznaczył na wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą (m. in. drobne zakupy, nagrody dla pracowników) i co ważne, działania te podejmował za wiedzą i zgodą osoby zarządzającej - prezesa jej Zarządu, jemu też przedstawiał sporządzone rozliczenia w tym zakresie, które, jak ustalono, prawdopodobnie zostały spalone. Skarżąca zaś, w toku prowadzonego postępowania, nie przedstawiła żadnego wiarygodnego dowodu na poparcie swoich twierdzeń, że sprzedaży złomu poprodukcyjnego dokonał dyrektor Spółki J.S. na własne nazwisko i nigdy się z tej sprzedaży ze Spółką nie rozliczył. W świetle powyższego zasadnie uznano, że otrzymane ze sprzedaży złomu środki, zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, są przychodem Spółki V, który podlega opodatkowaniu. Sąd podzielił również stanowisko organu odwoławczego w zakresie przychodów skarżącej związanych z umową dzierżawy urządzeń produkcyjnych. Podstawowe znaczenie w tym zakresie ma umowa dzierżawy z dnia 2 stycznia 2005 r. zawarta pomiędzy podmiotami powiązanymi: V Spółką z o.o. a V GmbH, która zmieniona została Aneksem Nr [...] z dnia [...] stycznia 2005 r., a także sporządzony w dniu [...] stycznia 2005 r. protokół zdawczo-odbiorczy przekazania urządzeń produkcyjnych wymienionych w § 1. W myśl postanowień ww. umowy niemiecka spółka przekazała polskiej spółce maszyny i urządzenia produkcyjne i - wbrew twierdzeniem skarżącej - dowodem tego jest ww. protokół przekazania z dnia [...] stycznia 2005 r., w zamian za co skarżąca zobowiązała się uiszczać czynsz w wysokości 5.000 zł miesięcznie. W toku prowadzonego postępowania skarżąca skutecznie nie podważyła faktu korzystania z ww. maszyn oraz nie wskazała na jakich ewentualnie innych maszynach prowadzona miałaby być produkcja. Także reprezentujący na rozprawie skarżącą jej likwidator przyznał, że Spółka korzystała z dzierżawionych maszyn, choć w bardzo ograniczonym zakresie z uwagi na wykonywanie większości zleceń przez podwykonawców. Trafnie zatem organ odwoławczy uznał, że kwota 60.000 zł stanowi, zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, przychód Spółki jako wartość otrzymanych nieodpłatnie świadczeń. Gdyby bowiem skarżąca zawarła umowę dzierżawy urządzeń z niezależną (niepowiązaną) firmą, to z tytułu dzierżawy musiałaby uiszczać czynsz. Zasadnie też przy tym podkreślił organ podatkowy, że z ustaleń niemieckiej administracji podatkowej wynika, że w związku z powyższym również zysk firmy V GmbH został zwiększony o kwotę stanowiącą równowartość 60.000 zł. W ocenie Sądu organ podatkowy w zaskarżonej decyzji również w prawidłowy sposób ustalił Spółce V wydatki zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Wskazać przy tym należy, w ślad za organem, na zależność uprawnienia zaliczenia wydatku do kosztów uzyskania przychodów od obowiązku wykazania istnienia związku przyczynowego między tym wydatkiem a uzyskanym przychodem. W tym kontekście, szczególnego znaczenia nabiera kwestia prawidłowego, zgodnego z prawem udokumentowania w sposób nie budzący wątpliwości faktu jego poniesienia, a więc wydatkowania oznaczonej kwoty będącej świadczeniem wzajemnym za wykonaną usługę lub nabyty towar. Obowiązek ten spoczywa na podatniku, bo to on dokonuje określonych wydatków. Organom podatkowym ustawodawca powierzył zaś nie tylko prawo, ale i nałożył obowiązek dokonywania weryfikacji zdarzeń gospodarczych zachodzących w ramach prowadzonej przez podatników działalności w celu wyeliminowania zjawisk niezgodnych z prawem, skutkiem czego mogłoby dochodzić do unikania lub zmniejszania obciążeń podatkowych, przez chociażby zawyżanie kosztów uzyskania przychodów. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji organy zanegowały poniesienie wydatków w kwocie 1.621.353,69 zł na zakup od niemieckiej spółki V GmbH materiałów i surowców celem ich dalszej obróbki uznając, że w ogóle nie doszło do poniesienia wydatku. Podkreśliły, że przekazanie ww. materiałów udokumentowane zostało jedynie rachunkami wewnętrznymi wystawionymi przez niemieckiego kontrahenta, co więcej skarżąca nie miała obowiązku za nie zapłacić i nie przedłożyła żadnego dowodu na to, że za te materiały faktycznie zapłaciła. Powyższe potwierdzone zostało również informacjami otrzymanymi od niemieckiej administracji podatkowej. Jakkolwiek podatnik dysponował ww. surowcami do produkcji, skoro produkował i następnie gotowy towar sprzedawał, to jednak dla możliwości zaliczenia wydatków poniesionych na ich zakup do kosztów uzyskania przychodu konieczne było przedstawienie wiarygodnych dowodów na okoliczność takich zakupów. Skoro skarżąca takich dowodów nie przedstawiła, prawidłowo, zdaniem Sądu, organ podatkowy uznał, że koszt ten nie może stanowić kosztu uzyskania przychodów. Zasadnie też, w świetle art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że skarżąca nie poniosła wydatków z tytułu reklamacji, które zostały udokumentowane rachunkami "Rechnung". Zostały one bowiem wystawione niezgodnie z przepisami, ich braki uniemożliwiają powiązanie ze sprzedanymi wcześniej towarami, i nie zostały do nich dołączone dokumenty zakupu tego konkretnego towaru (faktura, rachunek, paragon). Skarżąca nie wykazując, że poniesiony wydatek jest związany z konkretnym przychodem, podniosła, że oczywistym jest, iż osiągnięcie określonego przychodu musiało wiązać się z koniecznością poniesienia wydatków związanych z ewentualną reklamacją. Ale przecież, jak wcześniej wykazano, podatnika obciąża nie tylko obowiązek wykazania, że koszt został poniesiony. Obciąża go również obowiązek wykazania, że został poniesiony w celu uzyskania konkretnego przychodów. Ponadto, jak ustalono, po stronie powiązanej spółki V GmbH rachunki z tytułu reklamacji "Rechnung" nie zostały zaksięgowane jako jej przychody. Co więcej, w związku z tymi reklamacjami firma niemiecka nie wystawiła faktur korygujących. Dodać też należy, że organ odwoławczy prawidłowo ustalił, że część z tych reklamacji dotyczyła wyrobów sprzedanych jeszcze w 2004 r. i to nie przez skarżącą Spółkę. W związku z powyższym, prawidłowo organ odwoławczy uznał, że nie zostały spełnione warunki materialne powstania prawa do zaliczenia ww. wydatków do kosztów uzyskania przychodów. Zważywszy powyższe, Sąd w całości podzielił argumentację organu odwoławczego zawartą w zaskarżonej decyzji, skutkującą uznaniem za prawidłowe ustalenie wysokości zarówno wydatków zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów, jak również osiągniętych przez skarżącą Spółkę w 2005 r. przychodów i z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), skargę oddalił.