I SA/Go 466/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Niedzielski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 października 2013 r. sprawy ze skargi J.P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu załatwienia sprawy postanawia: odrzucić skargę. W dniu 12 września 2013r. do tutejszego Sądu wpłynęło pismo z dnia [...] sierpnia 2013r. zatytułowane "Skarga strony J.P. na ww. postanowienia wydane w dniu [...].07.2013r.". W piśmie tym wskazano sygnatury postanowień Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w tym [...]. Uzasadniając skargę skarżący podniósł, że "Burmistrz robi, co chce, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze przedłuża mu terminy i to nie jeden raz. Ponaglenia właścicieli, aczkolwiek uznawane są za racjonalne, to w niczym nie powodują ukrócenia opieszałości i bałaganu Burmistrza" W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie wskazując, że skarżący wniósł skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2013r. nr [...], którym przedłużono Burmistrzowi Miasta termin załatwienia sprawy objętej postanowieniem z dnia [...] maja 2013r. [...] do dnia 30 września 2013 r. Termin załatwienia sprawy ustalono dla określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. za nieruchomość położoną w [...], dz. nr [...] (Zespół [...]). Kolegium podkreśliło, że postanowienie nie mieści się w katalogu spraw, na które przysługuje skarga, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.). Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 12 września 2013 r. wezwano skarżącego do wskazania, czy pismo z dnia [...] sierpnia 2013 r. stanowi skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] oraz bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r., czy jedynie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...], pod rygorem przyjęcia, że przedmiotem skargi jest tylko ww. postanowienie. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący wskazał, że pismo z dnia [...] sierpnia 2013 r. stanowi skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] oraz bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. Wobec powyższego skargę na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. zarejestrowano w repertorium SAB. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić Na wstępie podkreślić należy, że badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności. Zgodnie z regulacją art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Jednocześnie zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych jest wyznaczony przez katalog określonych form działania organów administracji publicznej, wymienionych enumeratywnie w art. 3 § 2 P.p.s.a. oraz w innych ustawach, do których odsyła art. 3 § 3 P.p.s.a. Stosownie do art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze przedłużyło Burmistrzowi Miasta termin załatwienia sprawy objętej postanowieniem z dnia [...] maja 2013r. [...] do dnia [...] września 2013 r., tj. sprawy w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. za nieruchomość położoną w [...], dz. nr [...] (Zespół [...]). Postanowienie to nie mieści się w katalogu ww. spraw, bowiem nie kończy postępowania, nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty, nie przysługuje na nie zażalenie. Stwierdzić zatem należało, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Wobec tego Sąd nie mógł ocenić jego zasadności. Na marginesie zaznaczyć należy, że w związku z tym, że skarżący złożył jednocześnie skargę na bezczynność Burmistrza w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. (sprawa ta prowadzona jest przez tutejszy Sąd pod sygnaturą I SAB/Go 10/13) kontrola zasadności działań organu, w tym także przedłużanie terminu załatwienia sprawy znajdzie odzwierciedlenie w postępowaniu w przedmiocie bezczynności organu. Pod warunkiem, że skarżący dopełni wszystkich wymogów formalnych w tym zakresie. Zgodnie z regulacją art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Taka okoliczność zachodzi m.in. wtedy, gdy na dany akt w ogóle skarga nie przysługuje, co też miało miejsce w niniejszej sprawie. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. skargę odrzucił.