I SA/Go 560/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Niedzielski po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu za zaległości sp. z o.o. z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za listopad 2002 r. postanawia: odrzucić skargę I SA/ Go 560/08 U Z A S A D N I E N I E Skarżący reprezentowany przez radcę prawnego wniósł skargę na wskazaną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, której przedmiotem jest orzeczenie o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu za zobowiązania podatkowe spółki. Stosownie do art. 230 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. ) zwaną dalej P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami, o których mowa w art. 230 § 1 P.p.s.a. są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania ( art. 230 § 2 ). Stosownie natomiast do art. 231 P.p.s.a. wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych sprawach pobiera się wpis stały. Podkreślić również należy, że zgodnie z art. 221 P.p.s.a. pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlegało opłacie stałej. Wniesiona przez Skarżącego do sądu administracyjnego skarga dotyczy decyzji orzekającej o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu za zobowiązania podatkowe spółki. W tego typu decyzjach organ podatkowy rozstrzyga, czy w konkretnym przypadku zachodzą przesłanki przewidziane w art. 116 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. nr 8, poz. 60 ze zm. ) do przypisania członkowi zarządu spółki odpowiedzialności za jej zaległości podatkowe. Decyzja o odpowiedzialności ma charakter subsydiarny, ponieważ przesłanką jej wydania jest bezskuteczność egzekucji należności podatkowych wobec spółki. Będąca przedmiotem zaskarżenia decyzja dotyczy przeniesienia odpowiedzialności za zaległości podatkowe. Przedmiotem tej decyzji i przenoszonej z jej mocy odpowiedzialności podatkowej, są wymienione w niej kwoty : zaległości podatkowej i odsetek od tej zaległości. Przenosząc powyższe uwagi do sytuacji występującej w analizowanej sprawie stwierdzić należy, że decyzja organu podatkowego w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich za zaległości podatkowe, nie może być traktowana jako akt kreujący należność pieniężną, bądź stwierdzający jej istnienie, ponieważ okoliczność ta została ustalona w odrębnym postępowaniu. Podkreślić również należy, że przedmiotem sprawy toczącej się przed organami podatkowymi było w istocie nie ustalenie wysokości należności podatkowej, ale ustalenie istnienia przesłanek pozwalających na przypisanie osobie trzeciej odpowiedzialności za zaległość podatkową z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za listopad 2002 r. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że od skargi na decyzję o odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki należy pobrać wpis stały, ponieważ przedmiotem sporu nie jest wysokość należności pieniężnej, lecz fakt obciążenia obowiązkiem spłaty, ustalonej wcześniej należności. Takie stanowisko zaprezentował również Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 15 marca 2008 r. sygn. akt II FZ 182/08. W związku z powyższym stwierdzić należy, że w sprawie powinien zostać pobrany i uiszczony wpis stały w wysokości 500 zł, na podstawie § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczególnych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm. ) – wpis stały w sprawach skarg, nieobjętych wpisem stosunkowym, z zakresu zobowiązań podatkowych. Zgodnie natomiast z art. 221 P.p.s.a. pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlegało opłacie stałej. Z tych też przyczyn wobec stwierdzenia przez Sąd, że pełnomocnik Skarżącego radca prawny nie uiścił wpisu stałego, Sąd na podstawie art. 221 P.p.s.a. skargę odrzucił.