I SAB/Go 10/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Niedzielski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 października 2013 r. sprawy ze skargi J.P. na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. postanawia: odrzucić skargę. W dniu 12 września 2013r. do tutejszego Sądu wpłynęło pismo z dnia [...] sierpnia 2013 r. zatytułowane "Skarga strony J.P. na ww. postanowienia wydane w dniu [...].07.2013r." W piśmie tym wskazano trzy sygnatury postanowień Samorządowego Kolegium Odwoławczego, m. in. [...] dot. [...]. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że "Burmistrz robi, co chce, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze przedłuża mu terminy i to niejeden raz. Ponaglenia właścicieli, aczkolwiek uznawane są za racjonalne, to w niczym nie powodują ukrócenia opieszałości i bałaganu Burmistrza." Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 12 września 2013 r. wezwano skarżącego do wskazania, czy pismo z dnia [...] sierpnia 2013 r. stanowi skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2013r. nr [...] oraz bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r., czy jedynie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2013r. nr [...], pod rygorem przyjęcia, że przedmiotem skargi jest tylko ww. postanowienie. W odpowiedzi na wezwanie skarżący wskazał, że pismo z dnia [...] sierpnia 2013r. stanowi skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2013r. nr [...] oraz bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011 r. Wobec powyższego skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] zarejestrowano pod sygn. I SA/Go 466/13 zaś skargę na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. pod sygnaturą I SAB/Go 10/13. Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 4 października 2013 r. wezwano skarżącego do podania informacji - w terminie 7 dni - czy, ewentualnie kiedy, złożył ponaglenie, o jakim mowa w art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej, do organu podatkowego wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie, pod rygorem przyjęcia przez Sąd, że wskazany środek nie został przez skarżącego złożony. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, w piśmie z dnia [...] października 2013 r. skarżący poinformował, że jego skarga na bezczynność Burmistrza Miasta jest ponagleniem w trybie art. 141 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Nadto w załączeniu przesłał kserokopię swojego pisma z dnia [...] października 2013 r. skierowanego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które określił jako ponaglenie, i w którym m. in. żąda natychmiastowego wyjaśnienia przyczyn niezałatwienia sprawy w terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - powoływanej dalej jako "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje, m. in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w zakresie wydawania aktów z zakresu administracji. Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Powyższy warunek obowiązuje zarówno w sytuacji wnoszenia skargi na akt lub czynność organu, jak i w sprawach dotyczących bezczynności organu. Jest to zatem warunek konieczny dla skutecznego uruchomienia postępowania sądowoadministracyjnego pozwalającego na merytoryczną kontrolę działania lub bezczynności organu administracji. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia (jako przesłanki warunkującej skuteczne wniesienie skargi), należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak ponaglenie, zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Podkreślić należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie NSA z 29 kwietnia 1998 r. sygn. akt I SAB/Gd 8/97 niepubl., postanowienie NSA z 21 września 2001 r. sygn. akt I SAB 131/00, LEX nr 55763) oraz w doktrynie (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, W-wa 2004, s. 100) nie budzi wątpliwości pogląd, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy również rozumieć wyczerpanie trybu przewidzianego w art. 141 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 749). Zgodnie z jego brzmieniem, "Na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 stronie służy ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia (...)". Zatem "ponaglenie stanowi specyficzny środek zaskarżenia, wykorzystanie, którego - polegające nie tylko na wniesieniu go przez stronę, ale również na rozpatrzeniu przez właściwy organ lub upływie 30 dni od wniesienia do tego organu - jest warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność organu podatkowego lub celnego" (postanowienie NSA z 5 listopada 2010 r. sygn. akt I GSK 383/09 LEX nr 741065). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej stwierdzić należy, że złożenie przez skarżącego skargi nie było poprzedzone ponagleniem wniesionym do organu wyższego stopnia. Ponaglenie takie skarżący złożył dopiero po złożeniu skargi - pismo z dnia [...] października 2013 r. Skoro zatem wniesienie ponaglenia stanowi spełnienie warunku wyczerpania środków zaskarżenia w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, to wniesienie skargi na bezczynność organu, bez ponaglenia o którym mowa w art. 141 § 2 Ordynacji podatkowej czyni tę skargę przedwczesną, a tym samym niedopuszczalną. Zgodnie zaś z regulacją art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.