I SA/Go 670/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Stefan Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 23 października 2012 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R.D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2006 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący R.D. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] czerwca 2012r. nr [...] wydaną w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2006 r. W piśmie z dnia [...] września 2012 r. skarżący zwarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, co potwierdził w piśmie z dnia [...] października 2012 r. W uzasadnieniu wniosku wskazał na okoliczność zajęcia przez organ egzekucyjny świadczeń emerytalno – rentowych, czym pozbawiono skarżącego i jego małżonkę źródeł utrzymania. Podniósł ponadto, że organ dokonał zabezpieczenia zobowiązania poprzez wpis hipoteki przymusowej na nieruchomości. Taka sytuacja – jak twierdzi – zmusiła go do wyprzedaży majątku. Tymczasem środki pochodzące ze świadczeń emerytalno-rentowych są niezbędne do zakupu leków i pokrycia kosztów rehabilitacji. Ich pozbawienie spowoduje nagłe pogorszenie stanu zdrowia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu, jednakże w myśl art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - zwaną dalej P.p.s.a.) Sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis ten zawiera więc dwie alternatywne przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przez sąd administracyjny. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, jak też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i mogą wystąpić łącznie lub oddzielnie. Przesłanka odnosząca się do wyrządzenia znacznej szkody oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Natomiast trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu sprawy. W obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenie, odpowiadające szczególnej kategorii tymczasowej ochrony strony, wprowadzonej w art. 61 § 3 P.p.s.a. jako odstępstwo od wskazanej na wstępie zasady, wynikającej z art. 61 §1 cyt. ustawy. Z konstrukcji art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że to na stronie skarżącej spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. W świetle powyższego należy stwierdzić, że w sprawie nie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. W ocenie Sądu okoliczności na które powołuje się skarżący nie uzasadniają przyznania ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji. Zajęcie egzekucyjne części świadczeń emerytalno-rentowych nie stanowi bowiem przesłanki wstrzymania wykonania aktu. Taką przesłanką nie jest również okoliczność ustanowienia hipoteki przymusowej na nieruchomości skarżącego. Skarżący powinien wykazać, że okoliczności te mogą doprowadzić do powstania sytuacji, w której zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub też spowodować trudne do odwrócenia skutki. Przy czym, wywody zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu powinny zostać połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych wystarczająco danych obrazujących sytuację strony (vide: m.in. postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2009 r., II GSK 257/09, LEX nr 575347), czego w niniejszym postępowaniu zabrakło. O ile skarżący wskazał bowiem na określone okoliczności, to jednak nie dowiódł, by mogły one w rzeczywistości doprowadzić do powstania sytuacji określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Sam fakt zajęcia egzekucyjnego, czy też zabezpieczenia zobowiązania nie przemawia za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu. Niezbędne jest bowiem, by były to okoliczności określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Podkreślenia wymaga również, że postępowanie egzekucje nie prowadzi do pozbawiania podatnika całości dochodu z ubezpieczenia społecznego, a jedynie skutkuje potrąceniem części tego świadczenia. Skarżący zwracając uwagę na podjęte przez organ egzekucyjny czynności nie dowiódł, by miały one wpływ na możliwości lecznicze jego i jego żony, a w efekcie na pogorszenie stanu zdrowia. Już bowiem na etapie postępowania w zakresie prawa pomocy mając możliwość poparcia stosownymi dokumentami oświadczeń o wydatkach na leczenie, nie uczynił tego, mimo że ze złożonego wniosku PPF wynika, iż stanowią one znaczną cześć wszystkich ponoszonych wydatków. Skarżący w trakcie postępowania nie przedstawił żadnych dokumentów dotyczących jego stanu zdrowia, żadnych dowodów obrazujących wysokość kosztów ponoszonych na leczenie oraz rehabilitację, co uniemożliwia Sądowi ocenę wskazanych we wniosku okoliczności pod kątem przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowieni NSA z 29.05.2009 r. , I FZ 148/09). Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.