I SA/Go 469/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Skowrońska – Pastuszko po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H.J.C.B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności byłego członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości podatkowe spółki jako płatnika z tytułu pobranego a niewpłaconego w terminie podatku dochodowego od osób fizycznych za listopad 2012 r. wraz z odsetkami i kosztami postępowania egzekucyjnego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. H.J.C.B. – reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym - wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] października 2017 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] maja 2017 r. orzekającą o solidarnej odpowiedzialności podatkowej skarżącego jako byłego członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości podatkowe spółki jako płatniku podatku dochodowego od osób fizycznych. W skardze został zawarty również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w uzasadnieniu którego przywołano okoliczności, które w światle doktryny i orzecznictwa stanowią niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenie skutków. Skarżący wskazał także, że łączna kwota zaległości wynikająca z zaskarżonej decyzji wynosi 29.505,13 zł, a on nie posiada środków finansowych, które pozwoliłyby na pokrycie ww. kwoty; w szczególności nie posiada środków na rachunkach bankowych, wystarczających na zaspokojenie wierzyciela. Nie posiada też ruchomości, które można by spieniężyć, gdyż są używane i przedstawiają małą wartość. Ponadto kwota uzyskana z wyprzedaży majątku nie pozwoliłaby na zaspokojenie wierzyciela. Z kolei konieczność zaciągnięcia kredytów lub pożyczek wiązałaby się dla skarżącego z wieloletnimi problemami finansowanymi. Co więcej – zdaniem strony – zaciągnięte w ten sposób zobowiązanie, biorąc pod uwagę odsetki kapitałowe naliczane przez bank, przewyższy kwotę, którą skarżący musiałby uiścić na rzecz organu podatkowego. Brak też pewności, czy uzyskałaby w ogóle kredyt lub pożyczkę. W konkluzji stwierdzono, że wobec nałożenia obowiązku zapłaty długu spółki przekraczającego możliwości finansowe skarżącego oraz wobec naruszeń skutkujących wadliwością zaskarżonej decyzji, za konieczny należy uznać wniosek o wstrzymanie wykonania tego aktu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - zw. dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę (art. 61 § 6 pkt 1 P.p.s.a.) albo uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (art. 61 § 6 pkt 2 tej ustawy). Stosownie do brzmienia art. 61 § 5 cyt. ustawy postanowienie, o którym mowa w § 3, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Wskazać należy, że rozstrzygając na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody - nie każdej, a jedynie znacznej oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych od odwrócenia skutków, i to wnioskodawca - strona postępowania została obciążona obowiązkiem ich przedstawienia. Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Należy również zgodzić się ze skarżącym, że z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Według ukształtowanego jednolicie orzecznictwa sądów administracyjnych, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Tezy do art. 61. Wyd. V. Lex). W rozpoznawanej sprawie z uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wynika, że skarżący niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków upatruje w tym, że nie posiada środków finansowych na pokrycie kwoty zaległości podatkowej, a sprzedaż majątku ruchomego nie pozwoliłaby na zaspokojenie wierzyciela. W ocenie Sądu tak uzasadniony wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Nie wystarczy bowiem powołać się na wskazywane w orzecznictwie i doktrynie okoliczności świadczące o zasadności wniosku o wstrzymanie, lecz podane okoliczności powinny mieć charakter realny. Ocenić zaś sytuację strony można jedynie wówczas, gdy potwierdzi ona stosownymi dokumentami twierdzenia, na które się powołuje. Ogólnikowe stwierdzenie strony, że nie posiada kwoty wystarczającej na zapłatę długu, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, popartych dokumentacją źródłową dotyczącą jej kondycji majątkowej, nie może przynieść oczekiwanego przez nią rezultatu. Sąd nie ma bowiem możliwości porównania wielkości nałożonego obowiązku z sytuacją majątkową strony. Skarżący ogólnikowo oraz lakonicznie twierdzi, że nie posiada dostatecznych środków i ruchomości, nie uszczegóławiając w jakikolwiek sposób tych danych. W związku z powyższym także twierdzenia wnioskodawcy o konieczności zaciągnięcia kredytu lub pożyczki, w sytuacji obowiązku spłaty zaległości podatkowych, należy uznać za czysto hipotetyczne. Zaznaczyć również należy, że określenie w zaskarżonej decyzji zobowiązania podatkowego nawet w wysokiej kwocie, nie uzasadnia samo z siebie wstrzymania jej wykonania, bowiem każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11). Można jeszcze wskazać, że w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi strony, uiszczone już a nienależne zobowiązanie, będzie podlegać zwrotowi wraz z odsetkami, stanowiącymi swoistą formę odszkodowania, co dodatkowo przemawia za "odwracalnością" skutków, wynikających z wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący podnosi również, że wniosek o wstrzymanie jest koniecznych z uwagi na wskazane w skardze naruszenia skutkujące wadliwością zaskarżonej decyzji. Ten argument jest jednak chybiony, gdyż na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd nie bada trafności zarzutów zgłoszonych w skardze, odnośnie niezgodności tego aktu z prawem, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie jego wykonania. Ustosunkowanie się do zarzutów skargi na etapie rozpoznawania przedmiotowego wniosku jest niedopuszczalne (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 661/14). Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.