I SA/Go 577/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Jan Grzęda Sędziowie: sędzia WSA Dariusz Skupień asesor WSA Barbara Rennert (spr.) Protokolant: Damian Bronowicki po rozpoznaniu w dniu 08 grudnia 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi M.B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999r. od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach uchyla zaskarżoną decyzję. l SA/Go 577/05 UZASADNIENIE W dniu 15 listopada 2004 r. wpłynęła skarga M.B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] października 2004 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...] odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej Izby Skarbowej nr [...] z dnia [...] lipca 2002 r. utrzymującej w mocy decyzję Pierwszego Urzędu Skarbowego nr [...] z. dnia [...] marca 2002 r. wydaną w przedmiocie ustalenia zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za 1999 r. Sad ustalił następujący stan faktyczny: Decyzją z dnia [...] marca 2002 r. Pierwszy Urząd Skarbowy w sprawie [...] ustalił M.B. podatek dochodowy od osób fizycznych za 1999 r. w kwocie 22.502.20 zł od przychodów w wysokości 30.003.- zł nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. W uzasadnieniu tej decyzji organ podniósł m. in.. iż brak jest dowodów, które potwierdziłyby fakt posiadania przez M.B. środków pieniężnych zarobionych za granicą w latach 1991 - 1995 i wydatkowania ich dopiero w 1997 r. na zakup nieruchomości oraz w 1999 r. na zakup samochodu. dokonując szczegółowej analizy środków gromadzonych przez nią na koncie bankowym i ustalając, iż oszczędności na nim zgromadzone podczas pobytu skarżącej w Portugalii i Hiszpanii zostały wypłacone z konta w 1995 r., a pozostała już nieduża kwota w okresie 1996 - 1997. Nadto organ l instancji przyjął, iż skarżąca w 1999 r. wydala m. in. Kwotę 3.588.61 zł na remont mieszkania, która to kwota wynika z przedstawionych przez nią dowodów i załącznika Pit - D. Powyższą decyzję. wskutek odwołania skarżącej. Izba Skarbowa decyzja z dnia [...] lipca 2002 r. nr [...] utrzymała w mocy Organ II instancji uznał, iż analiza rachunku bankowego skarżącej została dokonana przez organ l instancji prawidłowo, skoro pełnomocnik podatniczki stwierdził, iż środki pieniężne przechowywane były na lokacie bankowej. W dniu 9 sierpnia 2004 r. M.B. wniosła do Dyrektora Izby Skarbowej o wznowienie postępowania zakończonego w/w decyzja ostateczna. Do wniosku dołączyła kserokopie: 35 zaświadczeń sporządzonych w języku hiszpańskim o osiąganych przez nią wynagrodzeń z tytułu zatrudnienia w hiszpańskiej Filharmonii Narodowej, tłumaczenia jednego z zaświadczeń z języka hiszpańskiego na polski wraz z pismem NBP dotyczącym kursu walut w latach 1992 r. - 1995 r. i zaświadczenia Spółdzielni Mieszkaniowej z dnia [...].09.2002 r., w którym Spółdzielnia informuje, iż skarżąca we własnym zakresie wymieniła urządzenia sanitarne i kuchenkę gazową., a Spółdzielnia dokonała zwrotu kosztów zakupu tych urządzeń. Przedłożyła także kserokopię dowodu wpłaty raty wykupu własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego i rozliczenie Spółdzielni Mieszkaniowej z dnia [...] listopada 1995 r. Jednocześnie wskazała, iż oryginały dokumentów znajdują się w aktach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w sprawie l SA/Po 2031/04 i l SA/Po 2032/04. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2004 r. Dyrektor Izby Skarbowej wznowił postępowanie w sprawie ustalenia M.B. podatku dochodowego za rok 1999 od przychodów ze źródeł nieujawnionych. Z uzasadnienia postanowienia (powołującego się m. in. na przepis art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa) wynika, iż skarżąca podnosiła w zakończonym postępowaniu w zakresie nieujawnionych źródeł przychodu za 1999 r. fakt zatrudnienia jej na kontrakcie w Portugalii i Hiszpanii, które to zatrudnienie stało się źródłem jej środków finansowych. które przeznaczyła na pokrycie wydatków dokonanych w 1999 r. Ponieważ w zakończonym postępowaniu nie przedstawiła jakichkolwiek dowodów wskazujących na prawdziwość podnoszonych okoliczności, a obecnie przedłożyła wraz z wnioskiem o wznowienie postępowania kserokopie zaświadczeń o wysokości osiąganych przez nią wynagrodzeń w Hiszpanii. dokonanie ustaleń co do przesłanek wznowienia wymaga przeprowadzenia stosownego postępowania i organ podatkowy na podstawie art. 243 § 2 cyt. wyżej ustawy postanowił wznowić postępowanie. Jednocześnie postanowieniem z dnia [...] lipca 2004 r. odmówił wstrzymania wykonania decyzji wydanej w sprawie, w której wznowiono postępowanie. Następnie Dyrektor Izby Skarbowej wyznaczył skarżącej termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego, a po jego upływie postanowieniem z dnia 22 lipca 2004 r. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] lipca 2002 r. nr [...]. W uzasadnieniu organ podatkowy wskazał, iż uchylenie decyzji ostatecznej może nastąpić jeżeli wyjdą na jaw nowe istotne dla sprawy dowody bądź okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi. który je wydał, natomiast okoliczności i dowody przedstawione przez M.B. nie spełniają tych przesłanek. Kwestią sporną zdaniem organu nie był fakt przebywania skarżącej poza granicami Polski w celach zarobkowych lecz okoliczność czy uzyskane tam środki były przechowywane aż do 1999 r. Organ uznał, iż brak jest jakichkolwiek dowodów na to. iż podatniczka posiadała jakiekolwiek inne środki finansowe poza ujawnionymi na rachunkach bankowych, a te miały służyć jedynie zaspakajaniem bieżących potrzeb skarżącej. Natomiast przedłożone zaświadczenia nie wnoszą do sprawy nic co pozwoliłoby na zmianę stanowiska w zakresie stanu oszczędności na dzień 31 grudnia 1998 r. Odnośnie zaświadczenia Spółdzielni Mieszkaniowej z dnia [...] września 2002 r. organ stwierdził, iż jest ono dowodem, który nie istniał w dniu wydania decyzji ostatecznej tj. dnia [...] lipca 2002 r. Od powyższej decyzji M.B. złożyła do Dyrektora Izby Skarbowej -jako organu II instancji odwołanie, w który zarzuciła organowi podatkowemu naruszenia art. 20 ust, l i 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez uznanie, iż przychodem nie znajdującym pokrycia w ujawnionych źródłach jest każdy przychód, który nic został ujawniony na rachunku bankowym. Jednocześnie wniosła o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka K.B., jeżeli organ uzna, iż zachodzi konieczność prowadzenia dalszego postępowania wyjaśniającego. Postanowieniem z dnia [...] września 2004 r. Dyrektor Izby Skarbowej odmówił przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka K.B., a następnie wyznaczył skarżącej termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego. Po upływie tego terminu decyzją z dnia [...] października 2004 r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu tej decyzji organ II instancji stwierdził, iż organy podatkowe zebrały cały materiał dowodowy i wyczerpująco go rozpatrzyły, a postępowanie wznowieniowe, w którym została wydana zaskarżona decyzja jest odrębną sprawą administracyjną, której przedmiotem jest rozstrzygnięcie czy nie zachodzą nadzwyczajne okoliczności pozwalające na ponowne rozstrzygniecie sprawy już zakończonej. Zdaniem organu II instancji przedstawione przez skarżąca, dowody nie wnoszą do sprawy nic co pozwoliłoby na zmianę stanowiska organu podatkowego w zakresie stanu posiadanych oszczędności przez podatniczkę na początek 1999 r. Organ nie kwestionuje faktu uzyskiwania przez skarżącą dochodów z pracy w l liszpanii. uznaje jedynie, iż nie jest to jednoznaczne z przechowywaniem tych środków do 1999 r. Dodatkowo organ odwoławczy stwierdził, iż zaświadczenie z dnia [...] września 2002 r. nie istniało w dniu wydania decyzji ostatecznej, a postanowieniem z dnia [...] września 2004 r. odmówił przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka. Opisaną wyżej decyzję M.B. otrzymała dnia 12 października 2004 r., a skargę na te decyzje Dyrektor Izby Skarbowej otrzymał dnia 15 listopada 2004 r. Ponieważ do przesłanej Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu skargi podatniczki Dyrektor Izby Skarbowej nie dołączył koperty. Sąd zwrócił się do niego o jej nadesłanie. Dyrektor udzielił odpowiedzi, iż nie jest w posiadaniu koperty. W lej sytuacji Sąd uznał, iż M.B. zaskarżyła decyzję w terminie, albowiem zagubienie przez, organ podatkowy koperty, w której nadesłano skargę, a tym samym uniemożliwienie Sądowi dokonania kontroli w zakresie terminowości jej złożenia, nic może wywoływać negatywnych skutków względem skarżącej. Zaskarżonej decyzji M.B. zarzuciła naruszenie art. 240 § 1 pkt 5. art. 243 $2 w z. w. z art. 180. 187 i 191 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, iż okoliczności i dowody powołane przez stronę we wniosku o wznowienie postępowania i w decyzji o wznowieniu postępowania nie stanowią istotnych dla sprawy nowych okoliczności, nic mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, a zaświadczenie wydane po decyzji ostatecznej nie stanów i skutecznej przesłanki wznowienia postępowania w sytuacji, w której dotyczy okoliczności mających miejsce przed wydaniem tejże decyzji. Skarżąca zarzuciła także organów i nieuzasadnioną odmowę przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka K.B. i naruszenie art. 20 ust. 1 i 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez uznanie, iż przychodem nic znajdującym pokrycia w ujawnionych źródłach jest każdy przychód, który nie został ujawniony na rachunku bankowym. Jednocześnie M.B. wniosła o uchylenie wszystkich wydanych dotychczas decyzji i umorzenie postępowania w sprawie ewentualnie uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej wydanych w dwóch instancjach na skutek wniosku o wznowienie postępowania i przekazanie sprawy temu organów i do ponownego rozpatrzenia. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę, jak i przed Sądem wniósł ojej oddalenie, powołując argumenty wskazane w decyzjach organu liii instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zważył: Skarga okazała się zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. L). Nr 153. póz. 1269). sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nic stanowią inaczej. Nadto, zgodnie z przepisem art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153. poz. 1270). sądy te sprawują kontrole działalności administracji publicznej i stosują środki określone ustawą. Środki te określone zostały przez przepisy art. 145 do art. 150 cyt. wyżej ustawy. Rozpoznając sprawę Dyrektor Izby Skarbowej pominął regulacje zawartą w art. 24 1 ustawy z dnia 12 września 2002r. o zmianie ustawy - Ordynacja Podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw. Zgodnie z treścią art. 24 § 1 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 169. póz. 1387). żądanie uchylenia, zmiany lub stwierdzenia nieważności decyzji, która stała się decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, podlegającą rozpatrzeniu w trybie, na zasadach i w terminach określonych w przepisach ustawy zmienianej w art. l w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. W § 2 tego przepisu zastrzeżono, iż przepis § l stosuje się odpowiednio do wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie uchylenia, zmiany lub stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. W rozpoznawanej sprawie nie budzi żadnych wątpliwości iż decyzja ostateczna, o której wznowienie skarżąca wnosiła została wydana przed dniem wejścia w życie wyżej wskazanej zmiany Ordynacji podatkowej obowiązującej od dnia 1 stycznia 2003r. Decyzja Izby Skarbowej nr [...] została wydana w dniu [...] lipcu 2002 r. Zdaniem Sądu regulacja cyt. wyżej art. 24 § l ma zastosowanie do postępowań uregulowanych w rozdziałach 17. 18. 19 Ordynacji podatkowej tj. do postępowań dotyczących wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności oraz uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej, nie jest ona ograniczona jedynie do rozdziałów 18 i 19. Należy zwrócić uwagę iż § 1 art. 24 odnosi się do postępowań, które dotyczą "żądania uchy lenia, zmiany lub stwierdzenia nieważności decyzji", pojęcie "żądania" może jedynie odnosić się do postępowań wszczętych na wniosek strony a nie wszczynanych przez organ z urzędu. Problematyka postępowań wszczynanych z urzędu została uregulowana w § 2 art. 24. użyto tam sformułowania "do wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie uchylenia, zmiany lub stwierdzenia nieważności." Pojęcie "postępowania w sprawie", zawęziła postępowanie wszczynane z urzędu do postępowań wskazanych w rozdziałach 18. 19 Ordynacji podatkowej. Reasumując należy stwierdzić, iż § 1 art. 24 odnosi się; do postępowań wskazanych w rozdziałach 17. 18, 19. a § 2 art. 24 jedynie do postępowań wskazanych w rozdziałach 18 i 19 Ordynacji podatkowej. Podkreślić należy, iż wznowienie postępowania następuje również na żądanie strony (art. 241 § 1 Ordynacji podatkowej) przy czym strona składając taki wniosek nie czyni tego tylko po to, aby postępowanie to zostało wszczęte, ale żeby zakończyło się ono uchyleniem niekorzystnej dla niej decyzji ostatecznej. Zatem, zdaniem Sadu. użyte sformułowanie w § 1 art. 24 "żądanie uchylenia" dotyczy także postępowania o wznowienie postępowania wszczętego na wniosek strony. Oznacza to. że wniosek powinien być rozpoznawany na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej obowiązujących do dnia 31 grudnia 2002 r., wówczas art. 245 obowiązywał w nieco innej treści niż obowiązując) od dnia l stycznia 2003 r. . a będąc) podstawą prawną zaskarżonych decyzji. W myśl przepisu art. 245 § i pkt l ustawy Ordynacja podatkowa (w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 stycznia 2003 r.) organ, który wyda! decyzję w ostatniej instancji, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 240 $ ]. Ten przepis winien stanowić podstawę prawną do wydania zaskarżonych decyzji, a nie przepis art. 245 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa w brzmieniu obowiązującym po dniu l stycznia 2003 r., który stanowi, iż organ podatków) po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli nie stwierdzi istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1. Oba jednak przepis) różnią się brzmieniem redakcyjnym lecz różnice w nich się znajdujące nie dają podstaw do uznania, iż gdyby organy podatkowe obu instancji opierały się na właściwych przepisach (tj. obowiązujących do dnia 1 stycznia 2003 r.) to podjęłyby inne decyzje. Zatem to naruszenie przepisów postępowania nie mogło mieć (w świetle treści uzasadnień obu zaskarżonych decyzji) istotnego wpływu na wynika sprawy. Należy przy tym zauważyć, iż brzmienie art. 243 § 2 w obu stanach prawnych (tj. przed i po zmianie) jest jednakowe. Postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Jednakże to właśnie postępowanie zdaniem Sądu zostało przeprowadzone wadliwie. Celem postępowania wznowionego jest ustalenie czy zachodzą podstaw) wznowienia z art. 240 § 1 oraz rozstrzygniecie sprawy co do istoty. Przepisy nie określają według jakich reguł należy prowadzić postępowanie w sprawie wznowienia postępowania. Ustalenie czy występują podstawy wznowienia wyliczone w art. 240 § 1 Ordynacji może nastąpić wyłącznie po przeprowadzeniu postępowania rozpoznawczego. Organ podatkowy prowadzi zatem ponownie postępowanie wyjaśniające w oparciu o zasady zawarte w art. 120 i nast. Ordynacji podatkowej, a ustalenie w pierwszym etapie w/now ionego postępowania czy zachodzą podstawy w/now ienia / art. 240 § l musi odbywać się w oparciu o reguł) prowadzenia postępowania dowodow ego. Podstawowe reguły prowadzenia postępowania dowodowego wynikają Z ogólnych zasad postępowania podatkowego, a zwłaszcza z zasady sformułowanej w art. 122 Ordynacji, zwanej dalej zasada prawdy obiektywnej, zgodnie z którą, prowadząc postępowanie, organy podatkowe podejmują wszelkie czynności niezbędne w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Rozwinięcie tej zasady stanowi treść art. 187 § l tej ustawy, z którego wynika, że organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Organ podatkowy dowody przeprowadza, a następnie dokonuje ich oceny i wyciąga z nich stosowne wnioski dotyczące okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy podatkowej. Organ jest jednak ograniczony zasadą prawdy obiektywnej, z której wynika obowiązek podejmowania wszystkich działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego. Oznacza to, że dobór środków dowodowych nie może hyc dowolny, lecz musi być podporządkowany celowi postępowania dowodowego, jakim jest ustalenie w sposób obiektywny wszystkich okoliczności taktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Ustalenie tego obiektywnego sianu taktycznego wy maga przeprowadzenia postępowania dowodowego, a w świetle art. 180 Ordynacji podatkowej, jako dowód należy dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z. prawem. W niniejszej sprawie skarżąca wnosząc o wznowienie postępowania na podstawie art. 240 $ ! pkt 5 Ordynacji podatkowej przedłożyła m. in. kserokopie zaświadczeń o wysokości osiąganych przez nią wynagrodzeń z tytułu zatrudnienia w hiszpańskiej filharmonii narodowej za okres od i [...] września i 992 r. do [...] grudnia 1994 r. i kserokopię zaświadczenia Spółdzielni Mieszkaniowej z dnia [...]09.2002 r. Jednocześnie w postępowaniu przed organem II instancji wniosła o przesłuchanie w charakterze świadka K.B.. jeżeli organ podatkowy uzna. iż zachodzi konieczność przeprowadzenia dalszego postępowania wyjaśniającego. Przedłożone przez skarżącą kopie zaświadczeń o wysokości jej zarobków nie były przedmiotem badania przez organy podatkowe w postępowaniu zwyczajnym. Ponieważ dotyczą one uzyskanych przez skarżącą wynagrodzeń w latach 1992 - 1994. jak i wydane zostały w tamtym okresie należy przyjąć, iż stanowią one zarówno nowe dowody jak i nowe okoliczności faktyczne w rozumieniu przepisu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Wprawdzie organy obu instancji wydając zaskarżone decyzje wskazały, iż okoliczność przebywania skarżącej w Hiszpanii i Portugalii w celach zarobkowych w toku postępowania zwyczajnego została udowodniona, a kwestia sporną było jedynie ustalenie czy zarobione tam środki finansowe były przechowywane, aż do 1999 r. zgodzić się z tym twierdzeniem można jedynie częściowo, ponieważ w decyzji z dnia [...] marca 2002 r. organ l instancji stwierdził, iż "brak jest dowodów, które potwierdziłyby fakt posiadania przez Stronę środków pieniężnych zarobionych za granica w latach 1991 - 1995 i wydatkowania ich dopiero w 1999 r." Natomiast organ II instancji rozpoznając odwołanie od powyższej decyzji, w decyzji z dnia [...] lipca 2002 r. uznał, iż przedstawione dowody nie potwierdzają okoliczności pochodzenia z pracy w Hiszpanii i Portugalii środków pieniężnych, z których finansowano zakup nieruchomości oraz pokrywano wydatki na bieżące utrzymanie podatniczki. Dołączone przez skarżącą zaświadczenia winny być zatem zbadane pod kątem wysokości uzyskanych wówczas zarobków, jako okoliczności mającej istotne znaczenie dla sprawy. Natomiast potraktowanie ich jako dowodów nie będących istotnymi dla sprawy stanowi z wyżej wskazanych względów naruszenie przepisu art. 240 § 5 pkt 4 w zw. z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Sądu w zaskarżonych decyzjach organy obu instancji przyjęły, iż zaświadczenie Spółdzielni Mieszkaniowej z dnia [...] września 2002 r. jest dowodem. który nie istniał w dniu wydania decyzji tj. dnia [...].07.2002 r. Zaświadczenie to istotnie wydane zostało w dacie późniejszej niż wydana została decyzja ostateczna lecz dotyczy ono jednak nowej okoliczności faktycznej jaka jest zwrot przez Spółdzielnię skarżącej kosztów dokonanego przez nią zakupu urządzeń sanitarnych i kuchenki gazowej. Winna być ona oceniona jako okoliczność faktyczna o istotnym znaczeniu dla sprawy i oceniona pod kątem przyjętych przez organy podatkowe w postępowaniu zwyczajnym kosztów poniesionych przez skarżącą z tytułu otrzymania pod koniec 1995 r. lokalu mieszkalnego w Spółdzielni. Postanowieniem z dnia [...] września 2004 r. organ II instancji odmówił przeprowadzenia dowodu z przesłuchania w charakterze świadka K.B.. Wniosek o przeprowadzenie tego dowodu złożyła skarżąca składając odwołanie od decyzji organu l instancji. Postanowienie to jako niezaskarżalne nie zostało przez organ uzasadnione. Powody odmowy przeprowadzenia wnioskowanego dowodu nie zostały wyjaśnione także w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W myśl przepisu art. 188 Ordynacji podatkowej żądanie strony przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Zatem odmowa przeprowadzenia dowodu winna nastąpić w formie postanowienia i zawierać wskazanie powodów tej odmowy, tak aby strona postępowania mogła zgłaszać konkretne zarzuty przeciwko takiemu postanowieniu w skardze, a sąd mógł zarzuty te ocenić. Zważywszy powyższe Sad uznając, iż w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia art. 240 § 1 pkt 5 w zw. z art. 187 § l i art. 188 cyt. wyżej ustawy - Ordynacja podatkowa, mających istotny wpływ na wynik spraw), dlatego też na podstawie art. 145 § l pkt i lit. c uchylił zaskarżoną decyzj. W rozpoznawanej sprawie nie zasądzono kosztów postępowania albowiem strona w złożonej skardze nie złożyła takiego wniosku, a na rozprawie była już reprezentowana przez radcę prawnego, wystąpił) więc przesłanki żart. 210 § 1 p.p.s.a.