I SA/Go 470/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Rennert po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 września 2014 r. wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi K.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2012 r. postanawia: odrzucić wniosek. K.K. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2012 r. Powyższą decyzję doręczono skarżącemu 27 maja 2014 r. (z.p.o. – k.9 akt administracyjnych). Skargę na tę decyzję K.K. złożył w dniu 27 czerwca 2014 r., nadając ją w Urzędzie Pocztowym (data stempla pocztowego – k.7 akt sądowych). Postanowieniem z 9 września 2014 r. tut. Sąd odrzucił skargę K.K. jako wniesioną z uchybieniem terminu. Odpis postanowienia doręczono skarżącemu 15 września 2014 r. W dniu 9 września 2014 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Uzasadniając wniosek podniósł, że przekroczenie o jeden dzień terminu do złożenia skargi nie wynikało z jego złej woli ani zaniedbania lecz z wyższej konieczności. Wskazał, że prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą Firma F K.K. a głównym profilem tej działalności jest drogowy transport towarów na terenie krajów Unii Europejskiej. Skarżący zaznaczył, że na skutek nagłego porzucenia pracy przez jednego z kierowców zmuszony był, wobec braku zastępczego kierowcy, osobiście dowieźć towar zgodnie z warunkami przyjętego zlecenia transportowego. Niedostarczenie w terminie towaru powierzonego firmie do transportu zgodnie z Konwencją CMR skutkowałoby bowiem obciążeniem firmy stratami, poniesionymi przez odbiorcę na skutek opóźnienia w dostawie. Skarżący dodał również, że w dniu wyjazdu szacował, iż podróż wraz z powrotem zajmie mu 7-10 dni, jednak brak ładunku powrotnego zmusił go do pozostania dłużej w miejscu odległym od granicy Polski o ponad 2000 km. W związku z powyższym nie miał możliwości by złożyć skargę w terminie, lub podpisać pełnomocnictwa by ktoś inny mógł to zrobić w jego imieniu. Do wniosku skarżący załączył zlecenia transportowe wraz z listami przewozowymi CMR potwierdzające okoliczności wyjazdu poza granice Polski w dniach 10-26 czerwca 2014 r. Sąd zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Z kolei zgodnie z regulacją art. 86 § 1 tej ustawy jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Wymogi formalne wniosku o przywrócenie terminu zostały sprecyzowane w art. 87 § 1 - § 4 P.p.s.a., zgodnie z którym pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Stosownie zaś do treści art. 88 P.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Zaznaczyć należy, że intencją ustawodawcy przy tworzeniu przepisów regulujących instytucję przywrócenia terminu było umożliwienie stronie obrony swoich praw czy interesów w sytuacji, gdy upływ terminów procesowych wywołał dla niej negatywne skutki prawne, przy jednoczesnym założeniu, że strona dołożyła wszelkich możliwych starań, aby takich negatywnych konsekwencji uniknąć. Pierwszorzędne znaczenie dla rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym ma zatem ustalenie, że fakt uchybienia przez stronę terminowi nie nastąpił z jej winy. Zanim jednak sąd administracyjny przystąpi do badania okoliczności uprawdopodobniających brak winy w uchybieniu terminu, zobowiązany jest uwzględnić treść przepisu art. 88 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 15 listopada 2011 r. sygn. akt II OZ 1090/11 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o sprawach na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Wniosek jest spóźniony, jeżeli został wniesiony po upływie siedmiodniowego terminu przewidzianego w art. 87 § 1 P.p.s.a. Podkreślić należy, że termin ten liczy się od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a nie od daty, w której strona dowiedziała się o uchybieniu terminu (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydanie 4, s. 290). W rozpoznawanej sprawie, jak wynika z wniosku skarżącego, przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi ustała w dniu 26 czerwca 2014 r., w tym bowiem dniu skarżący wrócił do kraju. Następnego dnia wniósł skargę. Wobec tego siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi upłynął skarżącemu z dniem 3 lipca 2014 r. Skarżący złożył przedmiotowy wniosek jednakże dopiero w dniu 8 września 2014 r. zatem z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 87 § 1 P.p.s.a. W zaistniałych okolicznościach Sąd, na podstawie art. 88 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.