I SA/Go 69/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielko-polskim - Zbigniew Kruszewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 12 marca 2010 r. wniosku D.B. o zwolnienie od wpisu od skargi w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj, czerwiec, lipiec, sierpień i wrzesień 2004 roku postanowił: odmówić przyznania prawa pomocy. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi określonego na 1224 zł skarżący wniósł o zwolnienie od tej opłaty podnosząc, że nie ma środków na jej pokrycie. Stwierdził jednocześnie, że uiścił wpisy w równolegle toczących się sprawach w łącznej wysokości 697 zł. Stwierdził jednocześnie, że obok normalnych bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej spłaca rozłożone na raty zaległości podatkowe ustalone na 8.300 zł miesięcznie. Skarżący oświadczył także, że jest właścicielem lokalu mieszkalnego, nieruchomości rolnej o powierzchni 20 ha oraz - jak wskazano - warsztatu związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą. Jego dochód z działalności gospodarczej w grudniu 2009 roku wyniósł 10.369 zł, natomiast narastająco za okres od stycznia go grudnia 2009 roku skarżący deklarował poniesienie straty wynoszącej 51.733 zł. Wezwany do dodatkowego udokumentowania swej sytuacji majątkowej skarżący oświadczył, że prowadzona działalności gospodarcza w listopadzie 2009 oku oraz w styczniu bieżącego roku przyniosła stratę. Złożył również wyciąg z rachunku bankowego, zaświadczający, że do dyspozycji na rachunku znajdują się dostępne środki w wysokości 5.685,07 zł. Przedstawił także odpisy deklaracji miesięcznych w podatku od towarów i usług za kolejne miesiące od sierpnia 2009 r. do stycznia 2010 r., gdzie za każdy z tych miesięcy zadeklarowano podatek podlegający wpłacie do urzędu skarbowego. Swoje miesięczne koszty utrzymania skarżący określił na 1.500 zł. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi prawo pomocy w zakresie częściowym, czyli takim jakiego przyznania domagał się skarżący, przysługuje osobie fizycznej, gdy wykaże, że poniesienie całości kosztów postępowania mogłoby narazić ją i jej rodzinę na uszczerbek utrzymania koniecznego. Skarżący nie wykazał powyższych przesłanek. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz przedłożonych dokumentów nie wynika bowiem, by skarżącego nie było stać na poniesienie wpisu. Zgromadzona dokumentacja potwierdza, że skarżący posiada środki na rachunku bankowym przewyższające kilkukrotnie wartość należnego w niniejszej sprawie wpisu. Nadto skarżący w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, pomimo deklarowania straty, comiesięcznie ponosi koszty prowadzenia tej działalności wielokrotnie przewyższające kwotę wspomnianej opłaty. Obie okoliczności zestawione łącznie dają podstawę do przyjęcia, że uiszczenie wpisu nie obije się zauważalnie na sytuacji majątkowej skarżącego. Należy zresztą wskazać, że zasadą jest ponoszenie kosztów sądowych. Instytucja zwolnienia od kosztów sądowych stanowi w istocie pomoc państwa dla osób, które z uwagi na ich trudną sytuację materialną nie mogą uiścić kosztów bez wywołania uszczerbku w koniecznych kosztach utrzymania siebie i rodziny. Ubiegający się o taką pomoc winien więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające - może zwrócić się o pomoc państwa (post. SN z 24.IX.1984r. II CZ 104/84). Oświadczenia i dokumenty przedstawione przez skarżącego nie przekonują, by sytuacja majątkowa skarżącego była tego rodzaju, że poniesienie wpisu od skargi stanowiło zagrożenie niemożności zaspokojenia podstawowych wydatków. W tym stanie rzeczy, postanowiono jak w sentencji.