I SA/Go 58/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rennert Sędzia WSA Stefan Kowalczyk Protokolant Specjalista Marta Surmacz-Buszkiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2010 r. sprawy ze skargi L.T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. oddala skargę. Skarżący L.T. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] wydanej w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. W sprawie zaistniał przyjęty przez organy podatkowe następujący stan faktyczny. Urząd Skarbowy przeprowadził kontrolę w prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej. Ustalono, że skarżący zaewidencjonował w podatkowej księdze przychodów i rozchodów jako koszty uzyskania przychodów w okresie od lutego 2003 r. do grudnia 2003 r. faktury VAT wystawione przez S.W., prowadzącego działalność pod firmą "A" S.W. na łączną kwotę 616453,34 zł w tym podatek od towarów i usług w łącznej wysokości 135628,40 zł. Organ ustalił, że powyższe faktury nie znajdowały się w dokumentacji księgowej firmy "A" S.W., a właściciel firmy oświadczył, że nie sprzedawał paliwa dla L.T.. Konsekwencją tych ustaleń było wydanie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2009 r., w której określono L.T. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003r. w kwocie 260171,80 zł. Pełnomocnik skarżącego wniósł od niej odwołanie, a Dyrektor Izby Skarbowej po jego rozpatrzeniu decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] uchylił decyzję organu I instancji w całości i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia. Naczelnik Urzędu Skarbowego, wykonując zalecenia zawarte w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] czerwca 2009 r., włączył do materiału dowodowego sprawy dowody zgromadzone w toku postępowania karnego przez Prokuraturę Okręgową. Są to miedzy innymi: kopia protokołu przesłuchania z dnia [...] listopada 2005 r. L.T. przeprowadzonego przez Komendę Wojewódzką Policji, kopia protokołu przesłuchania z dnia [...] kwietnia 2006 r. S.W. przeprowadzonego przez Komendę Wojewódzką Policji, kopie protokołów przesłuchań z dnia [...] grudnia 2004 r. i [...] lipca 2005 r. L.T. przeprowadzonego przez Komendę Powiatową Policji, kopia protokołu przesłuchania z dnia [...] stycznia 2008 r. P.D. przeprowadzonego przez pracowników Urzędu Skarbowego, kopia protokołu przesłuchania z dnia [...] stycznia 2008r. S.W. przeprowadzonego przez pracowników Urzędu Skarbowego, kopia protokołu przesłuchania z dnia [...] marca 2008 r. L.T. przeprowadzonego przez pracowników Urzędu Skarbowego, kopia aktu oskarżenia wraz z uzasadnieniem z dnia [...] października 2006 r., pochodzące z akt sprawy VII K 463/07, prowadzonej przez Sąd Rejonowy Wydział Karny, kopia odpisu prawomocnego wyroku z dnia [...] stycznia 2009 r. w sprawie VII K 463/06, prowadzonej przez Sąd Rejonowy Wydział Karny. Na podstawie dokumentów włączonych przez organ I instancji do akt sprawy ustalono, że S.W. zeznał, iż faktury sprzedaży VAT wystawiał na zamówienie P.D.. Sprzedaży paliwa, w tym dla L.T., nie dokonywał. Początkowo zeznał, że nie pamięta kwot gratyfikacji, jakie otrzymywał za wystawianie pustych faktur. Wystawił dużo faktur z podwójną numeracją do transakcji, które nie miały miejsca i dlatego nie ewidencjonował ich w dokumentacji podatkowej. W późniejszych zeznaniach przyznał jednak, że za wystawianie "pustych faktur" otrzymywał na początku 8 gr za litr, później 12 gr. Za paliwo płacono mu częściowo gotówką, pozostała należność była przelewana na rachunek bankowy w [...]. Pieniądze z transakcji z L.T. wypłacał z banku i oddawał P.D.. Kwota ta była pomniejszona o należności przypadające dla niego. Oświadczył również, że nie wie, w jaki sposób paliwo było dostarczane L.T., on nie posiadał żadnych środków transportu do przewozu paliwa. Z zeznań wynika również, że z końcem listopada 2004 r. S.W. przestał wystawiać "puste faktury" na rzecz L.T., albowiem rozpoczęła się u niego kontrola Urzędu Kontroli Skarbowej. Na pytanie przesłuchującego, jaką rolę w firmie "A" pełnił P.D., S.W. zeznał, że zlecał on wyłącznie wystawianie "pustych faktur", które sam osobiście odbierał, nigdy nie był zatrudniony w firmie "A". Zeznał ponadto, że w odniesieniu do transakcji z L.T., taki sam proceder miał miejsce jeszcze w 2004 r. Z materiałów przesłanych przez Sąd Rejonowy oraz zgromadzonych przez Prokuraturę Okręgową wynika, że w 2003 r. L.T. nie dokonywał zakupu oleju napędowego od firmy "A". Faktury wystawiane przez ten podmiot nie dokumentowały faktycznie przeprowadzonych transakcji sprzedaży oleju napędowego na rzecz L.T. w 2003r. Z uzasadnienia aktu oskarżenia wynika, iż przesłuchani S.W. i P.D. przyznali się do popełnienia przestępstwa z art. 270 § 1 kk, czyli używania za autentyczny, podrabiania lub przerabiania dokumentu lub takiego dokumentu jako autentycznego używania. Zdaniem organu I instancji przeprowadzone ww. postępowanie dowodowe potwierdziło, iż w 2003 skarżący nie dokonywał zakupów oleju napędowego od firmy A" S.W.. Faktury wystawiane przez ten podmiot nie dokumentowały faktycznie przeprowadzanych transakcji sprzedaży oleju napędowego na rzecz L.T.. W przedmiotowej sprawie nie jest znane faktyczne źródło pochodzenia paliwa, a faktury wystawione przez S.W. na rzecz L.T. prowadziły do swoistej legalizacji niewiadomego pochodzenia towaru poprzez wprowadzenie go do legalnego obrotu gospodarczego, a także zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów kwot wynikających z tych faktur. Mając powyższe na uwadze organ przyjął, że brak jest podstaw do uznania za koszt uzyskania przychodu wydatków, które nie zostały udokumentowane rzetelnymi dowodami. Ponadto organ I instancji podniósł, że zgodnie z art. 193 § 1 Ordynacji podatkowej księgi podatkowe prowadzone rzetelnie i w sposób niewadliwy stanowią dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisów, na co wskazał NSA w wyroku z dnia 21.03.2006 r. sygn. akt III SA 1627/99, w którym stwierdził: "Przepis art. 193 § l Ordynacji podatkowej przyznaje szczególną moc dowodową jedynie tym księgom, które są prowadzone rzetelnie i w sposób niewadliwy. Natomiast mocy takiej nie posiadają księgi, które nie charakteryzują się tymi cechami. Nierzetelność jest kategorią obiektywną. Oznacza to, że dla oceny nierzetelności księgi nie mają znaczenia czynniki subiektywne, towarzyszące dokonywaniu w niej zapisów." Zgodnie z § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 2000r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów obowiązującym do dnia 31 sierpnia 2003 r. (Dz.U. Nr 116, póz. 1222 z późn. zm.) oraz § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz.U. Nr 152, póz. 1475 z późn. zm.) podatnik obowiązany jest prowadzić księgę rzetelnie i w sposób niewadliwy. Organ wskazał, że w świetle § 11 ust. 3 ww. rozporządzeń za rzetelną uważa się księgę, z zastrzeżeniem ust. 4, jeśli dokonywane w niej zapisy odzwierciedlają stan rzeczywisty. Zgodnie z § 12 ust. 1 powołanych rozporządzeń zapisy w księdze dokonywane są na podstawie prawidłowych i rzetelnych dowodów. Przepis §12 ust 3 pkt l i 3 ww. rozporządzeń stanowi, że podstawą zapisów w księdze są dowody księgowe, którymi są: faktury VAT, faktury VAT KR, faktury VAT KOMIS, dokumenty celne, rachunki oraz faktury korygujące (...) stwierdzające fakt dokonania operacji gospodarczej z jej rzeczywistym przebiegiem. Zgodnie z art. 193 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, organ podatkowy nie uznaje za dowód w rozumieniu przepisu § 1 ksiąg podatkowych, które są prowadzone nierzetelnie lub w sposób wadliwy. W podatkowej księdze przychodów i rozchodów za 2003 r. prowadzonej przez L.T. zaewidencjonowane zostały faktury VAT wystawione przez firmę "A" S.W., które nie odzwierciedlają rzeczywistego przebiegu operacji gospodarczej. W związku z tym, zgodnie z art. 193 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8 póz. 60 z późn. zm.) organ podatkowy nie uznał za dowód w postępowaniu podatkowym podatkowej księgi przychodów i rozchodów za 2003 r. w części dotyczącej zaewidencjonowania kosztów zakupu paliwa od firmy "A" S.W. w okresie od lutego 2003 r. do grudnia 2003 r. Tym samym ww. faktury nie mogły być dowodami poniesienia wydatku i uznania ich za koszt uzyskania przychodów z działalności gospodarczej w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r., Nr 14, póz. 176 z późn. zm.). Zgodnie z cytowanym art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym w 2003 r. kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Zaliczenie konkretnego wydatku do kategorii kosztów uzyskania przychodów uzależnione jest od powiązania określonego wydatku z działalnością podatnika, istnienia bezpośredniego lub nawet tylko potencjalnego związku przyczynowego między wydatkiem a uzyskanym przychodem oraz właściwego udokumentowania tego wydatku, przy czym przesłanki te muszą być spełnione łącznie. Brak którejkolwiek z nich uniemożliwia zaliczenie wydatku do kosztów uzyskania. Organ podkreślił, że to podatnika obciąża zarówno właściwe udokumentowanie wydatków jak i wykazanie, iż transakcja związana z poniesionym kosztem miała faktycznie miejsce. Dodatkowo L.T. przedłożył [...] października 2008r. do organu I instancji opinię techniczną z [...] października 2008r. sporządzoną przez Biuro Rzeczoznawców i Biegłych Sądowych w zakresie określenia zużycia paliwa przez pojazdy silnikowe, podczas świadczenia usług transportowych oraz wykonywania prac drogowych w 2003 r. przez PPUH L.T.. Ekspertyza wykazała znacznie wyższe zużycie w samochodach ciężarowych L.T. w porównaniu do okresów wcześniejszych, kiedy L.T. nie kupował paliwa od firmy "A" S.W.. Organ podatkowy uznał, że opinia ta wskazuje wprost, że L.T.z w 2003 r. posiadał olej napędowy pochodzący z nielegalnego źródła. W związku z powyższym organ podatkowy zmniejszył koszty uzyskania przychodów w roku 2003 r. o sumę kwot wartości netto wynikającą z faktur wystawionych przez firmę "A" S.W., tj. o kwotę 616453,34 zł. Dodatkowo organ I instancji ustalił, że L.T. zaniżył wysokość składki na ubezpieczenie zdrowotne, co wykazał w rozliczeniu PIT-36. W związku z tym organ zwiększył kwotę składki na ubezpieczenie zdrowotne zmniejszającą podatek. Na podstawie wszystkich dokonanych ustaleń organ I instancji ustalił L.T. przychody w kwocie 2368642,35 zł., należny podatek dochodowy od osób fizycznych za 2003 r. w wysokości 260171,80 zł. L.T. za pośrednictwem pełnomocnika złożył odwołanie. Dyrektor Izby Skarbowej po jego rozpatrzeniu nie zgodził się z zarzutami w nim zawartymi i decyzją z dnia [...] listopada 2009r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie podatku dochodowego do osób fizycznych za 2003r. w kwocie 260171,80 zł. Od powyższej decyzji skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., zarzucając organom podatkowym: 1. naruszenie art. 121 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez rozstrzygnięcie wszelkich wątpliwości w sprawie na niekorzyść strony, 2. naruszenie art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez nie podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, 3. naruszenie art. 191 ww. ustawy, poprzez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, 4. naruszenie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, poprzez uznanie, że dokonane przez podatnika zakupy paliwa nie mogą stanowić kosztu uzyskania przychodu. Pełnomocnik skarżącego podniósł w szczególności, że skarżący działał w dobrej wierze i nie miał świadomości uczestnictwa w nielegalnych transakcjach i dlatego nie powinien ponosić negatywnych konsekwencji tych działań, powołał się w tym zakresie na wyrok ETS z 6 lipca 2006 r. wydany w sprawie C – 439/04 publ. LEX 187186. W związku z powyższym pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie decyzji organu I i II instancji. Odpowiadając na zarzuty zawarte w skardze Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał dotychczasową argumentację, w szczególności wskazał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje na fakt, że skarżący miał świadomość, że faktury wystawione przez firmę "A" S.W.. nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych oraz że zakupione przez niego paliwo było niewiadomego pochodzenia. Organ II instancji wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Sąd administracyjny dokonuje kontroli ostatecznych decyzji administracyjnych przez badanie ich zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów administracyjnych z przepisami prawa materialnego i procesowego. Kontrola sądowoadministracyjna ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji publicznej w toku rozpatrywania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem wbrew zarzutom skarżącego zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Sąd nie stwierdził żadnej kategorii naruszenia, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.), zwanej P.p.s.a. W myśl powołanego przepisu sąd uwzględnia skargę i uchyla zaskarżoną decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit.a), bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit.b) albo też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Spór pomiędzy skarżącym a organami odnosił się do zaliczenia przez niego w podatkowej księdze przychodów i rozchodów za 2003 r., jako koszt uzyskania przychodu faktur zakupu oleju napędowego wystawionych przez S.W., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "A" w łącznej wartości netto 616453,34 zł. W myśl art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. - w brzmieniu obowiązującym w 2003 r., którego sprawa dotyczy - kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów. Zgodnie z ukształtowaną i zachowującą aktualność linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaliczenie konkretnego wydatku do kategorii kosztów uzyskania przychodów uzależnione jest, od spełnienia następujących warunków: powiązania określonego wydatku z działalnością podatnika, istnienia bezpośredniego lub nawet tylko potencjalnego związku przyczynowego między wydatkiem a uzyskanym przychodem oraz właściwego udokumentowania tego wydatku, przy czym przesłanki te muszą być spełnione łącznie (por. wyrok NSA z 3 listopada 1992 r., sygn. SA/Po 1393/92, ONSA 1993/4/101; wyrok NSA z 29 listopada 1994 r. , sygn. SA/Wr 1242/94, ONSA 1996/1/11; wyrok NSA z 27 kwietnia 1995 r., sygn. SA/Sz 158/95, LEX nr 26837 oraz wyrok NSA z 7 marca 2001 r., sygn. III SA 64/00, LEX nr 47489). Brak którejkolwiek z nich uniemożliwia zaliczenie wydatku do kosztów uzyskania przychodów. Ustalenie, czy zachodziły wyżej wymienione przesłanki jest elementem ustalania stanu faktycznego. Dokonanie tego prawidłowo, to jest zgodnie z zasadami prowadzenia postępowania dowodowego, umożliwia zastosowanie odpowiedniej normy prawa materialnego. Podkreślić przy tym należy, uznając za prawidłowe stanowisko organów w tej kwestii, że to podatnika obciąża zarówno właściwe udokumentowanie wydatków, jak też wykazanie, iż transakcja związana z poniesionym kosztem w rzeczywistości wystąpiła jako zdarzenie przedstawione w dokumencie ujętym w ewidencji prowadzonej przez podatnika dla celów podatkowych. W ocenie Sądu, na gruncie rozpoznawanej sprawy należy uznać za niebudzące wątpliwości ustalenia faktyczne dokonane przez organy podatkowe, w konsekwencji czego przyjąć należy, że organy te, mając na względzie zgromadzony materiał dowodowy, całkowicie zasadnie zakwestionowały prawo skarżącego do zaliczenia w 2003 r. do kosztów uzyskania przychodów wydatków, wynikających z faktur wystawionych przez S.W., prowadzącego firmę "A". Zostało bowiem wykazane, że zakwestionowane faktury nie dokumentowały transakcji sprzedaży między ich wystawcą a odbiorcą. Organy, co dla tej sprawy jest istotne, nie zakwestionowały posiadania przez skarżącego paliwa, jednak wykazały, że źródłem jego pochodzenia nie były transakcje, na poczet których wystawiono zakwestionowane faktury. Z dokonanych przez organy podatkowe ustaleń wynika, że posiadane przez skarżącego a zakwestionowane przez organy faktury nie były ujęte w dokumentacji finansowej sprzedawcy – firmy "A" S.W., a sam S.W. zeznał, iż nie dokonywał dla skarżącego transakcji sprzedaży paliwa. Słuchany [...] litego 2007 r., między innymi zeznał, że sprzedaży paliwa, w tym dla Pana L.T., nie dokonywał. Nie pamięta, jakie kwoty otrzymywał za wystawianie pustych faktur. Przedstawione mu zestawienie pustych faktur VAT sprzedaży m. in. za 2003 r. dla różnych nabywców to gro transakcji udokumentowanych fakturami z podwójną numeracją, które nie miały miejsca, dlatego jak zeznał nie zaewidencjonował w dokumentacji podatkowej wystawionych przez siebie faktur sprzedaży VAT dla wymienionych kontrahentów. Przesłuchany w dniu [...] stycznia 2008 r., potwierdził swoje wcześniejsze zeznania twierdząc, że nie dostarczał paliwa skarżącemu, wyłącznie wystawiając puste faktury na wartości, jakie podawał mu P.D.. Za wystawianie "pustych" otrzymywał na początku 8 gr za litr, później 12 gr (k. 478 – 480). Natomiast P.D. zeznał, że nie był świadkiem dostawy oleju napędowego dla skarżącego "kto był zainteresowany (kupnem tańszego paliwa) zamawiał u mnie paliwa i termin dostawy. Ja kontaktowałem się z S.W., który przekazywał mi faktury, które dowoziłem do nabywców paliwa, a samą dostawą organizował W., ja się dostawami paliwa nie zajmowałem." "we współpracy z W. byłem jedynie pośrednikiem w dostarczaniu faktur do odbiorców, w tym do L.T., nigdy nie sprzedawałem paliwa P.T.." (k. 479 – 478) Przypomnieć należy, że prawo podatnika do zaliczenia danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów nie wynika z samego faktu posiadania faktury, lecz z faktu nabycia towaru. Z zebranego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że podatnik nie wykazał, aby dostawy paliwa na posiadane przez niego faktury zostały wykonane przez firmę S.W.. Wbrew zarzutowi skargi, ocena zeznań przesłuchanych świadków, jak też twierdzeń strony, dokonana przez organy podatkowe nie wykroczyła poza ramy swobodnej oceny dowodów z art. 191 Ordynacji podatkowej. Skarżący nie podważył przeprowadzonych przez organy czynności dowodowych oraz dokonanej na ich podstawie ocenie, w szczególności nie wskazał dowodów, potwierdzających rzeczywiste nabycie paliwa od S.W.. Nie wykazał tym samym, że dokonane przez organy podatkowe ustalenia w zakresie stanu faktycznego są błędne lub niezgodne z rzeczywistym stanem rzeczy. Podkreślić należy, że organy podatkowe w uzasadnieniu swoich decyzji w sposób przekonujący i wyczerpujący uzasadniły swoje stanowisko. Dokonana przez nie ocena materiału dowodowego jest zgodna z regułami życiowego doświadczenia, zaś wyprowadzone z tej oceny wnioski są zgodne z zasadami logiki formalnej. Odmienna ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego, dokonana przez skarżącego, nie może prowadzić do wniosku, że zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu. W skardze mocno akcentowano brak świadomości skarżącego w nabywaniu przez niego paliwa niewiadomego pochodzenia, jednak kwestia świadomości lub jej braku, na co słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy, nie ma znaczenia. Sąd orzekający podziela pogląd, zaprezentowany przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 stycznia 1998 r., sygn. akt SA/Sz 646/07, że przepisy w zakresie dokumentowania operacji gospodarczych zezwalają na dokonywanie zapisów w księdze podatkowej tylko na podstawie dokumentów prawidłowych i rzetelnych. Jeżeli podatnik posłużył się dokumentami, które okazały się nieprawdziwe, to niezależnie od tego, czy wiedział o tym fakcie, okoliczności te nie mają wpływu na wysokość zobowiązania podatkowego. Podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 22 ust. 1 powołanej wyżej ustawy, w brzmieniu obowiązującym w 2003 r., kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Natomiast z treści art. 24a ust. 1 tejże ustawy wynika m. in., że osoby fizyczne, spółki cywilne osób fizycznych, spółki jawne osób fizycznych oraz spółki partnerskie, wykonujące działalność gospodarczą, są obowiązane prowadzić podatkową księgę przychodów i rozchodów, z zastrzeżeniem ust. 3 i 5, albo księgi rachunkowe, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający ustalenie dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, w tym za okres sprawozdawczy. Stosownie zaś do przepisów § 11 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. Nr 152, póz. 1475), podatnik jest obowiązany prowadzić księgę rzetelnie i w sposób niewadliwy. Za niewadliwą uważa się księgę prowadzoną zgodnie z przepisami rozporządzenia i objaśnieniami do wzoru księgi. Księgę uważa się za rzetelną, z zastrzeżeniem ust. 4, jeżeli dokonywane w niej zapisy odzwierciedlają stan rzeczywisty. Natomiast § 12 ust 3 stwierdza, że podstawą zapisów w księdze są dowody księgowe, którymi są faktury VAT, dokumenty celne, rachunki oraz faktury korygujące i noty korygujące, odpowiadające warunkom określonym w odrębnych przepisach lub inne dowody, wymienione w § 13 i 14, stwierdzające fakt dokonania operacji gospodarczej zgodnie z jej rzeczywistym przebiegiem i zawierające dane wskazane w dalszej części tego przepisu. Z materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że firma S.W. nie dostarczyła paliwa, na które wystawiła "puste faktury". Powołanie się w skardze na orzecznictwo ETS nie jest zasadne, albowiem dotyczy ono kwestii odliczenia podatku od towarów i usług, a nie podatku dochodowego od osób fizycznych. Ponadto rozpoznawana sprawa dotyczy roku 2003, w którym Polska nie była państwem członkowskim Unii Europejskiej. Zważywszy powyższe, Sąd nie stwierdził naruszenia wskazanych w skardze przepisów, ani żadnego naruszenia przepisów proceduralnych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy czy naruszenie przepisów prawa materialnego. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę należało oddalić. |Sędzia WSA |Sędzia WSA |Sędzia WSA | |Barbara Rennert |Dariusz Skupień |Stefan Kowalczyk |