I SA/Go 600/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wierchowicz (spr.) Sędzia WSA Jacek Niedzielski Protokolant Sekretarz sądowy Danuta Chorabik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2010 r. sprawy ze skargi A.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązanego pieniężnego na 2010 r. oddala skargę. I SA/Go 600/10 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2010r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] ustalającą skarżącemu A.K. łączne zobowiązanie pieniężne na 2010r. Decyzję wydano w następującym stanie faktycznym: Zawartą w dniu [...] lipca 2005r. pomiędzy Agencją Nieruchomości Rolnych a A.W., M.W., A.K., R.K., M.O. oraz M.W. umową dzierżawy, ww. osobom wydzierżawiono grunty wchodzące w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa położone w obrębie gminy [...] o ogólnej powierzchni 232,2478 ha. Aneksem nr 1 z dnia [...] czerwca 2006r. wprowadzono zmiany do ww. umowy w związku z likwidacją określonych środków trwałych oraz koniecznością dostosowania zapisów umowy dzierżawy do obowiązującego wzoru. Decyzją z dnia [...] lutego 2010r. Wójt Gminy ustalił skarżącemu łączny wymiar zobowiązania pieniężnego na 2010 r. w kwocie 17.613,00 zł., płatnego w ratach. Od ww. decyzji skarżący złożył odwołanie wnosząc o jej anulowanie i przekazanie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazał, iż tereny oznaczone symbolem Lz i Ls będące przedmiotem dzierżawy, są ustanowione i leżą w granicach użytków rolnych, zatem powinny być opodatkowane podatkiem rolnym a nie leśnym. Ponadto, powołując się na załącznik do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. (Dz. U. nr 38, poz. 454) w sprawie ewidencji gruntów i budynków, nie zgodził się z zakwalifikowaniem dróg wewnętrznych gospodarstwa do opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2010r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podkreślił, iż podstawą wymiaru podatku były dane wskazane w ewidencji gruntów i budynków przedłożone Wójtowi gminy, które nie uległy zmianie a kwalifikacji gruntów nie dokonał organ I instancji, lecz właściwe organy prowadzące ewidencję. Jeżeli zatem skarżący kwestionuje dane zawarte w ewidencji, to powinien wszcząć procedurę w przedmiocie ich zmiany przed odpowiednim organem. Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim wnosząc o właściwą interpretację jego sprawy. Podkreślił, iż podstawą jego odwołania było błędne zakwalifikowanie użytków gruntowych do poszczególnych grup podatkowych. Nie kwestionuje on natomiast prawidłowości danych zawartych w ewidencji gruntów. Wskazał, iż dzierżawione przez niego tereny zalesione – Ls i zakrzaczone - Lz ustanowione na użytkach rolnych powinny podlegać podatkowi rolnemu, gdyż prowadzona przez niego działalność jest typową działalnością rolniczą. Nie zgodził się również z naliczonym mu podatkiem od nieruchomości od dzierżawionych gruntów oznaczonych w ewidencji gruntów symbolem "dr". Zaznaczył, iż organ podatkowy naliczył podatek od dróg na podstawie ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. nr 14, poz. 176 ze zm.), nie wskazując przy tym, na podstawie jakich przepisów tejże ustawy to uczynił. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej dodając, iż organ podatkowy naliczając podatek od gruntów sklasyfikowanych w ewidencji jako drogi - "dr", odniósł się do terminologii "drogi publicznej" oraz "drogi wewnętrznej" zawartej w ustawie z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych ( Dz. U. nr 19, poz. 115 ze zm.). Stwierdzając, iż w/w grunt nie jest pasem drogi publicznej, podlegającym wyłączeniu z podatku od nieruchomości, co wynika z art. 2 ust. 3 pkt. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zasadnie opodatkował go w/w podatkiem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna, nie ma bowiem podstaw do uznania zaskarżonej decyzji za niezgodną z prawem. Zgodnie z treścią art. 1 §1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Sąd bada zgodność z prawem obowiązującym w dniu podjęcia zaskarżonej decyzji. Nadto, zgodnie z przepisem art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej P.p.s.a.- sądy te sprawując kontrolę działalności administracji publicznej stosują środki określone ustawą. Główny zarzut skarżącego, dotyczący błędnego zakwalifikowanie użytków rolnych do poszczególnych grup podatkowych, nie zaś zapisów wynikających z ewidencji gruntów, Sąd uznaje za nieuzasadniony. W myśl art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r. Nr 100 poz. 1086 ze zm.) podstawę (...) wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja jest więc dla organu podatkowego urzędowym źródłem informacji o stanie prawnym gruntu. Ponadto, brzmienie art. 21 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne nie daje podstaw do podziału tych danych na te, które są wiążące dla organów podatkowych i te, które takiego waloru nie mają (L. Etel., Dane z ewidencji gruntów i budynków jako podstawa opodatkowania gruntów i budynków, Finanse Komunalne 2008, Nr 6, poz. 24). Tym samym, dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę na której organ podatkowy wymierza odpowiedni podatek i którymi to danymi jest związany. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych dane zamieszczone w ewidencji gruntów i budynków mają dla organów podatkowych charakter wiążący do tego stopnia, że nie mogą one samodzielnie czynić własnych ustaleń, które byłyby z nimi sprzeczne. W tym zakresie postępowanie dowodowe doznaje istotnego ograniczenia. (tak m.i.n. WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 14 maja 2009 r., sygn. akt I SA/Rz 37/09, Lex nr 511361.). Skoro zatem skarżący przyznaje, że dane zawarte w ewidencji są poprawne, to godzi się na to, że sporne grunty będą opodatkowane na podstawie danych zawartych w tym rejestrze. Twierdzenie, iż organ podatkowy błędnie zakwalifikował użytki gruntowe do poszczególnych grup podatkowych jest zatem bezpodstawne. Nie można bowiem podważyć przyporządkowania poszczególnych gruntów do odpowiadających im podatkom, nie kwestionując danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, na kanwie których zobowiązania podatkowe są ustalane. Sąd podkreśla również, iż kwestia zaklasyfikowania określonych gruntów na podstawie posiadanych danych do odpowiedniej kategorii gruntu a w konsekwencji nadanie im odpowiedniego symbolu i numeru ewidencyjnego, nie leży ani w gestii organu, który wydał zaskarżoną decyzję, ani tym bardziej w kognicji Sądu, którego zadaniem jest kontrolowanie działalność administracji publicznej. Tego rodzaju postępowanie powinno być bowiem zainicjowane przed właściwym starostą. Skarżący podnosi iż, jest dzierżawcą gruntów, oznaczonych w ewidencji gruntów symbolami Ls – tereny zalesione, oraz Lz – tereny zakrzaczone, a ustanowionych na użytkach rolnych, w związku czym powinny one podlegać podatkowi rolnemu a nie leśnemu. Sąd nie podziela poglądu skarżącego podkreślając, iż to sam skarżący, będąc jednym ze współdzierżawców przedmiotowych nieruchomości - na podstawie umowy dzierżawy z dnia [...] lipca 2005r. zawartej z Agencją Nieruchomości Rolnych – złożył w Urzędzie Gminy (data wpływu 17 listopada 2005r.) informacje w sprawie podatku leśnego za 2005 r. wraz z załącznikiem określającym miejsce położenia, numer i powierzchnię opodatkowanych działek, które obecnie zdaniem skarżącego powinny podlegać podatkowi rolnemu, ze względu na fakt, iż położone są na użytkach rolnych. Sąd zauważa, iż do chwili obecnej, skarżący nie podjął działań mających na celu zmianę klasyfikacji gruntu - jeśli są ku temu podstawy - w celu objęcia go podatkiem rolnym. To podatnik powinien bowiem doprowadzić do zgodności zapisów w ewidencji gruntów i budynków z rzeczywistym stanem władanych przez niego nieruchomości, o ile takie różnice zachodzą. Taki obowiązek nie spoczywa na organach podatkowych, które są związane danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków (por. wyrok NSA z 8 maja 2002 r., III SA 2466/01). W oparciu o powyższe należy uznać, iż organ podatkowy słusznie stwierdził istnienie obowiązku podatkowego po stronie skarżącego uznając, iż dzierżawione przez niego grunty oznaczone symbolem Ls i Lz to lasy w rozumieniu art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 30 października 2002r. o podatku leśnym ( Dz. U. nr 200, poz. 1682 ze zm.). Jak bowiem podkreślane jest w orzecznictwie, sformułowanie, iż "podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków", należy rozumieć w ten sposób, że dopóki zapis taki nie zostanie zmieniony, jego treść jest dla organu podatkowego wiążąca (tak m.in. WSA W Lublinie w wyroku z dnia 26 listopada 2008r. sygn. akt I SA/ Lu 384/08. Lex nr 519479). Skarżący podniósł również, iż na dzierżawionych przez niego gruntach występują drogi oznaczone symbolem "dr", które jego zdaniem organ podatkowy niesłusznie opodatkował podatkiem od nieruchomości, skoro drogi zostały wyłączone spod opodatkowania na gruncie tej ustawy. W ocenie Sądu, zarzut ten jest chybiony. Zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia o podatkach i opłatach lokalnych podatkowi od nieruchomości nie podlegają grunty zajęte pod pasy drogowe dróg publicznych w rozumieniu przepisów o drogach publicznych oraz zlokalizowane w nich budowle - z wyjątkiem związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż eksploatacja autostrad płatnych. Jednocześnie ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie definiuje pojęcia "pas drogowy drogi publicznej" odsyłając w tym zakresie do przepisów o drogach publicznych. Tak też stwierdził WSA w Gdańsku w jednym ze swych orzeczeń (wyrok z dnia 8 maja 2008r., sygn. akt I SA/Gd 28/08, Lex nr 449919) wskazując, iż definiując pojęcie drogi publicznej zawarte w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych należy się odwołać do regulacji dotyczącej dróg publicznych. Skoro ustawa odsyła do przepisów z innej dziedziny prawa to odesłanie to jest wiążące i rodzi skutek w postaci włączenia definicji z tej innej dziedziny do unormowań dotyczących danego zagadnienia. Tymczasem zasadniczym aktem prawnym regulującym kwestie związane z drogami publicznymi jest ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Zgodnie z art. 1 w/w ustawy, drogami publicznymi są drogi zaliczone na podstawie tej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych. Drogi, z uwagi na ich funkcje dzielą się na drogi krajowe, wojewódzkie, powiatowe i gminne (art. 2 ust. 1 ustawy o drogach publicznych). Zgodnie zaś z art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, drogi niezaliczone do kategorii dróg publicznych (w tym drogi dojazdowe do gruntów rolnych i leśnych) są drogami wewnętrznymi. W niniejszym postępowaniu grunty oznaczone w ewidencji gruntów symbolem "dr" ,znajdują się na działkach o nr [...]. Wynika to z przedłożonego wypisu z rejestru gruntów z dnia [...] kwietnia 2008r. Jednocześnie drogi położone na w/w działkach nie spełniają kryteriów, które pozwoliłyby je zakwalifikować do jednej z w/w kategorii dróg publicznych, w związku z czym należy uznać, iż podlegają one opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako drogi wewnętrzne. Wewnętrzny charakter tych dróg potwierdził również sam skarżący w odwołaniu przyznając, iż są tą drogi wewnętrzne komunikacji gospodarstwa, położone na łąkach. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę. /-/ J. Niedzielski /-/ D. Skupień /-/ J. Wierchowicz