I SA/Go 469/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Niedzielski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 września 2014r. wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi K.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie solidarnego zobowiązania w podatku od środków transportowych za 2012 r. postanawia: odrzucić wniosek. K.K. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie solidarnego zobowiązania w podatku od środków transportowych za 2012 r. Zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 27 maja 2014 r. (z.p.o. – k.9 akt administracyjnych), zaś skargę nadano w Urzędzie Pocztowym w dniu 27 czerwca 2014 r. (data stempla pocztowego – k.7 akt sądowych). Postanowieniem z dnia 2 września 2014 r. sygn. akt I SA/Go 469/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim odrzucił skargę K.K. jako wniesioną z uchybieniem terminu. Wnioskiem z dnia [...] września 2014 r. skarżący wystąpił do tutejszego Sądu o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W motywach uzasadnienia wniosku podniósł, że przekroczenie o jeden dzień terminu złożenia skargi nie wynikało z jego złej woli ani zaniedbania lecz z wyższej konieczności. Wskazał, że prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą Firma F K.K., głównym profilem tej działalności jest drogowy transport towarów na terenie krajów Unii Europejskiej. Skarżący zaznaczył, że na skutek nagłego porzucenia pracy przez jednego z kierowców zmuszony był, wobec braku zastępczego kierowcy, osobiście dowieźć towar zgodnie z warunkami przyjętego zlecenia transportowego. Nie dostarczenie w terminie powierzonego firmie do transportu towaru zgodnie z Konwencją CMR skutkowałoby bowiem obciążeniem firmy stratami, poniesionymi przez odbiorcę na skutek opóźnienia w dostawie. Skarżący dodał również, że w dniu wyjazdu szacował, iż podróż wraz z powrotem zajmie mu 7-10 dni, jednak brak ładunku powrotnego zmusił go do pozostania dłużej w miejscu odległym od granicy Polski o ponad 2000 km. W związku z powyższym, nie miał możliwości by złożyć skargę w terminie, lub podpisać pełnomocnictwa by ktoś inny mógł to zrobić w jego imieniu. Do wniosku skarżący załączył zlecenia transportowe wraz z listami przewozowymi CMR potwierdzające okoliczności wyjazdu poza granice Polski w dniach 10-26 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Z kolei zgodnie z regulacją art. 86 § 1 tej ustawy jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Wymogi formalne wniosku o przywrócenie terminu zostały sprecyzowane w art. 87 § 1 - § 4 P.p.s.a., zgodnie z którym pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Stosownie zaś do treści art. 88 P.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Zaznaczyć należy, że intencją ustawodawcy przy tworzeniu przepisów regulujących instytucję przywrócenia terminu było umożliwienie stronie obrony swoich praw, czy interesów w sytuacji, gdy upływ terminów procesowych wywołał dla niej negatywne skutki prawne, przy jednoczesnym założeniu, że strona dołożyła wszelkich możliwych starań, aby takich negatywnych konsekwencji uniknąć. Pierwszorzędne znaczenie dla rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym ma zatem ustalenie, że fakt uchybienia przez stronę terminowi nie nastąpił z jej winy. Zanim jednak sąd administracyjny przystąpi do badania okoliczności uprawdopodobniających brak winy w uchybieniu terminu, zobowiązany jest uwzględnić treść przepisu art. 88 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 15 listopada 2011 r., sygn. akt II OZ 1090/11). Wniosek jest spóźniony, jeżeli został wniesiony po upływie siedmiodniowego terminu przewidzianego w art. 87 § 1 P.p.s.a. Podkreślić należy, że termin ten liczy się do czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a nie od daty, w której strona dowiedziała się o uchybieniu terminu (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydanie 4, s. 290). W rozpoznawanej sprawie, jak wynika z wniosku skarżącego, przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi ustała w dniu 27 czerwca 2014 r. w tym bowiem dniu skarżący był już w kraju, w tym też dniu wniósł skargę. Wobec tego siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi upłynął skarżącemu z dniem 3 lipca 2014 r. Skarżący złożył jednak wniosek o przywrócenie terminu dopiero w dniu 8 września 2014 r., zatem z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 87 § 1 P.p.s.a. W zaistniałych okolicznościach Sąd, na podstawie art. 88 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.