I SA/Go 719/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko Sędziowie Sędzia WSA Stefan Kowalczyk (spr.) Asesor WSA Barbara Rennert Protokolant Asystent sędziego Anna Hatys po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lutego 2007 r. sprawy ze skargi E.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2006r. oddala skargę. I SA / Go 719 / 06 U Z A S A D N I E N I E Skarżąca E.D. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2006 roku nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] lutego 2006 roku nr [...] w przedmiocie ustalenia podatku od nieruchomości za 2006 roku. Z akt sprawy wynika że : Decyzją nr [...] z dnia [...].02.2006 roku organ podatkowy I instancji, Wójt Gminy w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2006 roku ustalił na rok 2006 podatek od nieruchomości w kwocie 8.528 złotych w rozłożeniu na 4 raty w kwotach po 2.132,0 złote. Decyzja została podjęta na podstawie art. 2 – 6 ustawy z dnia 12.01.1991 roku o podatkach i płatach lokalnych, oraz uchwały Rady Gminy nr [...] z dnia [...].11.2005 roku, a także na podstawie art. 12 § 1, § 5, art. 207 ordynacji podatkowej W uzasadnieniu organ podatkowy wskazał iż wobec wynikającego z złożonego wykazu nieruchomości, oraz w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego wynika iż E.D. włada nieruchomością o powierzchni 28.425 m2. Stawka podatku od nieruchomości wynosi 30 gr / m2 co w odniesieniu do powierzchni wynosi 8.528,0 złotych. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła E.D. wnosząc o uchylenie decyzji w całości. W uzasadnieniu wskazała iż nieruchomość położoną nabyła od córki H.W. w dniu [...].03.2005 roku w drodze darowizny. Nadto plany prowadzenia działalności gospodarczej wraz z bratem S.D. nie powiodły się ze względu na brak dróg dojazdowych do zakupionych nieruchomości. Wobec braku dróg nie można tam prowadzić działalności gospodarczej. Nadto wskazała iż samo władanie nieruchomością nie przynosi dochodów właścicielowi, bowiem nie może korzystać z nieruchomości, a tym samym nie może uiścić zobowiązań podatkowych i uzyskać innych profitów ze względu na brak dróg dojazdowych. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu [...].04.2006 roku utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podatkowy II instancji wskazał że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12.01.1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne , osoby prawne, jednostki organizacyjne w tym spółki nie posiadające osobowości prawnej będące m.in. użytkownikami wieczystymi gruntów. W myśl art. 2 ust. 1 w / w ustawy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane : grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podatek od nieruchomości płaci się na rzecz gminy, w której dana nieruchomości jest położona i jest on niezależny od tego czy dana nieruchomość daje dochody czy też ich nie przynosi, a więc gdy przynosi straty, jak również wówczas gdy podatnik nie ma możliwości korzystania z nieruchomości. Nie istotna przy tym jest wartość nieruchomości, stopień zużycia, jakość gruntu. Dla wymiaru podatku istotny jest sposób sklasyfikowania w ewidencji gruntów i budynków, rodzaj i sposób i rodzaj użytkowania nieruchomości. Stosownie do art. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych obciążą właścicieli i samoistnych posiadaczy nieruchomości, a także obiektów budowlanych nie połączonych trwale z gruntem, użytkowników wieczystych nieruchomości, posiadaczy zależnych i zarządzających nieruchomościami i obiektami budowlanymi Skarbu Państwa, gminy czy też AWRSP. Z przedłożonych do akt sprawy dokumentów wynika iż E.D. w dniu [...].03.2005 roku otrzymała jako darowiznę od H.W. nieruchomości stanowiącą przedmiot prawa użytkowania wieczystego, położoną o powierzchni 28.425 m2 dla której Sąd Rejonowy prowadzi księgę wieczystą KW [...]. Nieruchomość powyższa jest w ewidencji gruntów i budynków Starostwa Powiatowego sklasyfikowana i oznaczona jako Dr, B, Bp. W informacji złożonej przez stronę w dniu [...].03.2005 roku wynika strona podała do opodatkowania nieruchomości wskazując kategorię "pozostałe grunty". Organ podatkowy I instancji ustalił podatek od nieruchomości na 2006 roku w kwocie 8.528 złotych przyjmując nieruchomość jako "grunty pozostałe" i ustalił stawkę 0,30 złotych / m2. Powyższa stawka wynika z § 1 ust. 1 pkt 1lit c uchwały nr [...] rady Gminy z dnia [...].11.2005 roku w sprawie wysokości, zwolnień i zasad poboru podatku od nieruchomości, podatku od posiadania psów, opłaty targowej na terminie Gminy. Nadto wskazany przez stronę w odwołaniu art. 22 § 1 pkt 1 ordynacji podatkowej nie może być zastosowany przez organ podatkowy bowiem dotyczy on upoważnienia Ministra Finansów do uregulowania w drodze rozporządzenia w przypadkach uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem podatnika zaniechania w całości lub w części poboru podatku określonego rodzaj podatków, okresu i grupy podatników których dotyczyć będzie zaniechanie. Od powyższej decyzji skargę złożyła E.D. wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżąca wskazała iż jej zarzuty odnoszą się do kupna pozostałych nieruchomości poza tą której dotyczy podatek do sprzedaży których doszło w dniu [...].02.2000 roku. Transakcja powyższa dotyczy również wszystkich dróg dojazdowych do nieruchomości nabytych przed [...].02.2000 roku przez pięciu właścicieli gruntów. Nadto wskazywała na to iż przy sprzedaży tych nieruchomości nastąpiły nieprawidłowości. Zdaniem skarżącej wobec tego iż Wójt Gminy dopuścił się nieprawidłowości winien sprostować swój celowy i zamierzony błąd i zaniechać poboru przez Urząd Gminy podatku od nieruchomości od wszystkich pokrzywdzonych osób. Zdaniem skarżącej w wydanej przez SKO decyzji stwierdzono brak wnikliwości w zbadaniu zarzutów naruszenia prawa które doprowadziły do likwidacji utworzonej przez H.W. spółki i do dnia dzisiejszego nie pozwalają na prowadzenie działalności gospodarczej. W wydanej decyzji SKO nie podało nadto podstawy prawnej uzasadnienia, jak również brak ustosunkowania się do art.. 597 § 1 k.c. i art. 599 § 1 i § 2 k.c. oraz art. 32 Konstytucji RP. Nie uwzględniono również żadnych przesłanek ważnego interesu podatnika jakim jest możliwości korzystania z nieruchomości, uruchomienie działalności gospodarczej i interesu społecznego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi. W uzasadnieniu organ podatkowy powtórzył argumentację zawartą w uzasadnieniu wydanej przez ten organ decyzji a nadto wskazał iż zarzuty zawarte w skardze nie pozostają w związku z przedmiotem rozstrzygnięcia, bowiem w postępowaniu przed organami podatkowymi nie były one podnoszone. Zdaniem organu podatkowego II instancji możliwość wykorzystanie nieruchomości dla celów prowadzenia działalności gospodarczej nie mogą mieć wpływu na istnienie bądź nie istnienie obowiązku podatkowego co do podatku od nieruchomości. Wydane decyzje przez organy podatkowe nie naruszają konstytucyjnej zasady równości wobec prawa / art. 32 Konstytucji RP / jak również przepisów kodeksu cywilnego nie mających zastosowania w niniejszej sprawie. Rozstrzygnięcie znajduje odzwierciedlenie w zebranym materiale dowodowym i znajduje potwierdzenie w informacji uzyskanej od skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, poz. 1269 /, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Sąd bada zgodność z prawem obowiązującym w dniu podjęcia zaskarżonej decyzji. Nadto, zgodnie z przepisem art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), sądy te sprawując kontrolę działalności administracji publicznej stosują środki określone ustawą. Środki te określone zostały przez przepisy art. 145 do art. 150 cyt. wyżej Z tego też względu wniosek o dopuszczenie dowodów wskazanych w uzasadnieniu skargi / nie rozważając nawet przydatności tychże wniosków dla potrzeb niniejszego postępowania / jest nie uzasadniony, bowiem Sąd nie prowadzi postępowania rozpoznawczego i nie rozstrzyga sprawy merytorycznie, a jedynie dokonuje kontroli zgodności z prawem m.in. wydanych decyzji. Wskazać również należy iż argumenty zawarte w skardze zdaniem Sądu nie dotyczą postępowania w sprawie podatku od nieruchomości położonej, bowiem odnoszą się albo do innych nieruchomości, albo też nawiązują do okoliczności związanych z przydatnością gospodarczą nieruchomości. Wskazane przez skarżącą art. 597 § 1 k.c. i art. 599 § 1, 2 k.c. dotyczy prawa pierwokupu, a prawo to nie jest przedmiotem postępowania. Podkreślić należy w odpowiedzi na zarzut skarżącej również, że wydana decyzja podatkowa przez zarówno organ I jak i organ podatkowy II instancji ustaliła wysokość należnego podatku od nieruchomości za 2006 roku, nie było natomiast jej przedmiotem badanie przyczyn likwidacji spółki utworzonej przez H.W.. Sąd uznał iż wbrew twierdzeniom skargi organ podatkowy nie naruszył art. 120 – 125 i art. 139 § 1 i 2 ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 139 § 1 i 2 ordynacji podatkowej sprawa została załatwiona w terminach określonych w ustawie ordynacja podatkowa. Co do wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości, jako zobowiązania podatkowego które ustalane jest corocznie, ustawa o podatku od towarów i usług przewiduje że do wszczęcia postępowania nie jest konieczne wydanie postanowienia / art. 165 § 2,4, 5 ust. 1 ordynacji podatkowej/. Jednocześnie ordynacja podatkowa nie określa daty wszczęcia postępowania podatkowego z urzędu w przypadkach, gdy wszczęcie postępowania nie wymaga formy postanowienia. Zdaniem Sądu datą wszczęcia postępowania jest dzień dokonania przez organ podatkowy pierwszej czynności procesowej wobec strony / wyrok NSA z dnia 28 lutego 2002 r., III SA 2318/2000, niepubl. /. Sąd na podstawie akt sprawy stwierdził iż organy podatkowe nie naruszyły art. 139 § 1 i 2 ordynacji podatkowej bowiem zarówno decyzja organu I jak i II instancji zostały wydane w terminach określonych w tymże artykule, tym samym nie naruszając przepisu art. 125 ordynacji podatkowej. Nie zostały również naruszone zdaniem Sadu art. 120 – 124 ordynacji podatkowej bowiem postępowanie było prowadzone zgodnie z przepisami. W uzasadnieniu organ podatkowy wyłuszczył przyczyny nie uznania zarzutów przedstawionych przez stronę, a nie dotyczących tego postępowania. Zostały podjęte działania adekwatne do przedmiotu postępowania które umożliwiły ustalenie stanu faktycznego i podjęcie decyzji. Strona brała udział w postępowaniu co wynika m.in. z złożonego odwołania od decyzji organu I instancji. Organ podatkowy wskazał również podstawę prawną i faktyczną decyzji, przy czym uchybienia w zakresie podania podstawy prawnej / omówione poniżej / zdaniem Sądu nie miały wpływu na wynik sprawy. Decyzja w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości za 2006 roku została wydana bowiem zdaniem Sądu przez organ I instancji w oparciu o art. 2 ust. 1 pkt. 1, art. 3 ust. 1 pkt. 1, art., 4 ust. 1 pkt. 1, art. 5 ust. 1 pkt. 1, art. 6 ust. 1 i 7 oraz ustawy o podatkach i opłatach lokalnych,, § 1 ust. 1 pkt. 1 lit. c uchwały nr [...] Rady Gminy z dnia [...].11.2005 roku. W tym zakresie Sąd dostrzegł naruszenie art. 210 ust. 1 pkt. 4 ordynacji podatkowej, bowiem w decyzji organów podatkowych wskazano przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jako podstawę prawną wydanej decyzji / np. art. 2 / jednak bez wskazania konkretnej jednostki redakcyjnej tego artykułu, co zdaniem Sądu nie wypełnia przesłanek określonych w art. 210 ust. 1 pkt. 4 ordynacji podatkowej w zakresie wskazania podstawy prawnej wydanej decyzji. Jednakże zdaniem Sądu naruszenie to nie wypełnia znamion określonych w art. 145 § 1 ust. 1 lit. c bowiem jest to naruszenie przepisów postępowania które nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Wskazać należy również, że w odwołaniu strona wniosła o uchylenie w całości wydanej decyzji jak również o odstąpienie od ustalenia zobowiązania podatkowego. Oznacza to iż organ II instancji rozpoznał odwołanie od decyzji organu podatkowego I instancji, natomiast wniosek "o odstąpienie od ustalenia zobowiązania podatkowego" nie został rozpoznany. Z tego też względu organ podatkowy winien zwrócić się do strony o sprecyzowanie wniosku wskazując ewentualne możliwości w tym zakresie, bowiem w tym wniosku strona zamierzała wnieść np. o umorzenie zobowiązania podatkowego, a następnie merytorycznie rozpoznań wniosek. Organ podatkowy winien ewentualnie wziąć pod uwagę w zależności od celu już sprecyzowanego wniosku, to że art. 22 § 1 pkt. 1 ordynacji podatkowej dotyczy kompetencji ministra właściwego do spraw finansów publicznych do zaniechania w całości lub w części poboru podatków. Zaniechanie ma postać rozporządzenia Ministra Finansów, które jest powszechnie obowiązującym aktem prawnym i jest skierowane do nieograniczonego kręgu podmiotów, a organem właściwym do podjęcia "decyzji" o zaniechaniu poboru podatku jest Minister Finansów. Tak więc wobec braku w przepisach możliwości wydania decyzji o zaniechaniu poboru podatku przez organ podatkowy, a także braku możliwości wystąpienia z takim żądaniem, należałoby uznać iż wniosek jest bezprzedmiotowy. Sąd wobec nie stwierdzenia naruszenia prawa o którym mowa w art. 145 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na podstawie art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił. Sędzia WSA K. Skowrońska–Pastuszko Sędzia WSA S. Kowalczyk Asesor WSA B. Rennert