I SA/Go 469/10

Dnia 8 czerwca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Skupień po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2010 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi I.S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie wartości celnej towaru, kwoty wynikającej z długu celnego, kwoty podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik skarżącego I.S. wraz z skargą na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lutego 2010 roku nr [...] w przedmiocie wartości celnej towaru, kwoty wynikającej z długu celnego, kwoty podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu opisał całokształt okoliczności, które doprowadziły do wydania zaskarżonej decyzji. Wskazał, że I.S. [...] maja 2007 r. zgłosił do procedury dopuszczenia do wolnego obrotu samochód osobowy używany marki [...] o nr nadwozia [...], pojemność silnika 2289 cm3, rok produkcji 1996. Zgłoszenie celne zostało przyjęte jako spełniające warunki określone w art. 62 Wspólnotowego Kodeksu Celnego i zarejestrowane w Oddziale Celnym. Do zgłoszenia celnego skarżący dołączył umowę kupna z [...] maja 2007 r. na kwotę 600 CHF, wystawioną przez firmę MA, dokument pojazdu oraz opinię techniczną nr [...] z [...] maja 2007 r. Następnie organ celny w toku czynności kontrolnych przyjął, że firma MA nie sprzedawała pojazdu marki [...], zaś przedłożoną umowę kupna wraz z podpisem, powyższa firma określiła jako sfałszowaną. Organ zakwestionował jednocześnie opinię techniczną z [...] maja 2007 r. i zaakceptował jako wiarygodną oraz nie budzącą żadnych wątpliwości ekspertyzę nr [...] z [...] listopada 2009 r. Po zakończeniu postępowania Naczelnik Urzędu Celnego [...] grudnia 2009 r. wydał decyzję, określającą wartość celną towaru i określił w stosunku do importowanego towaru prawidłową kwotę cła, podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług. Skarżący odwołał się od powyższej decyzji. Organ odwoławczy, po rozpatrzeniu jego odwołania, utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. Następnie skarżący wniósł skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu, jednakże w myśl art.61 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis ten zawiera więc dwie alternatywne przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przez sąd administracyjny. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, jak też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i mogą wystąpić łącznie lub oddzielnie. Przesłanka odnosząca się do wyrządzenia znacznej szkody oznacza , że chodzi o taką szkodę , która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia , ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu . Zapis w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest przy tym utożsamiony z zagrożeniem dla już istniejącej, aktualnej sytuacji gospodarczej (ekonomicznej) strony postępowania. Natomiast trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam , gdzie po wykonaniu decyzji jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu sprawy. W obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenie , odpowiadające szczególnej kategorii tymczasowej ochrony strony, wprowadzonej w art.61 §3 P.p.s.a. jako odstępstwo od wskazanej na wstępie zasady, wynikającej z art.61 §1 cyt. ustawy. Pogląd powyższy co do rozumienia istoty przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji został zaprezentowany przez Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w postanowieniu z dnia 24 maja 2006r., sygn. akt I GZ 170/06 (niepubl.) i Sąd rozpoznający w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w pełni go podziela. W świetle powyższego należy stwierdzić, że okoliczności, a właściwie ich brak, przedstawione we wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie wyczerpują przesłanek określonych w art.61 §3 P.p.s.a. W ocenie Sądu argumentacja strony skarżącej zasadza się tylko na ogólnych wskazaniach co do aktualnej sytuacji prawnej oraz na dość lakonicznym złożeniu samego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący nie wykazał natomiast w jakiejkolwiek mierze, że zapłata należności, określonych zaskarżoną decyzją może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia - w przypadku wzruszenia decyzji, na podstawie której należności te byłyby wyegzekwowane. Trzeba wskazać w tym miejscu, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności jest dolegliwością finansową, rodzącą określony skutek w sytuacji finansowej zobowiązanego, ale co do zasady nie oznacza to wyrządzenia szkody. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 61 §3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.