I SA/Go 451/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Rzepecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska Sędzia WSA Stefan Kowalczyk Protokolant sekretarz sądowy Grzegorz Oracz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2010 r. sprawy ze skargi J.J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od marca do grudnia 2007 r. oddala skargę. J.J. (zw. dalej Skarżąca, Strona) złożyła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej (zw. dalej Dyrektor IS) z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej (zw. dalej Dyrektor UKS) z dnia [...] października 2009 r. nr [...] wydaną w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od marca do grudnia 2007 r. Rozstrzygnięcia organów zapadły w następującym stanie faktycznym: W trakcie prowadzonej kontroli podatkowej w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego za 2007 r. ustalono, że głównym przedmiotem działalności gospodarczej firmy "A" J.J. w kontrolowanym okresie był zakup samochodów używanych osobowych i ciężarowych w kraju, jak i w innych krajach UE oraz ich sprzedaż na terenie kraju. Na podstawie zgromadzonych w toku kontroli dowodów źródłowych oraz informacji i materiałów uzyskanych między innymi z Urzędu Celnego, Urzędu Skarbowego, Wydziale Komunikacji Urzędu Miasta, a także materiałów uzyskanych od administracji skarbowej Królestwa Belgii i Republiki Węgier (w odpowiedzi na wnioski SCAC-2004) ustalono, że w okresie objętym kontrolą, Skarżąca dokonując zakupów samochodów używanych od ustalonych podmiotów z terenu innych państw członkowskich, mimo że odbywały się na zasadzie wewnątrzwspólnotowej dostawy, traktowała je jako opodatkowane na zasadzie marży. W konsekwencji, dokonując sprzedaży samochodów na terenie kraju, przy zastosowaniu szczególnej metody opodatkowania marży VAT (podstawą opodatkowania podatkiem jest marża stanowiąca różnicę między całkowitą kwotą, którą ma zapłacić nabywca towaru, a kwotą nabycia, pomniejszoną o kwotę podatku), w znaczący sposób zaniżyła podatek należny, od wykazanej niesłusznie kwoty zwolnionej. Faktury zakupu samochodów od kontrahentów z UE jednoznacznie w swej treści zawierały zapisy, że transakcje sprzedaży samochodów na rzecz A J.J. odbywały się na zasadzie wewnątrzwspólnotowej dostawy - "Livrasion intracommunautire, exoneration de la TVA art. 39 bis du Code TV A", z tłumaczenia "Dostawa wewnątrzwspólnotowa, towar zwolniony z podatku VAT art. 39 bis Kodeksu VAT". Ponadto stwierdzono, że faktury od kontrahenta BV posiadały między innymi powtarzającą się numerację, były różnej szaty graficznej oraz, że posiadały błędne zapisy w treści adresu na pieczątce, co wskazywało, że faktury takie mają cechy faktur sfałszowanych. Odnośnie zaś kontrahenta PA (siostrzana firma przedsiębiorstwa PA z Belgii), stwierdzono brak niektórych faktur wystawionych przez tę firmę w dokumentacji kontrolowanej, a część faktur z firmy PA zarówno z Belgii, jak i Węgier została zastąpiona sfałszowanymi umowami kupna-sprzedaży lub innymi fakturami. Najczęściej spotykane rozbieżności ustalone przez organ kontrolny w transakcjach dokonanych pomiędzy firmą PA a A J.J. to: – w miejsce faktury wystawionej przez firmę węgierską przedłożono umowę zakupu tego samego samochodu od osoby prywatnej lub od firmy z Belgii, – w miejsce faktury wystawionej przez firmę belgijską przedłożono umowę zakupu tego samego pojazdu od osoby prywatnej lub też fakturę od tej samej firmy lecz o innej treści, – dokonano zakupu w firmie zagranicznej podając jako nabywcę firmę Skarżącej, po czym tak nabyty samochód sprzedano we własnym zakresie (do firmy Skarżącej nabyty pojazd w ogóle nie trafił), – w wielu przypadkach dokumenty przedłożone do ksiąg polskiej firmy mają zawyżone kwoty w stosunku do dokumentów pierwotnych. Według wyjaśnień Skarżącej, sfałszowania w/w faktur dokonał pracownik firmy A – P.Ł., który wraz z R.J. zajmowali się zakupem pojazdów w imieniu i na rzecz Skarżącej. W ocenie Skarżącej, to P.Ł. dokonując zakupu pojazdów jako A, a następnie dokonując sprzedaży we własnym zakresie, ukrywał obrót samochodami na własny rachunek. Przesłuchiwany w charakterze świadka P.Ł. nie przyznał się do fałszerstwa, a jedynie zeznał, iż ze względu na możliwość zwolnienia z podatku VAT na podstawie art. 58 § 4, faktury zawierające w swej treści zapis art. 39 zostały poprawione właśnie na podstawę art. 58 § 4, z tym że on tych korekt nie dokonywał, lecz poprawione już faktury otrzymywał w firmie PA BV i PA KF, których siedziba znajdowała się pod tym samym adresem w Belgii i takie przekazywał wraz z samochodami do firmy A. Ponadto, część z nabytych w 2007 r., na zasadzie wewnątrzwspólnotowego nabycia, w celach handlowych, bez zamiaru (przynajmniej w chwili nabycia) ich rejestracji bądź użytkowania, pojazdów, w okresie objętym kontrolą, Strona zarejestrowała. Pomimo wystąpienia z tego tytułu obowiązku zapłaty VAT w urzędzie skarbowym w trybie art. 103 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm. – zwana dalej ustawa o VAT), Skarżąca nie dokonała stosownych wpłat, jak i również nie przedłożyła Naczelnikowi Urzędu Skarbowego informacji VAT-23 o nabytych środkach transportu. Zdaniem Dyrektora UKS, Skarżąca nabywając samochody (szczegółowo wymienione i opisane w zestawieniu sporządzonym w trakcie prowadzonego postępowania) jako towar handlowy od kontrahentów z UE w tak zwanym wewnątrzwspólnotowym ich nabyciu WNT, gdzie podatnikowi dokonującemu dostawy przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego nie mogła dokonywać ich dalszej odsprzedaży na zasadzie VAT marża. Zgodnie bowiem z treścią art. 41 ust. 1 ustawy o VAT, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Podkreślił, iż Strona winna była rozliczyć podatek od towarów i usług według stawki obowiązującej w Polsce, tj. 22% z tytułu nabycia używanego pojazdu od podatnika podatku od wartości dodanej w innym państwie członkowskim i następnie wykazać odpowiednio w deklaracjach VAT-7 po stronie podatku naliczonego i należnego. W trakcie przeprowadzonego postępowania kontrolnego stwierdzono, że Strona nabywając powyższe samochody w celu ich dalszej odsprzedaży składała do Urzędu Skarbowego wnioski VAT-24, oświadczając w ich treści, że nie występuje obowiązek uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu nabycia z innego państwa członkowskiego środka transportu i na tej podstawie otrzymywała zaświadczenia VAT-25 o braku obowiązku uiszczenia tego podatku. Podkreślił ponadto, że podatnik podatku VAT, posiadający status podatnika VAT-UE, kupujący w ramach nabycia wewnątrzwspólnotowego używane środki transportu jako towar handlowy, przeznaczony do dalszej odsprzedaży, nie mający na celu zarejestrowania środka transportu na terytorium kraju, nie ma obowiązku zapłaty podatku w trybie z art. 103 ust. 3 i 4 ustawy o VAT, a tym samym nie może otrzymać zaświadczenia potwierdzającego uiszczenie podatku VAT przewidzianego w art. 105 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy. Obowiązkiem podatnika jest natomiast rozliczenie tego podatku w deklaracji podatkowej VAT-7 składanej za okres, w którym powstał obowiązek podatkowy. Z zapisu art. 72 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. Nr 58, poz. 515 ze zm.) wynika, że jednym z dokumentów wymaganych do rejestracji pojazdu jest zaświadczenie wydane przez właściwy organ potwierdzający: a) uiszczenie podatku od towarów i usług od pojazdów z państw członkowskich UE lub, b) brak obowiązku o którym mowa w lit. a - jeżeli sprowadzony pojazd jest rejestrowany po raz pierwszy, z zastrzeżeniem ust. 1a. Przepis ust. 1a stanowi, iż w przypadku, gdy sprowadzany pojazd, który nie był rejestrowany w celu dopuszczenia do ruchu drogowego, jest przedmiotem dostawy dokonanej przez podatnika podatku od towarów i usług na terytorium RP, zaświadczenie o którym mowa w ust. 1 pkt 8 lit. a, może być zastąpione fakturą z wyszczególnioną kwotą podatku od towarów i usług potwierdzającą dokonanie tej dostawy przez tego podatnika, pod warunkiem, że odsprzedaż pojazdów stanowi przedmiot działalności tego podatnika. Na podstawie powyższego przepisu, Dyrektor UKS przyjął, iż dla nabywców samochodów od firmy A podstawą do zarejestrowania środka transportu powinna być faktura VAT dokumentująca sprzedaż z wyszczególnionym podatkiem VAT, oczywiście w przypadku sprzedaży przed rejestracją. Jeżeli nabywany środek transportu w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia jest towarem handlowym, który nie będzie rejestrowany ani użytkowany, obowiązek podatkowy z tytułu nabycia powstaje zgodnie z art. 20 ust. 5 ustawy o VAT, a podatek powinien być rozliczany w deklaracji podatkowej za dany okres zgodnie z art.103 ust.1 w/w ustawy tj. w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu w którym powstał obowiązek podatkowy. Z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów kwotę podatku należnego stanowi - co do zasady podatek naliczony (art. 86 ust. 2 pkt 4 ustawy o VAT), zgodnie z treścią art. 86 ust.10 pkt 2 w/w ustawy prawo do obniżenia podatku należnego powstaje w rozliczeniu za okres w którym powstał obowiązek podatkowy. Poczynione w ramach postępowań ustalenia znalazły odzwierciedlenie w decyzji Dyrektora UKS z dnia [...] października 2009 r. Nr [...] w której określono: -zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za: marzec 2007 r. w wysokości 19.227 zł kwiecień 2007 r. w wysokości 21.213 zł maj 2007 r. w wysokości 14.150 zł czerwiec 2007 r. w wysokości 26.406 zł lipiec 2007 r. w wysokości 52.175 zł sierpień 2007 r. w wysokości 40.031 zł wrzesień 2007 r. w wysokości 11.102 zł październik 2007 r. w wysokości 4.120 zł listopad 2007 r. w wysokości 19.992 zł grudzień 2007 r. w wysokości 27.552 zł - nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym: maj 2007 r. w wysokości 0 zł wrzesień 2007 r. w wysokości 0 zł październik 2007 r. w wysokości 0 zł Na powyższą decyzję Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, złożyła odwołanie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zarzuciła jej naruszenie przepisów art. 194 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, poprzez pominięcie w niej treści dokumentów urzędowych VAT-25 wystawionych przez Urząd Skarbowy dla przeprowadzonych przez nią transakcji z tytułu nabycia z innego państwa członkowskiego środka transportu, pomimo, iż dokumenty te nie zostały unieważnione, podatnik zastosował się do ich treści. W uzasadnieniu Skarżąca podniosła, iż w nawiązaniu do powyższego, nie zgadza się ze stanowiskiem organu w odniesieniu do 30 wskazanych faktur, gdyż co do tych transakcji nie zakwestionowano autentyczności faktur, na podstawie których dokonano urzędowych zgłoszeń pojazdów, a w każdym z tych przypadków, Naczelnik Urzędu Skarbowego po przedłożeniu mu dowodu zakupu pojazdu z adnotacją "Livrasion intracommunautire, exoneration de la TVA art. 39 bis du Code TVA" wydawał urzędowe zaświadczenia VAT-25 (które znajdują się w aktach niniejszej sprawy) potwierdzające brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu nabycia środka transportu. Stosownie do brzmienia art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej, te zaświadczenia jako dokumenty urzędowe, sporządzone przez powołane do tego organy władzy publicznej, bez wątpienia stanowią dowód tego co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Budzi więc zdziwienie Skarżącej, dlaczego pomimo nie przeprowadzenia postępowania przeciwko wskazanym dokumentom urzędowym zostały one przez Dyrektora UKS bezzsadnie pominięte. Co do zaś pozostałych ustaleń Skarżąca nie czyniła zarzutów, zgadzając się z nimi i uznając je za zasadne, podkreślając jednocześnie udzieloną organowi pomoc w wykryciu nieprawidłowości spowodowanych oszustwem popełnianym przez jej pracowników. Decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] Dyrektor IS utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie, podzielając w pełni stanowisko organu I instancji, a zarzuty zawarte w odwołaniu uznał za bezzasadne. Zdaniem organu odwoławczego bezsprzecznie ustalono, iż Strona nabywając używane samochody od kontrahentów z innych krajów UE na zasadach wewnątrzwspólnotowego ich nabycia nie wykazała tych zakupów jako wewnątrzwspólnotowego nabycia a traktowała zakupy tych samochodów jako opodatkowane na zasadzie VAT marży. W konsekwencji dokonała dalszej ich odsprzedaży na terenie kraju, przy zastosowaniu szczególnej metody opodatkowania VAT marży tym samym w znaczący sposób zaniżając podatek należny (od wykazanej niesłusznie kwoty zwolnionej). W ocenie organu odwoławczego, materiał dowodowy w niniejszej sprawie został kompleksowo i wszechstronnie zebrany i rozpatrzony, a ustaleń dokonano na jego całokształcie, a nie jego części czy wybranych dowodach. Jak podkreślił Dyrektor IS, wydanie zaświadczenia potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu przywozu z innego państwa członkowskiego środka transportu następuje tylko w oparciu o dane wpisane przez samego podatnika we wniosku oraz wynikające z załączników do niego dołączonych (umowa lub faktura stwierdzająca nabycie pojazdu, dokumenty, z których wynika, że nie zachodzi w tym przypadku wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów: dowód rejestracyjny, karta pojazdu oraz rachunek bądź umowa z tytułu pośrednictwa - w razie przywozu samochodu przez pośrednika), zaś służy jedynie dla celów związanych z rejestracją środków transportu – zgodnie z zapisem art. 105 ustawy o VAT i art. 72 cyt. wcześniej ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Skoro więc zaświadczenie VAT-25, które jest wydawane tylko w granicach żądania wnioskodawcy, jest jednym z dowodów w sprawie, zdaniem organu odwoławczego, brak jest podstaw, by zgodzić się z zarzutem skarżącego naruszenia art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej, przy jednoczesnym podkreśleniu, że pozostały wyczerpująco zgromadzony materiał dowodowy (dokumenty, zeznania strony i świadków) jednoznacznie wskazywały, iż w niniejszej sprawie mamy do czynienia z wewnątrzwspólnotowym nabyciem towarów. W skardze z dnia [...] marca 2010 r. wniesionej na powyższe rozstrzygnięcie, Strona reprezentowana przez pełnomocnika wniosła o uchylenie w/w decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości i przekazanie sprawy tym organom do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego i zastępstwa procesowego na rzecz skarżącej. W uzasadnieniu skargi, podobnie jak na etapie postępowania odwoławczego, zarzuciła naruszenie przez organy podatkowe obu instancji art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez pominięcie w zaskarżonej decyzji treści dokumentów urzędowych (VAT-25) oraz dodatkowo obrazę przepisów prawa procesowego tj. art. 120 Ordynacji podatkowej w zw. art. 105 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, art.120 w zw. z art.306c, art.121 § 1, art. 122 Ordynacji podatkowej. W szczególności główne zarzuty dotyczyły 30 wskazanych przez nią faktur. Jak podkreśliła, co do tych transakcji nie zakwestionowano autentyczności faktur, na podstawie których dokonano urzędowych zgłoszeń pojazdów, a w każdym z tych przypadków, Naczelnik Urzędu Skarbowego po przedłożeniu mu dowodu zakupu pojazdu z adnotacją "Livrasion intracommunautire, exoneration de la TVA art. 39 bis du Code TVA" wydawał urzędowe zaświadczenia VAT-25 (które znajdują się w aktach niniejszej sprawy) potwierdzające brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu nabycia środka transportu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IS, przytaczając argumenty jak w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do formułowanych w skardze zarzutów, Sąd pragnie na wstępie podkreślić, iż w niniejszej sprawie kwestią sporną nie jest, jak to błędnie uznał organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, ustalenie czy transakcje udokumentowane autentycznymi fakturami VAT (z zapisem "Livrasion intracommunautire, exoneration de la TVA art. 39 bis du Code TV A" co oznacza "Dostawa wewnątrzwspólnotowa, towar zwolniony z podatku VAT art. 39 bis Kodeksu VAT") co do których Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał zaświadczenie VAT-25 o braku obowiązku uiszczenia podatku VAT traktować należy jako sprzedaż nieopodatkowaną na zasadach wewnątrzwspólnotowej dostawy, czy jako opodatkowaną szczególną metodą opodatkowania VAT marża. Zarówno w ocenie Sądu, jak i samej Skarżącej, stosownie do treści skargi, brak jest jakichkolwiek podstaw aby zasadnie kwestionować i podważać trafność ustaleń dokonanych w toku prowadzonego postępowania przez organy obu instancji w zakresie sposobu opodatkowania zakupionych przez firmę A J.J. na terytorium krajów członkowskich UE pojazdów i ich dalszej odsprzedaży. Co więcej, bezspornym w niniejszej sprawie jest również fakt opodatkowania podatkiem VAT transakcji na zasadach wewnątrzwspólnotowego nabycia 30 używanych pojazdów szczegółowo wskazanych i opisanych w zaskarżonej decyzji, na podstawie autentycznych faktur, pomimo wcześniejszego wydania przez naczelnika urzędu skarbowego zaświadczenia VAT-25 o braku obowiązku podatkowego. Skarżąca, w uzasadnieniu skargi, jednoznacznie podkreśliła, iż zdaje sobie sprawę z tego, iż nabywając używane samochody jako towar handlowy od kontrahentów z innych krajów członkowskich UE na zasadach wewnątrzwspólnotowego ich nabycia nie wykazywała tych zakupów jako wewnątrzwspólnotowe nabycie, lecz z braku świadomości czy w wyniku działania nieuczciwych pracowników traktowała je jako opodatkowane na zasadzie VAT marża i dalej sprzedawała na podstawie opodatkowania szczególną metodą VAT marża, mimo, że nie spełniała przesłanek zawartych w art. 120 ustawy o podatku VAT, co w konsekwencji doprowadziło do powstania zaległości. Skarżąca jednak wskazuje, czyniąc z tego zarzut, na nieprawidłowy tryb działania organu zarówno I instancji, jak i organu odwoławczego w zakresie określenia podatku od towarów i usług za 2007 rok w oparciu o faktury zakupu pojazdów i jednocześnie o zaświadczenia wydane przez Naczelnika US o braku obowiązku podatkowego (VAT-25) w stosunku do tych pojazdów, bez wcześniejszego przywrócenia właściwego stanu rzeczy poprzez unieważnienie przedmiotowych zaświadczeń (jako wydanych nieprawidłowo), naruszając tym samym art. 194 Ordynacji podatkowej. Jej zdaniem, dopiero skuteczne przeprowadzenie przeciwdowodu prowadzącego do unieważnienia dokumentu urzędowego wyeliminowałoby z obrotu prawnego jednego z dwóch wzajemnie sprzecznych w swej treści dokumentów i w konsekwencji pozwoliłoby na orzekanie w decyzji podatkowej o prawidłowej wysokości podatku od towarów i usług za badany okres. W odniesieniu do powyższego, Sąd podkreśla, iż z analizy akt sprawy jednoznacznie wynika, iż organy podatkowe obu instancji w toczącym się postępowaniu realizowały zasadę prawdy obiektywnej podejmując wszelkie działania zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Ich aktywność wyrażała się w zebraniu i wyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, z uwzględnieniem zasady swobodnej oceny dowodów. Materiał dowodowy stanowiły dowody ujawnione w trakcie przeprowadzonej kontroli podatkowej, która została wszczęta na podstawie postanowienia Dyrektora UKS, a jej zakres obejmował prawidłowość rozliczeń z budżetem państwa z tytułu podatku od towarów i usług za 2007 r., a także dowody, których źródła również zostały ujawnione w toku prowadzonego postępowania, i które przeprowadzone zostały następnie albo z inicjatywy własnej organów podatkowych - dokumenty uzyskane między innymi z Urzędu Celnego, Urzędu Skarbowego, Wydziale Komunikacji Urzędu Miasta, a także materiały uzyskane od administracji skarbowej Belgii i Węgier, albo na wniosek podatnika - chodzi zwłaszcza o dowody z osobowych źródeł dowodowych (wyjaśnienia strony), zeznania świadków, jak również dowody z dokumentów, deklaracji VAT-7, ewidencji sprzedaży, rejestry zakupów. Również obok tych wymienionych wcześniej dowodów poddanych przez organ analizie i ocenie znalazły się zaświadczenia VAT-25 potwierdzające brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu nabycia środka transportu. Następnie, organy podatkowe obu instancji dokonały wszechstronnej oceny całokształtu zgromadzonych dowodów, nie wybranych i każdego z osobna, lecz wszystkich we wzajemnym powiązaniu, z zachowaniem zasad dialektyki oraz w sposób obiektywny, logiczny i przy wykorzystaniu wiedzy w zakresie prawa podatkowego i rachunkowości. Co zaś tyczy się zaświadczeń potwierdzających brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu przywozu z innego państwa członkowskiego środka transportu (VAT-25) wydanych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, to w toku prowadzonego postępowania, zostały one ponownie zweryfikowane przez organ kontrolny, w szczególności w oparciu i w powiązaniu z fakturami zakupów tych pojazdów, i bezsprzecznie ustalono, że Strona nabyła wskazane w zaświadczeniach pojazdy na zasadach wewnątrzwpólnotowego nabycia. Jasno i wyraźnie wynika to z zapisu widniejącego na przedmiotowych fakturach, co zresztą sama Strona nie kwestionuje, "Livrasion intracommunautire, exoneration de la TVA art. 39 bis du Code TV A", co w tłumaczeniu na język polski oznacza "Dostawa wewnątrzwspólnotowa, towar zwolniony z podatku VAT art. 39 bis Kodeksu VAT". Należy przy tym stwierdzić, że nieprawidłowe działanie organu (niepodjęcie czynności zmierzających do unieważnienia dokumentu urzędowego - zaświadczenia) z którym Skarżąca wiąże negatywny dla siebie skutek, w żadnym razie nie mogło i nie może wpłynąć na ustalenia Dyrektora UKS w kwestii wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, czy też w ogóle jego wymierzenia. W postępowaniu wymiarowym obowiązkiem organu podatkowego jest określenie wysokości podatku zgodnie z ustawą. Jednocześnie w ocenie Sądu, za oczywiste należy uznać stwierdzenie, że takie okoliczności jak wprowadzenie w błąd podatnika, spowodowane na przykład niekompetencją pracownika urzędu może być okolicznością braną pod uwagę, ale wyłącznie w takich postępowania jak: postępowanie o zaniechanie poboru podatku, o umorzenie zaległości podatkowej, czy o rozłożenie zaległości podatkowej na raty. Dlatego też, choć argumentacja skargi w niniejszym postępowaniu nieskuteczna mogłaby mieć znaczenie w sytuacji ewentualnego wystąpienia Strony do Naczelnika Urzędu Skarbowego z wnioskiem o przyznanie ulgi podatkowej w postaci rozłożenia na raty czy umorzenia powstałej zaległości, jednakże jak zostało to już zaznaczone powyżej - byłoby to przedmiotem innego, odrębnego postępowania. Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji w trybie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, sformułowane zarzuty oraz wspierające je argumenty, Sąd stwierdza, że brak jest podstaw do zakwestionowania stanowiska organu podatkowego wyrażonego w tej decyzji. W toku prowadzonego postępowania bezsprzecznie wykazano nieprawidłowości polegające na tym, że Skarżąca nabywała używane samochody od kontrahentów z innych państw członkowskich UE na zasadach wewnątrzwspólnotowych, nie wykazywała ich jednak jako wewnątrzwpólnotową dostawę, lecz traktowała je jako opodatkowane na zasadach VAT marża, mimo że nie spełniała wymogów przewidzianych w powołanych wyżej przepisach prawa co do zastosowania tej szczególnej formy opodatkowania. Zasadnym było więc prawidłowe określenie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od marca do grudnia 2007 roku. Kierując się zatem przedstawionymi względami, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja znajduje dostateczne podstawy w prawie materialnym, zaś jej wydanie poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom proceduralnym. Powyższe czyni skargę nieuzasadnioną i spowodowało konieczność jej oddalenia na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Sędzia WSA Sędzia WSA Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska Alina Rzepecka Stefan Kowalczyk