I SA/Go 556/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie : Sędzia WSA Alina Rzepecka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 lutego 2010 r. wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi E Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za wrzesień 2004 r. p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca Spółka E wraz z skargą na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] września 2009r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za wrzesień 2004r. w wysokości 45.030,00zł wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazała, że organ podatkowy przystąpił do egzekwowania decyzji, dokonując w dniu [...] października 2009r. zajęcia gazu należącego do skarżącej wraz z cysterną, w której gaz był przewożony. Według skarżącej w takiej sytuacji prowadzenie przez nią dalszej działalności nie jest możliwe, a kontynuowanie egzekucji doprowadzi w szybkim tempie do upadłości Spółki. W piśmie z [...] grudnia 2009r. skarżąca w uzupełnieniu wniosku o wstrzymanie podnosiła dodatkowo, że organ egzekucyjny dokonał zajęcia obu jej rachunków bankowych oraz nieistniejących wierzytelności u jej kontrahentów. Ponadto wskazała, że organ zamierza wszcząć postępowanie w sprawie cofnięcia spółce zezwolenia na prowadzenie działalności jako podmiot pośredniczący, co wynika z uzasadnienia wezwania do spłaty całej zaległości podatkowej przesłanego spółce. W ten sposób, jak wskazywała, działalność zostanie definitywnie sparaliżowana, albowiem cofniecie zezwolenia nie pozwoli na prowadzenie sprzedaży towarów objętych akcyzą, która to sprzedaż stanowi jedyny przedmiot działalności spółki w jej ocenie jest to zupełnie niezrozumiałe w sytuacji, w której mogłaby zarabiać na sprzedaży gazu płynnego do celów grzewczych (spodek sezonu) i gromadzić środki na spłatę ewentualnych zobowiązań. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu, jednakże w myśl art.61 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis ten zawiera więc dwie alternatywne przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przez sąd administracyjny. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, jak też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i mogą wystąpić łącznie lub oddzielnie. Przesłanka odnosząca się do wyrządzenia znacznej szkody oznacza , że chodzi o taką szkodę , która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia , ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu . Zapis w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest przy tym utożsamiony z zagrożeniem dla już istniejącej, aktualnej sytuacji gospodarczej (ekonomicznej) strony postępowania. Natomiast trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam , gdzie po wykonaniu decyzji jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu sprawy. W obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenie , odpowiadające szczególnej kategorii tymczasowej ochrony strony, wprowadzonej w art.61 §3 P.p.s.a. jako odstępstwo od wskazanej na wstępie zasady, wynikającej z art.61 §1 cyt. ustawy. Pogląd powyższy co do rozumienia istoty przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji został zaprezentowany przez Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w postanowieniu z dnia 24 maja 2006r., sygn. akt I GZ 170/06 (niepubl.) i Sąd rozpoznający w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w pełni go podziela. W świetle powyższego należy stwierdzić, że okoliczności przedstawione we wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie wyczerpują przesłanek określonych w art.61 §3 P.p.s.a. W ocenie Sądu argumentacja strony skarżącej zasadza się tylko na ogólnych wskazaniach co do aktualnej sytuacji majątkowej i finansowej oraz na dość lakonicznym stwierdzeniu, że na skutek zajęcia gazu należącego do skarżącej wraz z cysterną, "prowadzenie dalszej działalności przez spółkę nie jest możliwe", a kontynuowanie egzekucji doprowadzi w szybkim tempie do upadłości. Skarżąca nie wykazała natomiast w jakiejkolwiek mierze, że zapłata należności, określonych zaskarżoną decyzją może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia - w przypadku wzruszenia decyzji, na podstawie której należności te byłyby wyegzekwowane. Trzeba wskazać w tym miejscu, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności jest dolegliwością finansową, rodzącą określony skutek w sytuacji finansowej zobowiązanego, ale co do zasady nie oznacza to wyrządzenia szkody. Ponadto wykonanie zaskarżonego aktu w drodze egzekucji sprowadza się do egzekucji należności pieniężnych, realizowanej zgodnie z zasadami i trybem określonymi w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W ramach tamtego postępowania skarżącej jako zobowiązanemu także przysługują odpowiednie środki ochrony prawnej. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art.61 §3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.