I SA/Go 482/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Skowrońska - Pastuszko (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski Sędzia WSA Sławomir Pauter Protokolant Sekretarz sądowy Alicja Rakiej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2016 r. sprawy ze skargi K.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznej w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. oddala skargę. K.S. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] października 2015 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznej w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. Z akt wynika następujący stan sprawy: W dniu 13 kwietnia 2015 r. do Izby Skarbowej wpłynął wniosek K.S. z dnia [...] marca 2015r., złożony do Ministra Finansów, o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 rok. Jako podstawę prawną wniosku skarżąca wskazała art. 240 § 1 pkt 1 i pkt 5 oraz art. 240 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) zw. dalej "Ordynacja podatkowa". W uzasadnieniu podniosła, że przedmiotowa decyzja została wydana z naruszeniem przepisów materialnoprawnych w związku z nieprawidłowo ustalonym stanem faktycznym polegającym na sfałszowaniu dowodów, zatajaniu dowodów i poświadczaniu nieprawdy w decyzji, a dowody na których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne są fałszywe. W ocenie skarżącej, istotną dla sprawy okolicznością faktyczną, która nie była znana Dyrektorowi Izby Skarbowej w dniu [...] grudnia 2011 r., kiedy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji i odmówił uchylenia w całości decyzji z dnia [...] marca 2010 r., w związku z wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2011 r. o wznowienie postępowania, jest wyrok NSA z dnia 23 marca 2012 r. sygn. akt II FSK 1832/10 oddalający skargę kasacyjną Dyrektora Izby Skarbowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokami z 16 i 17 czerwca 2010 r. sygn. akt I SA/Go 331-334/10 uchylił postanowienia organów obu instancji w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w treści decyzji. Z kolei, dowodem na sfałszowanie protokołu z przesłuchania strony z dnia [...] października 2009 r. jest postanowienie Komendy Powiatowej Policji z dnia [...] września 2010 r. Ldz. [...], w którym znajduje się stwierdzenie, iż decyzje o numerach [...] wydane w dniu [...] grudnia 2009 r. zawierają w swojej treści stwierdzenia niezgodne z prawdą. Dodała, że Dyrektor Izby Skarbowej zataił istotny w sprawie dowód, jakim był załącznik do rozporządzenia MGBiP z dnia 21 grudnia 1996 r., który zawierał "Wykaz robót zaliczanych do remontu i modernizacji budynku mieszkalnego". Strona skarżąca wskazywała, że Naczelnik Urzędu Skarbowego okoliczność sfałszowania protokołu nazwał oczywistą omyłką, którą sprostował z urzędu postanowieniem. Natomiast Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy ww. postanowienie, zamiast zarzut dot. okoliczności sfałszowania protokołu rozpatrzyć w postępowaniu odwoławczym zgodnie z art. 127 Ordynacji podatkowej. Tym samym naruszone zostały przepisy postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Kolejne dowody, które skarżąca wskazywała jako fałszywe to: - twierdzenie Dyrektora Izby Skarbowej w decyzji z [...] marca 2010 r., że czynności sprawdzające za 2003 r. były przeprowadzone na podstawie art. 272 Ordynacji podatkowej, a nie art. 275 § 1 Ordynacji podatkowej, - poświadczenie nieprawdy w decyzji, tj. że strona zarzuciła organowi "sfałszowanie protokołu z oględzin", - stwierdzenie Dyrektora Izby Skarbowej, że "wykonane przez Podatniczkę prace budowlane stanowiły nadbudowę, na co wskazuje decyzja Starosty z dnia [...] listopada 2003 r. nr [...]", - stwierdzenie Dyrektora Izby Skarbowej, że "Podatniczka, pomimo wezwania z dnia [...].12.2009 r. nie sprecyzowała o jakie błędy rachunkowe chodzi", - fragment postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] grudnia 2009 r.: "Państwo K. i J.S. nie wyodrębnili wydatków pomimo wezwania przez organ podatkowy do ich dokonania, co skutkowało koniecznością powołania biegłego rzeczoznawcy do realizacji tego wezwania." Skarżąca dodała, że uchylone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lutego 2010 r. oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] grudnia 2009 r. mają istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ w postępowaniu odwoławczym zarzut dotyczący "sfałszowania protokołu" nie został rozpatrzony przez Dyrektora Izby Skarbowej. Zdaniem skarżącej wszystkie wymienione wyżej dowody wskazują, że były to istotne okoliczności faktyczne. Dodała, że do dzisiaj nie został wyprostowany błąd rachunkowy w decyzji z dnia [...] marca 2010 r. dotyczący zakupu dachówek. Skarżąca wskazała nadto, że została spełniona również druga z przesłanek wznowienia postępowania wyrażona w art. 240 § 2 Ordynacji podatkowej, ponieważ przez "ochronę interesu publicznego" należy rozumieć ochronę wartości wspólnych dla ogółu społeczeństwa: sprawiedliwości, równości, bezpieczeństwa, zaufania obywateli do organów władzy publicznej. Dyrektor Izby Skarbowej nie uchylił postanowienia organu pierwszej instancji wydanego po wniesieniu przez skarżącą odwołania i nie rozpatrzył zarzutu "sfałszowania protokołu" w postępowaniu odwoławczym. Dyrektor Izby Skarbowej zw. dalej Dyrektorem IS, postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. wznowił postępowanie podatkowe w sprawie zakończonej decyzją ostateczną tego organu z dnia [...] marca 2010 r. nr [...]. Pismem z dnia [...] maja 2015 r. skarżąca podniosła, że zebrany w sprawie wznowienia postępowania materiał dowodowy jest niekompletny, gdyż nie zawiera akt zgromadzonych w trakcie zwykłego postępowania podatkowego, postępowań dotyczących sprostowania oczywistej omyłki, wyroków WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 16 czerwca 2010 r. i NSA z dnia 23 marca 2012 r. W związku z powyższym wniosła o dołączenie do akt sprawy załączonych do pisma dokumentów (17 szt.). Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] Dyrektor IS odmówił uchylenia w całości decyzji ostatecznej z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] określającą skarżącej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 rok. W uzasadnieniu stwierdził, że brak jest podstaw, aby uznać, iż w przedmiotowej sprawie zostały wypełnione przesłanki wskazane we wniosku. Wyjaśnił, że organ podatkowy może wzruszyć decyzję ostateczną na podstawie powołanego we wniosku art. 240 § 1 pkt 1 tylko wówczas, gdy łącznie spełnione są trzy przesłanki: w postępowaniu dowodowym prowadzonym w danej sprawie podatkowej musi mieć miejsce wystąpienie fałszywego dowodu, sfałszowanie dowodu musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu, zaś fałszywy dowód musi być podstawą ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy. Tymczasem skarżąca, ani we wniosku o wznowienie postępowania, ani w pozostałych pismach przesłanych w sprawie nie wskazała na podstawie jakiego wyroku zarzuca organowi popełnienie przestępstwa, a także w oparciu o orzeczenie jakiego sądu lub organu wywodzi, że dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne są fałszywe. Natomiast powołując się na zaistnienie ww. przesłanek podała okoliczności, które wielokrotnie podlegały rozpatrzeniu zarówno podczas postępowania podatkowego, jak i sądowoadministracyjnego. Organ wskazał, że wyrokiem z dnia 30 czerwca 2010 r. sygn. akt I SA/GO 456/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę skarżącej stwierdzając jednocześnie, że zarówno organ pierwszej instancji, jak i drugiej w sposób należyty wyjaśniły stan faktyczny sprawy, biorąc pod uwagę wszystkie istotne okoliczności. Dodał, że również dowody z postępowania karnego przedłożone przez skarżącą czynią całkowicie bezzasadnym jej twierdzenia o fałszywości dowodów, poświadczaniu nieprawdy i kłamstwach organów podatkowych. Komenda Powiatowa Policji postanowieniem z dnia [...] września 2010 r. L.dz. [...] umorzyła bowiem dochodzenie w sprawie dokonania w dniu [...] grudnia 2009 r. w [...] poświadczenia nieprawdy przez urzędnika Urzędu Skarbowego w decyzjach Naczelnika Urzędu Skarbowego nr [...] wobec stwierdzenia, iż czyn ten nie zawiera znamion czynu zabronionego. Skarżąca powołuje się na uzasadnienie tegoż postanowienia, podając jednakże wybiórczo jego część. Stwierdzono tam wprawdzie, że "w ustalonym stanie faktycznym uznać należy, iż decyzje o numerach [...] wydane w dniu [...] grudnia 2009 roku zawierają w swojej treści stwierdzenia niezgodne z prawdą", ale podano również, że "w świetle wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 23 i 30 czerwca 2010 roku przyjąć należy, iż stwierdzenia te nie dotyczą okoliczności mających znaczenie prawne". Powyższe postanowienie zostało zatwierdzone postanowieniem Prokuratora Rejonowego z dnia [...] września 2010 r. sygn. akt [...], które z kolei, na skutek złożenia zażalenia, zostało utrzymane w mocy przez Sąd Rejonowy (postanowienie z dnia [...] grudnia 2010 r. sygn. akt [...]), który stwierdził, że zażalenie nie jest zasadne i nie może być uwzględnione. Podzielając w pełni stanowisko Prokuratora Sąd Rejonowy orzekł na podstawie zebranego materiału dowodowego, że "brak jest dostatecznych podstaw do przyjęcia za w pełni uzasadnione, że działania urzędnika Urzędu Skarbowego wypełniają znamiona przestępstwa, w szczególności wobec stwierdzenia, że zawarte w decyzjach błędy nie miały charakteru oczywistości i nie mogły być traktowane w kategoriach omyłek pisarskich i jak to wynika z odnoszących się do wskazanych wyżej decyzji wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, to decyzje te pomimo posiadanych uchybień nie naruszały przepisów prawa materialnego bądź postępowania, aby było konieczne eliminowanie ich z obrotu prawnego. Stąd brak przesłanki prawnej decydującej o zaistnieniu czynu zabronionego w tej sprawie, w rozumieniu art. 271 § 1 kk". W opinii organu skarżąca nie wskazała również wypełnienia przesłanek przywołanego art. 240 § 2 Ordynacji podatkowej; nie wykazała ona bowiem nawet fałszowania lub popełnienia przestępstwa, a tym bardziej, że było ono oczywiste, a wznowienie jest niezbędne w celu ochrony interesu publicznego. Ponadto w uzasadnieniu organ wskazał, że przeprowadzone postępowanie nie wykazało także istnienia przesłanki określonej w powołanym we wniosku art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, tj. ujawnienia w sprawie nowych okoliczności faktycznych lub dowodów. Powołany przez skarżącą wyrok NSA z dnia 23 marca 2012 r. sygn. akt II FSK 1832/10 nie jest bowiem dowodem istniejącym w dniu wydania decyzji ostatecznej i nie ujawnia istotnych okoliczności istniejących w dniu wydania decyzji ostatecznej. Organ wyjaśnił przy tym, by dana okoliczność, czy dany dowód mógł stanowić przesłankę wznowienia postępowania muszą one cechować się nowością w stosunku do poprzedniego prowadzonego postępowania, a więc nie być znane organowi, przed którym toczyło się postępowanie a ponadto muszą istnieć w dniu wydania decyzji oraz być istotne dla sprawy. Dalej organ wyjaśnił, że organy podatkowe wydały postanowienia w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w decyzji organu pierwszej instancji, które z kolei WSA w Gorzowie Wielkopolskim uchylił stwierdzając, że sprostowany błąd nie posiada charakteru oczywistej omyłki (prawomocny wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 16 czerwca 2010 r. sygn. akt I SA/Go 334/10 oraz wyrok NSA z 23 marca 2012 r. sygn. akt II FSK 1832/10). Uchylenie postanowień organów podatkowych w przedmiocie oczywistej omyłki nie skutkuje koniecznością uchylenia decyzji merytorycznej, której prawidłowość potwierdził prawomocny wyrok sądu administracyjnego. Dyrektor IS podkreślił, że w trybie oczywistych omyłek nie można wzruszyć decyzji dotyczącej zobowiązania podatkowego; kwestia sprostowania omyłki pozostaje bowiem przedmiotem odrębnego postępowania. Stwierdził ponadto, że w odrębnych postępowaniach zwyczajnych zakończonych decyzjami organów podatkowych pierwszej i drugiej instancji rozpatrzone zostały zarzuty dotyczące sfałszowania protokołu z przesłuchania strony z dnia [...] października 2009 r., błędu rachunkowego w zakresie kwoty wydatków na rozbudowę dachu w 2003 r., oceny rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 grudnia 1996 r. (Dz.U. Nr 156, poz. 788). Dlatego również i one nie mogą zostać uznane za nowe okoliczności i doprowadzić do wzruszenia decyzji ostatecznej. Od powyższej decyzji K.S. wniosła odwołanie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przeprowadzenie postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, zarzuciła jej: - nieuwzględnienie materiału dowodowego załączonego do pisma z dnia [...] maja 2015 r., - nieprawidłowe ustalenie przesłanek wznowienia postępowania poprzez twierdzenie z jednej strony, że wznowienie wymaga łącznego spełnienia trzech warunków, w tym fałsz dowodu musi być stwierdzony orzeczeniem sądu lub innego organu, z drugiej zaś strony, że od tej zasady istnieją wyjątki, - nieprawidłową ocenę, że w przedmiotowej sprawie nie występują nowe okoliczności faktyczne, - nieprawidłowo ustalony stan faktyczny w związku z niekompletnym materiałem dowodowym, co wynikało z niedołączenia do akt postępowania wznowieniowego akt postępowania zwykłego organu pierwszej instancji, - nieprawidłowo ustalony stan faktyczny w zaskarżonej decyzji poprzez wskazanie błędnej daty wniesienia skargi, pominięcie 2005 r. jako okresu, za który dokonano czynności sprawdzających, ustalenie przyczyny przeprowadzenia czynności sprawdzających za 2003 r., - nieprawidłowe przyjęcie, że powołane przez nią orzecznictwo i tezy sądów administracyjnych są wyrażeniem je zdania w sprawie, - niezasadne powoływanie się na wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 30 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Go 456/10, w którym nie rozpatrywano skargi pod kątem istnienia przesłanek z art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, - przekroczenie terminu doręczenia skarżącej zaskarżonej decyzji, tj. po terminie określonym w art. 139 § 3 Ordynacji podatkowej. Pismem z dnia [...] września 2015 r. skarżąca podtrzymała zarzuty podniesione w odwołaniu. W załączeniu przedłożyła kopię pisma z [...] lipca 2010 r. do Prokuratury Rejonowej. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor IS decyzją z dnia [...] października 2015r. nr [...] utrzymał w mocy wydaną w pierwszej instancji decyzję z dnia [...] czerwca 2015 r. W uzasadnieniu podkreślił, że instytucja wznowienia postępowania nie jest środkiem, za pomocą którego można wzruszyć każdą wadliwą decyzję ostateczną. W celu poszanowania zasady trwałości decyzji oraz zapewnienia bezpieczeństwa obrotu prawnego, wszczęcie takiego postępowania może nastąpić w ściśle określonych przepisami prawa okolicznościach. Zamknięty ich katalog został sformułowany przez ustawodawcę w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Dokonując analizy i oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w granicach wytyczonych ww. regulacją, organ odwoławczy stwierdził, że w przedmiotowej sprawie żadna z okoliczności przedstawionych w pismach K.S. nie uzasadnia jej twierdzeń o fałszywości dowodów, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, tym bardziej w stopniu oczywistym. Strona powołując się na zaistnienie przesłanek z art. 240 § 1 pkt 1 i § 2 Ordynacji podatkowej nie wskazała w oparciu o orzeczenie jakiego sądu lub organu wywodzi, że dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, są fałszywe; co więcej, powołując się na zaistnienie przesłanek wznowienia podała okoliczności, które wielokrotnie podlegały rozpatrzeniu zarówno podczas postępowania podatkowego, jak i sądowoadministracyjnego, w których nie stwierdzono nieprawidłowości. Również dokumenty z postępowania karnego nie potwierdzają jej twierdzeń o fałszywości dowodów, poświadczaniu nieprawdy i kłamstwach organów podatkowych. Odnośnie nowych dowodów istotnych dla sprawy, istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który wydał decyzję, organ stwierdził, że wskazany przez skarżącą we wniosku o wznowienie postępowania wyrok NSA z dnia 23 marca 2012 r. sygn. akt II FSK 1832/10, wprawdzie posiada przymiot nowości, gdyż został wydany po decyzji Dyrektora IS z dnia [...] marca 2010 r. będącej przedmiotem postępowania wznowieniowego, nie ujawnia jednak istotnych okoliczności w sprawie, a ponadto, nie jest dowodem istniejącym w dniu wydania decyzji ostatecznej. W ocenie organu, całokształt argumentacji skarżącej w tym zakresie wskazuje, że błędnie interpretuje ona zarówno przesłanki, jak i konsekwencje ww. wyroku. Przesłanką wydania wyroku uchylającego rozstrzygnięcia organów obu instancji nie było bowiem stwierdzenie przez Sąd sfałszowania protokołu, co sugeruje skarżąca, lecz fakt, że błędy w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] sprowadzające się do pomylenia kolejności przedkładanych w toku postępowania dokumentów, nie mogą być zakwalifikowane jako oczywiste omyłki, a w konsekwencji nie można było ich prostować w trybie art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej. Sąd wskazując w uzasadnieniu ww. rozstrzygnięcia, że organ odwoławczy powinien był uznać, iż żądanie dotyczące "wyjaśnienia sfałszowania protokołu z dnia [...] października 2009 r." wykracza poza zakres postępowania w trybie art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej i zostanie rozpatrzone w postępowaniu odwoławczym, nie przesądził o możliwości wzruszenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2010 r., nr [...]. Wykonując przedmiotowy wyrok, Dyrektor nie miał zatem żadnych podstaw do uchylenia ww. decyzji ostatecznej, czego bezzasadnie domaga się skarżąca. Organ odwoławczy stwierdził ponadto, że wbrew argumentacji skarżącej, ww. błąd, nazywany przez nią konsekwentnie "sfałszowaniem protokołu", został rozpatrzony w toku postępowania zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora IS z dnia [...] marca 2010 r. z uwagi na fakt, że okoliczność ta była podnoszona w odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...]. Fakt, że organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie prostujące z urzędu w trybie art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej błędy w ww. zakresie, które takiemu sprostowaniu nie podlegały, gdyż nie miały przymiotu "oczywistości", nie oznacza w żaden sposób, że decyzja ostateczna z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] obarczona jest błędem skutkującym koniecznością jej wzruszenia. Podkreślając specyfikę postępowania wznowionego wyłączającą możliwość pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej organ odwoławczy za bezzasadne uznał pozostałe zarzuty skarżącej: kłamstwa Dyrektora Izby Skarbowej, że pomimo wezwania skarżąca nie wskazała, o jakie błędy rachunkowe chodzi, sfałszowania zeznań składanych pod przysięgą do protokołu, fałszywego przedstawienia artykułu, na podstawie którego Naczelnik Urzędu Skarbowego w 2004r. dokonał czynności sprawdzających, nieprawdziwej daty zgłoszenia się na wezwanie, kłamstwa Naczelnika Urzędu Skarbowego w postanowieniu z dnia [...] listopada 2009 r., że K.S. nie wyodrębniła wydatków pomimo wezwania i w związku z tym konieczne było powołanie biegłego rzeczoznawcy. Jednocześnie dodał, że zostały one rozpatrzone w odrębnych postępowaniach zwyczajnych zakończonych decyzjami organów podatkowych pierwszej i drugiej instancji, a następnie poddane kontroli w postępowaniu sądowym. W związku z powyższym nie mogą zostać uznane za nowe okoliczności i wzruszyć decyzji ostatecznej. Ponadto niektóre z nich, w szczególności dotyczące sfałszowania dowodów, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne oraz wydania decyzji w wyniku przestępstw polegających na poświadczeniu nieprawdy i kłamstwach zarówno Naczelnika Urzędu Skarbowego, jak i Dyrektora Izby Skarbowej, były już poddane analizie i ocenie, w wyniku rozpoznania wniosku małżonków S. z dnia [...] sierpnia 2011 r. o wznowienie postępowań w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2003-2005 na podstawie art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Decyzją z dnia [...] października 2011 r. Nr [...] Dyrektor IS odmówił uchylenia w całości decyzji z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] określającą skarżącej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. stwierdzając brak podstaw do uznania, że w przedmiotowej sprawie została wypełniona przesłanka z art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Ww. decyzja została utrzymana w mocy decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...], a wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2012 r., sygn. akt I SA/Go 48/12 Sąd oddalił skargę K.S. na ww. decyzję Dyrektora IS z [...] grudnia 2011 r. Powyższe orzeczenie jest prawomocne. W końcu, za chybiony organ uznał zarzut przekroczenia terminu załatwienia sprawy wyjaśniając, że pismem z dnia [...] maja 2015 r. zawiadomił stronę o niezałatwieniu sprawy we właściwym terminie podając przyczyny niedotrzymania terminu oraz wskazał nowy termin załatwienia sprawy, tj. [...] czerwca 2015 r. Jak wynika z akt sprawy, zaskarżona decyzja nr [...] została wydana i nadana w placówce pocztowej w dniu 26 czerwca 2015 r., zatem z zachowaniem wyznaczonego terminu. Za bezzasadne i bez wpływu na rozstrzygnięcie organ uznał nadto zarzuty skarżącej co do wskazania błędnej daty wniesienia skargi do WSA w Gorzowie Wielkopolskim, jak również stwierdzenia w decyzji z dnia [...] czerwca 2015 r., za jaki okres dokonano czynności sprawdzających dot. zeznania PIT-37 Państwa S.. Powyższą decyzję K.S. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim podnosząc zarzuty i argumentację tożsame ze zgłoszonymi w postępowaniu odwoławczym. Podkreśliła ponadto, że zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o niekompletny materiał dowodowy. Dopiero bowiem po wydaniu decyzji z dnia [...] czerwca 2015 r. Dyrektor IS wystąpił do Naczelnika US o akta postępowania zwykłego (postępowania podatkowego w przedmiocie określenia K.S. zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 rok zakończonego decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...]). W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie uznając, że zarzuty w niej zawarte nie zasługują na uwzględnienie. Pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. skarżąca podtrzymała wszystkie zarzuty zawarte w skardze dotyczące poświadczania nieprawdy, zatajania czy nieuwzględnienia dowodów przez organy podatkowe. W piśmie z dnia [...] lutego 2016 r. Dyrektor IS stwierdził brak podstaw do zmiany stanowiska zajętego w zaskarżonej decyzji, jak i w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - powoływanej jako "P.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (zastrzeżenie to nie dotyczy skargi w niniejszej sprawie). Żeby uwzględnić skargę Sąd, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., musi stwierdzić, że doszło do mającego wpływ na wynik sprawy naruszenia prawa materialnego lub naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Dyrektora IS z dnia [...] października 2015 r. utrzymująca w mocy decyzję tego samego organu z dnia [...] czerwca 2015 r. o odmowie uchylenia w całości decyzji Dyrektora IS z dnia [...] marca 2010 r. określającej K.S. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. Podkreślić na wstępie należy, że zaskarżona decyzja została wydana w jednym z nadzwyczajnych trybów, jakim jest wznowienie postępowania. Prowadzenie postępowania w tym trybie przez organ jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości ostatecznych decyzji podatkowej, wyrażonej w art. 128 Ordynacji podatkowej. Zasada ta służy ochronie ogólnego porządku prawnego, bowiem z jednej strony gwarantuje ochronę praw nabytych podatników, a z drugiej strony zabezpiecza organy państwa przed wielokrotnym rozstrzyganiem tych samych spraw. Treścią zasady ogólnej trwałości ostatecznych decyzji podatkowych jest to, że mogą one być wzruszane tylko przez właściwy organ podatkowy i tylko w przypadkach wprost unormowanych w przepisach prawa procesowego. Instytucja wznowienia postępowania nie jest zatem środkiem, za pomocą którego można wzruszać każdą wadliwą decyzję ostateczną, abstrahując od stopnia tej wadliwości. W orzecznictwie i doktrynie od dawna ukształtowany jest pogląd, że katalog podstaw do wznowienia postępowania nie może być interpretowany rozszerzająco. Istota tego postępowania sprowadza się w pierwszym etapie do rozstrzygnięcia kwestii dopuszczalności "uruchomienia" trybu nadzwyczajnego, o czym stanowi art. 243 § 1 Ordynacji podatkowej. W drugim etapie organ podatkowy przede wszystkim ustala, czy rzeczywiście w sprawie zachodzi którakolwiek ze wskazanych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej podstaw wznowienia postępowania, a dopiero w razie pozytywnego wyniku tych czynności, przeprowadza postępowanie wyjaśniające w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia istoty sprawy podatkowej, będącej przedmiotem decyzji ostatecznej (por. wyrok NSA z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt I FSK 1716/09 - powoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w elektronicznej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przedmiotem postępowania wznowieniowego nie jest zatem ponowne rozpatrzenie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności wyliczone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Wobec tego postępowanie prowadzone po wznowieniu nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym (por. m.in. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 3 sierpnia 2009 r., sygn. akt I SA/GI 175/09; wyrok NSA z dnia 22 maja 2003 r., sygn. akt III SA 2367/01). W rozpoznawanej sprawie postępowanie wznowieniowe zostało wszczęte na wniosek K.S., która jako podstawę wznowienia powołała art. 240 § 1 pkt 1 i pkt 5 oraz art. 240 § 2 Ordynacji podatkowej. Stosownie do treści ww. przepisów w sprawie zakończonej decyzją ostateczną postępowanie wznawia się, jeżeli: dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe (art. 240 § 1 pkt 1); wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję (art. 240 § 1 pkt 5). Z kolei, po myśli art. 240 § 2 Ordynacji podatkowej, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne w celu ochrony interesu publicznego, postępowanie z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 lub 2 może być wznowione również przed wydaniem przez sąd orzeczenia stwierdzającego sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa. W piśmiennictwie ugruntował się pogląd, że każdy istotny dowód, będący podstawą ustaleń w decyzji ostatecznej, może być podważony. Za istotny uznaje się dowód, który miał wpływ na wynik sprawy. Jednakże samo twierdzenie strony żądającej wznowienia postępowania, że dany dowód był fałszywy, nie uzasadnia ponowienia postępowania dowodowego. Strona, która domaga się wznowienia postępowania na tej podstawie, musi przedłożyć organowi dowód w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego, że dokument był sfałszowany. Nie jest bowiem rzeczą organu podatkowego prowadzenie we własnym zakresie postępowania w celu ustalenia fałszu dowodu. Od tej reguły istnieje jednak wyjątek - gdy sfałszowanie dowodu jest oczywiste. W takim przypadku prócz wykazania oczywistości fałszu, należy również uzasadnić, że wznowienie postępowania jest niezbędne w celu ochrony interesu publicznego. Zatem, aby na podstawie art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej mogło nastąpić wznowienie postępowania, muszą zostać spełnione łącznie trzy warunki: w postępowaniu podatkowym faktycznie wystąpił fałszywy dowód, sfałszowanie dowodu musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu, fałszywy dowód był podstawą ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych. Niespełnienie choćby jednego z nich nie daje podstaw do wznowienia postępowania na tej podstawie (por. S. Babiarz [w:] S. Babiarz, B. Dauter, R. Hauser, M. Gruszczyński, A.Kabat , M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa, Komentarz, Tezy do art. 240, Lex). Od zasady, że sfałszowanie dowodu powinno być wykazane orzeczeniem sądu, istnieją dwa wyjątki: sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa musi być oczywiste, czyli "rzucać się w oczy", zaś wznowienie postępowania jest niezbędne w celu ochrony interesu publicznego. Przepis ten powinien być interpretowany ściśle, gdyż organ podatkowy przy jego stosowaniu wkracza w ocenę zagadnień prawnych niemieszczących się w jego właściwości, lecz należących do kompetencji sądu karnego. Dlatego też wznowienie postępowania w tej sytuacji powinno mieć charakter wyjątkowy i mieć miejsce tylko wtedy, gdy jest to konieczne w imię wyższych racji, tj. gdy w ten sposób uniknie się np. niebezpieczeństwa dla zdrowia lub życia ludzkiego albo zapobiegnie się poważnej szkodzie dla interesu społecznego, oraz gdy okoliczność sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa nie budzi wątpliwości. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że skarżąca zarówno we wniosku o wznowienie postępowania, jak i w pozostałych przedłożonych pismach w sprawie, nie wskazała żadnego orzeczenia sądu lub organu stwierdzającego sfałszowanie dowodu, i to takiego dowodu, który stanowił podstawę ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy. W ocenie Sądu nie sposób również uznać, że zarzuty przedstawione przez skarżącą dowodzą oczywistej fałszywości dowodów, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, o czym mowa w art. 240 § 2 Ordynacji podatkowej, gdyż generalnie nie dają podstaw do stwierdzenia, że w sprawie doszło do jakiegokolwiek sfałszowania dowodów. W sprawie nie zaistniała też konieczność ochrony interesu publicznego. Wskazać w tym miejscu należy, że podnoszone okoliczności i przedkładane bądź wskazywane dokumenty przez skarżącą w przedmiotowym wniosku były wielokrotnie analizowane i uwzględniane przy rozstrzyganiu w licznych zwyczajnych postępowaniach podatkowych prowadzonych wobec skarżącej, jak i jej męża, które zostały zakończone decyzjami organów podatkowych pierwszej i drugiej instancji w przedmiocie zobowiązań podatkowych. Co więcej, w zainicjowanych później przez skarżącą postępowaniach sądowych, prawomocnymi wyrokami została potwierdzona zgodność z prawem tych decyzji. Przede wszystkim wskazać należy, że w postępowaniu zwykłym organy podatkowe obu instancji w należyty sposób wyjaśniły stan faktyczny sprawy, a dokonując oceny zasadności przysługiwania ulgi remontowo-modernizacyjnej z tytułu wydatków poniesionych przez skarżącą w 2003 r. na inwestycję w postaci nadbudowy dachu, brały pod uwagę zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, jak i obowiązujące przepisy prawa, w tym również rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 grudnia 1996 r. w sprawie określenia rodzajów wydatków na remont i modernizację budynku mieszkalnego (Dz.U. Nr 156, poz. 788). Stanowisko organów zostało zaakceptowane przez WSA w Gorzowie Wielkopolskim (wyrok z dnia 30 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Go 456/10). Dodać należy, że w ramach tego postępowania rozpoznano także zarzuty skarżącej m. in. w zakresie fałszerstwa dokumentów w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r., błędów rachunkowych czy oczywistych omyłek. Wbrew twierdzeniom skarżącej również dowody z postępowania karnego, w szczególności postanowienie Komendy Powiatowej Policji z dnia [...] września 2010 r. L.dz. [...], nie przesądzają sfałszowania dowodów. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy, ww. postanowieniem umorzono dochodzenie w sprawie dokonania w dniu [...] grudnia 2009 r. poświadczenia nieprawdy przez urzędnika Urzędu Skarbowego w decyzjach Naczelnika Urzędu Skarbowego o sygnaturach [...], uznając, że czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego. W uzasadnieniu stwierdzono, że "w ustalonym stanie faktycznym uznać należy, iż decyzje o numerach [...] wydane w dniu [...] grudnia 2009 r. zawierają w swojej treści stwierdzenia niezgodne z prawdą, jednak w świetle wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 23 i 30 czerwca 2010 r. przyjąć należy, iż stwierdzenia te nie dotyczą okoliczności mających znaczenie prawne". Prokurator Rejonowy postanowieniem z dnia [...] września 2010 r. sygn. akt [...] zatwierdził ww. postanowienie Komendy Powiatowej Policji, które z kolei, na skutek złożenia zażalenia, zostało utrzymane w mocy przez Sąd Rejonowy postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010r., sygn. akt [...]. Podzielając w pełni stanowisko Prokuratora, SR orzekł, że na podstawie zebranego materiału dowodowego, który jest kompletny, "brak jest dostatecznych podstaw do przyjęcia za w pełni uzasadnione, że działania urzędnika Urzędu Skarbowego wypełniają znamiona przestępstwa, w szczególności wobec stwierdzenia, że zawarte w decyzjach błędy nie miały charakteru oczywistości i nie mogły być traktowane w kategoriach omyłek pisarskich i jak to wynika z odnoszących się do wskazanych wyżej decyzji wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, to decyzje te pomimo posiadanych uchybień nie naruszały przepisów prawa materialnego bądź postępowania, aby było konieczne eliminowanie ich z obrotu prawnego. Stąd brak przesłanki prawnej decydującej o zaistnieniu czynu zabronionego w tej sprawie, w rozumieniu art. 271 § 1 kk". W ocenie Sądu, co też zasadnie uznały organy podatkowe, skarżąca nie wykazała również istnienia przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z treścią tego przepisu w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) wyjdą na jaw nowe okoliczności faktyczne lub dowody, 2) nowe okoliczności faktyczne lub dowody są istotne dla sprawy, tzn. mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie, 3) nowe okoliczności faktyczne lub dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję; 4) nowe okoliczności faktyczne lub dowody istniały w dniu wydania decyzji. W orzecznictwie wskazuje się, że zwrot "okoliczności faktyczne" należy rozumieć w znaczeniu języka potocznego, jako zdarzenia, fakty lub wydarzenia zaistniałe w sensie fizycznym lub ich niewystąpienie. "Okolicznością faktyczną" nie może być zatem sam proces myślowy, wnioskowanie, związek pomiędzy różnymi okolicznościami faktycznymi czy też związek z przepisami prawa i jego wykładnią. Odmienność ocen tego samego stanu faktycznego, dokonana przez organ podatkowy lub przez sąd w dwóch toczących się niezależnie od siebie sprawach, nie jest nową okolicznością a tym samym nowym dowodem uzasadniającym uchylenie wcześniej wydanej decyzji w trybie wznowienia postępowania (por. wyrok NSA z dnia 4 marca 2015 r., sygn. akt II FSK 331/13). W rozpoznawanej sprawie, w obszernym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ podatkowy szczegółowo odniósł się do każdej "nowej" okoliczności podniesionej przez skarżącą. Co do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 marca 2012 r., sygn. akt II FSK 1832/10 przyznał, że co prawda organ, wydając decyzję z dnia 31 marca 2010 r., nie znał jego treści, jednak wyrok ten nie ujawnia istotnych okoliczności, a nadto, nie jest dowodem istniejącym w dniu wydania decyzji ostatecznej. Słusznie organ stwierdził też, że skarżąca błędnie interpretuje zarówno przesłanki, jak i konsekwencje ww. wyroku. Przesłanką wydania ww. wyroku uchylającego rozstrzygnięcia organów obu instancji nie było bowiem stwierdzenie przez Sąd sfałszowania protokołu, co sugeruje strona skarżąca, lecz fakt, że błędy w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...], sprowadzające się do pomylenia kolejności przedkładanych w toku postępowania dokumentów, nie mogą być zakwalifikowane jako oczywiste omyłki, a w konsekwencji nie można było ich prostować w trybie art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej. Dodał, że NSA wskazując w uzasadnieniu ww. rozstrzygnięcia, że organ odwoławczy powinien był uznać, iż żądanie dotyczące "wyjaśnienia sfałszowania protokołu z dnia 22 października 2009 r." wykracza poza zakres postępowania w trybie art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej i zostanie rozpatrzone w postępowaniu odwoławczym, w żadnym razie - wbrew twierdzeniom skarżącej - nie przesądził o możliwości wzruszenia decyzji ostatecznej z dnia [...] marca 2010 r., nr [...]. W świetle powyższego organ prawidłowo uznał, że ww. wyrok NSA nie stanowi podstawy do uchylenia decyzji ostatecznej, czego stanowczo domaga się skarżąca. W kwestii natomiast protokołu z dnia [...] września 2009 r. nr [...] - wskazywanego przez skarżącą jako nowy dowód w sprawie – należy stwierdzić, że nie posiada on cechy nowości. W ślad za organem podnieść trzeba, że jest on dokumentem znanym organom i był poddany analizie w postępowaniu zwyczajnym, które zostało zakończone decyzjami organów podatkowych pierwszej i drugiej instancji w przedmiocie zobowiązania podatkowego za 2004 r. Co więcej, potwierdza on jedynie fakt zgłoszenia się przez skarżącą w Urzędzie Skarbowym w dniu [...] września 2009 r. w celu przedłożenia dokumentów i brak jej zgody na wskazanie faktur, które dotyczyły ulgi remontowo-modernizacyjnej. Zatem trudno przypisać mu istotny charakter w rozpoznawanej sprawie, który mógłby mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie. Także okoliczność "sfałszowania protokołu" z przesłuchania strony z dnia [...] października 2009 r., jak słusznie uznały organy podatkowe, nie jest okolicznością nową. Podnoszona przez skarżącą była już bowiem w postępowaniu w przedmiocie określenia jej zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 rok, które zakończone zostało ostateczną decyzją Dyrektora IS z dnia [...] marca 2010 r. Błąd polegający na mylnym przytoczeniu w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] grudnia 2009r. nr [...] dat przedłożenia przez stronę skarżącą w toku postępowania poszczególnych dowodów załączanych do protokołów, nazywany przez nią konsekwentnie "sfałszowaniem protokołu", był prostowany w trybie art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r., które utrzymane w mocy zostało przez postanowienie Dyrektora IS z dnia [...] lutego 2010 r. Fakt, że organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie prostujące z urzędu w trybie art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej błędy, które takiemu sprostowaniu nie podlegały, gdyż nie miały przymiotu "oczywistości", nie oznacza w żaden sposób, że decyzja ostateczna z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] obarczona jest błędem skutkującym koniecznością jej uchylenia. W podobny sposób należy ocenić także pozostałe zarzuty skarżącej dotyczące rzekomego kłamstwa Dyrektora IS, że pomimo wezwania skarżąca nie wskazała, o jakie błędy rachunkowe chodzi, sfałszowania zeznań składanych pod przysięgą do protokołu, fałszywego przedstawienia przepisu, na podstawie którego Naczelnik Urzędu Skarbowego w 2004 r. dokonał czynności sprawdzających, nieprawdziwej daty zgłoszenia się na wezwanie, kłamstwa Naczelnika Urzędu Skarbowego w postanowieniu z dnia [...] listopada 2009 r., że skarżąca nie wyodrębniła wydatków pomimo wezwania i w związku z tym konieczne było powołanie biegłego rzeczoznawcy. One również rozpatrzone zostały w odrębnych postępowaniach zwyczajnych zakończonych decyzjami organów podatkowych pierwszej i drugiej instancji oraz poddane kontroli w postępowaniu sądowym. Tym samym nie są one nowymi okolicznościami w sprawie i w konsekwencji, nie mogą doprowadzić do wzruszenia decyzji ostatecznej. Wobec powyższego za prawidłowe uznać należy wnioski organu, że skarżąca ani we wniosku o wznowienie postępowania, ani w toku postępowania wznowionego nie wykazała spełnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu, skarżąca poprzez wniosek o wznowienie postępowania, w istocie zmierzała, po raz kolejny, do pełnej merytorycznej kontroli decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] czyli do ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją ostateczną oraz prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego. Organy podatkowe należycie rozpatrzyły sprawę w postępowaniu zwykłym, dokonując oceny zasadności przysługiwania ulgi remontowo-modernizacyjnej z tytułu wydatków poniesionych przez skarżącą K.S. w 2003 r. na inwestycję w postaci nadbudowy dachu. Skarżąca już wcześniej podjęła próbę wzruszenia decyzji z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 rok. Małżonkowie S. pismem z dnia [...] sierpnia 2011 r. wnieśli o wznowienie na podstawie art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej postępowań w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2003-2005 zakończonych ostatecznymi decyzjami Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2010 r. nr od [...] do [...]. W uzasadnieniu wskazali w szczególności, że dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, są fałszywe a decyzje wydano w wyniku przestępstw polegających na poświadczeniu nieprawdy i kłamstwach zarówno Naczelnika Urzędu Skarbowego, jak i Dyrektora Izby Skarbowej. Podnosili także, że rozstrzygnięcie w sprawach sprostowania oczywistych omyłek ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia spraw dot. zobowiązań w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2003-2005. Decyzją z dnia [...] października 2011 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej odmówił uchylenia w całości ww. decyzji z dnia 31 marca 2010 r. stwierdzając brak podstaw do uznania, że w przedmiotowej sprawie została wypełniona przesłanka z art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Decyzja została utrzymana w mocy decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...]. Na tę decyzję skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, która została oddalona wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2012 r., sygn. akt I SA/Go 48/12, który jest prawomocny. W ocenie Sądu, przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonej decyzji w zakresie podniesionych w skardze zarzutów oraz przesłanek wziętych przez Sąd pod uwagę z urzędu wykazała, że jest ona zgodna z prawem, nie narusza bowiem ani przepisów materialnoprawnych, ani też przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ podatkowy prowadząc postępowanie podjął wszelkie niezbędne działania, właściwe dla trybu prowadzonego postepowania, w celu dokładnego wyjaśnienia i załatwienia sprawy. Przestrzegając zasad postępowania, określonych w Ordynacji podatkowej, dokonał właściwej i szczegółowej oceny przede wszystkim co do wystąpienia przesłanek wznowienia postępowania, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodać przy tym należy, że w sprawie w należyty sposób gromadzono materiały niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy w oparciu o przesłanki określone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. W konsekwencji, za niezasadny uznać należało również zarzut skarżącej o naruszeniu zasady zaufania obywatela do organów władzy publicznej. Mając powyższe na względzie , na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd orzekł o oddaleniu skargi.