I SA/Go 552/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie : Sędzia WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 lutego 2010 r. wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi E Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za maj 2004 r. p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca Spółka E wraz z skargą na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za maj 2004r. w wysokości 4.608,00 zł wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazała, że organ podatkowy przystąpił do egzekwowania decyzji, dokonując w dniu [...] października 2009 r. zajęcia gazu należącego do skarżącej wraz z cysterną, w której gaz był przewożony. Według skarżącej w takiej sytuacji prowadzenie przez nią dalszej działalności nie jest możliwe, a kontynuowanie egzekucji doprowadzi w szybkim tempie do upadłości Spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu, jednakże w myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej P.p.s.a., sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis ten zawiera więc dwie alternatywne przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przez sąd administracyjny. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, jak też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i mogą wystąpić łącznie lub oddzielnie. Przesłanka odnosząca się do wyrządzenia znacznej szkody oznacza , że chodzi o taką szkodę , która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia , ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu . Zapis w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest przy tym utożsamiony z zagrożeniem dla już istniejącej , aktualnej sytuacji gospodarczej (ekonomicznej) strony postępowania . Natomiast trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam , gdzie po wykonaniu decyzji jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu sprawy. W obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenie , odpowiadające szczególnej kategorii tymczasowej ochrony strony , wprowadzonej w art. 61 § 3 P.p.s.a. jako odstępstwo od wskazanej na wstępie zasady , wynikającej z art. 61 § 1 cyt. ustawy. Pogląd powyższy co do rozumienia istoty przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji został zaprezentowany przez Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w postanowieniu z dnia 24 maja 2006 r. , sygn. akt I GZ 170/06 (niepubl.) i Sąd rozpoznający w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w pełni go podziela. W świetle powyższego należy stwierdzić , że okoliczności przedstawione we wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji , nie wyczerpują przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. W ocenie Sądu argumentacja strony skarżącej zasadza się tylko na ogólnych wskazaniach co do aktualnej sytuacji majątkowej i finansowej oraz na dość lakonicznym stwierdzeniu, że na skutek zajęcia gazu należącego do skarżącej wraz z cysterną, "prowadzenie dalszej działalności przez spółkę nie jest możliwe", a kontynuowanie egzekucji doprowadzi w szybkim tempie do upadłości. Skarżąca nie wykazała natomiast w jakiejkolwiek mierze, że zapłata należności , określonych zaskarżoną decyzją może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody , która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia - w przypadku wzruszenia decyzji , na podstawie której należności te byłyby wyegzekwowane . Trzeba wskazać w tym miejscu, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności jest dolegliwością finansową , rodzącą określony skutek w sytuacji finansowej zobowiązanego, ale co do zasady nie oznacza to wyrządzenia szkody . Ponadto wykonanie zaskarżonego aktu w drodze egzekucji sprowadza się do egzekucji należności pieniężnych , realizowanej zgodnie z zasadami i trybem określonymi w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W ramach tamtego postępowania skarżącej jako zobowiązanemu także przysługują odpowiednie środki ochrony prawnej. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.