I SA/Go 721/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Anna Juszczyk – Wiśniewska Asesor WSA Damian Bronowicki po rozpoznaniu w trybie uproszczonym dniu 8 kwietnia 2020 r. sprawy ze skargi L.K., W.K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zaliczenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 rok na poczet zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 i 2012 rok oddala skargę w całości. L. i W. małżonkowie K. (zwani dalej: stroną skarżącą, skarżącymi) pismem z [...] września 2019 r. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (zwany dalej: organ II instancji, organ odwoławczy, DIAS) z [...] sierpnia 2019 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] czerwca 2019 r. w przedmiocie zaliczenia nadpłaty z [...] kwietnia 2019 r. z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych PIT-37 za 2018 r. w kwocie 2.642 zł (po zarachowaniu kosztów upomnienia w wysokości 23,20 zł) na poczet zaległości podatkowej z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych: - za 2011 rok w łącznej kwocie należności głównej 286,26 zł oraz odsetek za zwłokę w wysokości 181 zł, - za 2012 rok w łącznej kwocie należności głównej 1.437 zł oraz odsetek za zwłokę w wysokości 714,54 zł. Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny. W dniu [...] lutego 2012 r. skarżący złożyli zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2011 r. PIT-37, z którego wynikała nadpłata w kwocie 4.697 zł. Organ zwrócił stronie skarżącej wskazaną kwotę 28 marca 2012 r. W dniu 20 lutego 2013 r. strona skarżąca złożyła zeznanie PIT-37 o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2012, w którym wykazano nadpłatę w wysokości 4.880 zł. Zwrot wskazanej kwoty nastąpił 25 marca 2013 r. Pismem z [...] czerwca 2017 r. skarżący wyrazili zgodę na dokonanie korekty z urzędu zeznań podatkowych za lata 2012-2015. W wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z [...] lipca 2017 r. utrzymaną w mocy decyzją DIAS z [...] listopada 2017 r. określił skarżącym wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. w kwocie 2.329 zł, wskazując w decyzji jako prawidłową kwotę nadpłaty 2.368 zł (a nie jak wykazali to w zeznaniu podatkowym skarżący kwotę 4.697 zł). Kwota ta została określona po ostatecznej weryfikacji zarówno rozliczenia za 2011 r., jak również rozliczeń za poprzednie lata podatkowe. W wyniku powyższego, powstała zaległość w podatku dochodowym za 2011 rok w wysokości 2.329 zł, stanowiąca różnicę między kwotą zwróconą skarżącym w dniu 28 marca 2012 r., tj. 4.697 zł, a faktycznie przysługującą kwotą nadpłaty, tj. 2.368 zł. W wyniku dokonanej [...] sierpnia 2017 r. przez organ I instancji korekty zeznania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych także za 2012 r., kwota nadpłaty wyniosła 3.241 zł. W ten sposób powstała zaległość podatkowa z tytułu nienależnego zwrotu nadpłaty za wskazany okres w wysokości 1.639 zł, stanowiąca różnicę między zwróconą skarżącym 25 marca 2013 r. kwotą 4.880 zł, a faktycznie przysługującą kwotą nadpłaty, tj. 3.241 zł. W dniu 6 marca 2018 r. do organu I instancji wpłynęło zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2017 PIT-37, w którym strona skarżąca wykazała nadpłatę wysokości 3.147 zł. Uwzględniając fakt istniejącej zaległości podatkowej organ I instancji postanowieniem z [...] września 2018 r. dokonał zaliczenia nadpłaty w wysokości 3.147 zł na poczet zaległości podatkowej z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. w łącznej kwocie należności głównej 2.042,74 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 1.104,26 zł (obliczonymi za okres od dnia dokonania przez organ podatkowy nienależnego zwrotu nadpłaty z tytułu PIT-37 za 2011 r. do dnia [...] marca 2018 r., tj. do dnia złożenia zeznania w wykazaną kwotą nadpłaty w wysokości 3.147 zł). Postanowieniem z [...] grudnia 2018 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy powyższe postanowienie, a tut. Sąd wyrokiem z 8 maja 2019 r. sygn. akt I SA/Go 104/19 oddalił skargę strony skarżącej na ww. rozstrzygnięcie. W związku z powyższym, kwota zaległości obciążająca stronę skarżącą z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. uległa zmniejszeniu do kwoty 286,26 zł. Zeznanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2018 r. skarżący złożyli 27 kwietnia 2019 r. Wykazali w nim nadpłatę do zwrotu w wysokości 2.642 zł. Z powyższego wynika, że na dzień [...] kwietnia 2019 r., tj. dzień złożenia zeznania podatkowego za 2018 r., skarżący posiadali zaległość w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. w wysokości 286,26 zł oraz za 2012 r. w wysokości 1.639 zł. Postanowieniem z [...] czerwca 2019 r. organ I instancji dokonał zaliczenia nadpłaty z [...] kwietnia 2019 r. z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2018 r. w kwocie 2.642 zł (po zarachowaniu upomnienia w wysokości 23.20 zł) na poczet zaległości podatkowej z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych: - za 2011 rok w łącznej kwocie należności głównej 286,26 zł oraz odsetek za zwłokę w wysokości 181 zł, - za 2012 rok w łącznej kwocie należności głównej 1.437 zł oraz odsetek za zwłokę w wysokości 714,54 zł. Na powyższe rozstrzygniecie pismem z [...] czerwca 2019 r. strona skarżąca wniosła zażalenie. Po jego rozpoznaniu organ odwoławczy postanowieniem z [...] sierpnia 2019 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Podstawę materialnoprawną niniejszego rozstrzygnięcia stanowił art. 76a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., zwana dalej: O.p), który zawiera nakaz zaliczenia z urzędu nadpłaty na poczet zaległości podatkowej. Od niniejszego postanowienia skarżący pismem z dnia [...] września 2019 r. wnieśli skargę do tut. Sądu, w której zarzucili nieprawidłowe zastosowanie zasad ogólnych postępowania, naruszenie art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, art. 59 § 1 pkt 9 oraz naruszenia Kodeksu postępowania administracyjnego. Ponadto wnieśli o uchylenie postanowień organów I i II instancji bądź stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia oraz zwrotu nadpłaty za 2018 r. wraz z odsetkami. W uzasadnieniu wskazali, że ich problemy rozpoczęły się w marcu 2008 r., kiedy skarżąca złożyła wniosek o zwrot niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym po 1 maja 2004 r. Pomimo współpracy z organem podatkowym i dostarczaniem żądanych dokumentów oraz dokonywaniem poprawek zgodnie z sugestią pracownika, została wprowadzona w błąd. To zdaniem skarżącej doprowadziło do długotrwałego prowadzenia postępowania, mającego na celu uniknięcie przez organ podatkowy dokonania żądanego zwrotu. Dodatkowo wskazała, że przedmiotowe zobowiązanie podatkowe uległo przedawnieniu, ponadto zaliczenie zostało dokonanie pomimo zawieszenia postępowania egzekucyjnego postanowieniem z [...] listopada 2017 r. i braku informacji o podjęciu egzekucji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Organ podkreślił przy tym, że celem niniejszego postępowania jest zaliczenie nadpłaty na poczet stwierdzonych zaległości podatkowych oraz należnych odsetek za zwłokę. Postępowanie to nie obejmuje zaś ponownego badania prawidłowości ostatecznych orzeczeń organów podatkowych, z których wynika istnienie zaległości podatkowych, na poczet której dokonuje się zaliczenia nadpłaty. Jednocześnie organ II instancji wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postepowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Kontrola sądowoadministracyjna przeprowadzona w oparciu o powyższe kryteria nie wykazała, by zaskarżone postanowienie naruszało prawo i zasługiwało na uchylenie. Istota sporu sprowadza się do ustalenia, czy w okolicznościach rozpatrywanej sprawy w sposób prawidłowy zaliczono nadpłatę podatku na poczet zaległości podatkowych skarżących. Zgodnie z art. 72 § 1 pkt 1 O.p., za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. W myśl art. 73 § 2 pkt 1 O.p., nadpłata powstaje z dniem złożenia zeznania rocznego - dla podatników podatku dochodowego. Z kolei z art. 76 § 1 O.p. stanowi, że nadpłaty wraz z ich oprocentowaniem podlegają zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek, kosztów upomnienia oraz bieżących zobowiązań podatkowych, a w razie ich braku podlegają zwrotowi z urzędu, chyba że podatnik złoży wniosek o zaliczenie nadpłaty w całości lub w części na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych. Niewątpliwie przepis ten wprowadza ograniczenie swobody dysponowania przez podatnika kwotą nadpłaconego podatku. Zwrot nadpłaty możliwy jest wyłącznie wówczas, gdy na podatniku nie ciążą zaległe daniny, odsetki, o których mowa w tym przepisie oraz nie ma on bieżących zobowiązań. W przepisie posłużono się sformułowaniem "nadpłaty wraz z ich oprocentowaniem podlegają zaliczeniu z urzędu", a tym samym zaliczenie nadpłaty nie zależy od uznania organu podatkowego jak również dyspozycji podatnika. Wobec tego, przed zwrotem nadpłaty organ powinien zweryfikować stan zaległych i bieżących zobowiązań, a w przypadku ich istnienia, zaliczyć zwrot na poczet tych należności. Podkreślić przy tym należy, że zgodnie z poglądami wyrażanymi w orzecznictwie na gruncie powyższych przepisów, w sytuacji gdy art. 76 O.p. obliguje organ podatkowy do "zaliczenia z urzędu" nadpłaty lub zwrotu podatku na poczet zaległych oraz bieżących zobowiązań podatkowych organ podatkowy jest zobowiązany we własnym zakresie podjąć inicjatywę rozpatrzenia danej sprawy "zaliczenia" i wydania postanowienia w trybie art. 76a O.p. Treść art. 76a § 1 O.p. jest jednoznaczna i zawiera nakaz zaliczenia z urzędu nadpłaty na poczet zaległych oraz bieżących zobowiązań podatkowych. Oznacza to, że organ nie ma w tym zakresie żadnego wyboru i musi takiego zaliczenia dokonać (zob. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2018 r., sygn. akt I FSK 1281/16). Postanowienie w sprawie zaliczenia jest jedynie aktem formalnym, informującym o sposobie zaliczenia, zaś samo zaliczenie następuje z mocy prawa, już w momencie wypełnienia przesłanek wskazanych w Ordynacji podatkowej. Postanowienie w trybie art. 76a O.p. wydaje się dla wiedzy organu podatkowego oraz podatnika i w celu stworzenia możliwości zweryfikowania, a także wykorzystania jej w przyszłych rozliczeniach podatkowych. Postanowienie to tylko potwierdza i artykułuje w formie aktu administracyjnego w indywidualnej sprawie, że z mocy prawa, w dacie wynikającej z prawa i wskazanej w tym postanowieniu, nastąpiło zaliczenie określonej kwoty nadpłaty na dane zaległości podatkowe - nie konstytuuje natomiast powyższego stanu prawnego. W przypadku zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości podatkowych przepisy art. 55 § 2 i art. 62 § 1 stosuje się odpowiednio. Zatem zgodnie z art. 62 § 1 O.p., jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania z różnych tytułów, nadpłatę zalicza się na poczet podatku, począwszy od zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności, chyba że podatnik wskaże, na poczet którego zobowiązania ma być zaliczona nadpłata. Natomiast jak stanowi art. 55 § 2 O.p., jeżeli nadpłata nie pokrywa kwoty zaległości podatkowej oraz kwoty odsetek za zwłokę, nadpłatę tę zalicza się proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości podatkowej oraz kwoty odsetek za zwłokę, w stosunku, w jakim, na dzień zaliczenia, pozostaje kwota zaległości podatkowej do kwoty odsetek za zwłokę. Jak wynika ze stanu faktycznego sprawy, w dniu 23 lutego 2012 r. skarżący złożyli zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w 2011 r. PIT-37, w którym wykazali nadpłatę w wysokości 4.697 zł. Została ona zwrócona stronom w dniu 28 marca 2012 r. Jak dalej wykazano, wobec stron przeprowadzono postępowanie podatkowe, które zakończyło się wydaniem [...] lipca 2017 r. przez organ I instancji decyzji określającej stronie skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. w kwocie 2.329 zł. (jednocześnie wskazano w niej jako prawidłową kwotę nadpłaty 2.368 zł, tj. odmiennie od wykazanej przez strony w zeznaniu - kwoty 4.697 zł). Orzeczenie to DIAS utrzymał w mocy decyzją z [...] listopada 2017 r. Następstwem powyższego było powstanie zaległości w podatku dochodowym za 2011 r. w wysokości 2.329 zł, stanowiącej różnicę pomiędzy kwotą zwróconą stronie w dniu 28 marca 2012 r., tj. 4.697 zł, a faktycznie przysługującą kwotą nadpłaty, tj. 2.368 zł. Ponadto strona skarżąca w zeznaniu podatkowym PIT-37 za 2012 r. wykazała kwotę do zwrotu w wysokości 4.880 zł, która została zwrócono przez organ I instancji 25 marca 2013 r. Niniejsza kwota została skorygowana przez organ [...] sierpnia 2017 r., kwota nadpłaty wyniosła więc 3.241 zł. W ten sposób powstała zaległość podatkowa z tytułu nienależnego zwrotu nadpłaty za 2012 r. w wysokości 1.639 zł, (różnica między zwróconą skarżącym 25 marca 2013 r. kwotą 4.880 zł, a faktycznie przysługującą kwotą nadpłaty, tj. 3.241 zł). Mając na względzie fakt złożenia przez stronę skarżącą do organu I instancji zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2017 PIT-37, w którym wykazała nadpłatę w wysokości 3.147 zł oraz istnienia zaległości podatkowej za 2011 r. w kwocie 2.329 zł, organ I instancji uprawniony był do wydania postanowienia z [...] września 2018 r. w przedmiocie zaliczenia wykazanej nadpłaty za 2017 r. na zaległości podatkowe w podatku dochodowym za 2011 r. (z odpowiednim w tym względzie rozliczeniem). Postanowieniem z [...] grudnia 2018 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy powyższe postanowienie, a tut. Sąd wyrokiem z 8 maja 2019 r. sygn. akt I SA/Go 104/19 oddalił skargę strony skarżącej na ww. rozstrzygnięcie. Zatem kwota zaległości obciążająca stronę skarżącą z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. uległa zmniejszeniu do kwoty 286,26 zł. W zeznaniu podatkowym za 2018 r. skarżący wykazali nadpłatę do zwrotu w wysokości 2.642 zł. W związku z tym, organ I instancji, postanowieniem z [...] czerwca 2019 r. dokonał zaliczenia ww. nadpłaty (po zarachowaniu upomnienia w wysokości 23.20 zł) na poczet zaległości podatkowej z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 rok w łącznej kwocie należności głównej 286,26 zł oraz odsetek za zwłokę w wysokości 181 zł oaz za 2012 rok w łącznej kwocie należności głównej 1.437 zł oraz odsetek za zwłokę w wysokości 714,54 zł. W tym miejscu podkreślić należy, że art. 76 O.p. wprowadza ograniczenie swobody dysponowania przez podatnika kwotą nadpłaconego podatku. Zwrot nadpłaty w pieniądzu (a tym samym umożliwienie podatnikowi dysponowania tą kwotą i przeznaczania jej na dowolny cel) dopuszczalny jest wyłącznie wówczas, gdy na podatniku nie ciążą zaległości podatkowe, odsetki, o których mowa w tym przepisie oraz nie ma on bieżących zobowiązań podatkowych. Przepis używa bowiem sformułowania "nadpłaty podlegają zaliczeniu z urzędu", a tym samym nie uzależnia zaliczenia ani od uznania organu podatkowego ani od dyspozycji podatnika. W powyższym przedmiocie organ podatkowy ma prawny obowiązek wydania postanowienia, które stwierdza tylko powstałe i dokonane ex lege zaliczenie na poczet zaległości podatkowych. Postanowienie o zaliczeniu kwoty zwrotu wydaje się dla wiedzy organu podatkowego oraz podatnika i w celu stworzenia możliwości zweryfikowania, a także wykorzystania jej w przyszłych rozliczeniach podatkowych. Znamiennym jest, że postanowienie to tylko odzwierciedla i potwierdza wykonanie czynności rachunkowo-technicznej, że z mocy prawa, w dacie wynikającej z przepisów prawa i wskazanej w tym postanowieniu, nastąpiło zaliczenie określonej kwoty zwrotu na dane zaległości podatkowe, nie konstytuuje natomiast powyższego stanu prawnego. Na uwagę zasługuje również fakt, że organ dokonujący zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości podatkowej nie jest uprawniony do weryfikowania prawidłowości złożonych przez podatnika deklaracji, czy decyzji określających wysokość zobowiązania, z których konkretna nadpłata czy zaległość wynikała. Stwierdza jedynie istnienie nadpłaty lub fakt dokonania wpłaty oraz istnienie zaległości podatkowej. Postanowienia wydane w tych sprawach, informują jedynie podatnika o sposobie rozliczenia konkretnych kwot (nadpłaty, wpłat i zaległości podatkowych). Organ w tym zakresie nie jest zatem uprawniony do dokonywania oceny prawidłowości podejmowanych decyzji, niezależnie od podniesionych przez stronę skarżącą w tym zakresie zarzutów. Zakres postępowania w sprawie zaliczenia nadpłaty nie obejmuje ponownego badania prawidłowości ostatecznych orzeczeń organów podatkowych, z których wynika istnienie zaległości podatkowej, na poczet której dokonuje się zaliczenia nadpłaty. Z wymienionych powyżej przyczyn, Sąd zgadza się z organem, że bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie pozostają także okoliczności dotyczące sytuacji materialnej i rodzinnej strony skarżącej. W zawisłej przed tutejszym Sądem sprawie istotnym jest, czy w momencie dokonania zaliczenia nadpłaty istniała wierzytelność, na poczet której dokonano jej zaliczenia. Bezspornie bowiem w tej dacie musi istnieć zarówno nadpłata, jak i zaległość podatkowa, których zaliczenie dotyczy. W zaskarżonym postanowieniu wykazano, jasno i czytelnie, że wobec wystąpienia nadpłaty organ podatkowy miał obowiązek wydania postanowienia o jej zaliczeniu na poczet stwierdzonej zaległości podatkowej oraz należnych odsetek za zwłokę. Zgodnie z art. 76a § 2 O.p., zaliczenie nadpłaty na poczet zaległych zobowiązań następuje z dniem powstania nadpłaty, (albo złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty), a nie z dniem wydania postanowienia o zaliczeniu nadpłaty na poczet zaległych zobowiązań podatkowych. Postanowienie to nie ma charakteru konstytutywnego, ale ma jedynie charakter informacyjny. Zaliczenie nadpłaty następuje bowiem z mocy prawa w dniu jej powstania, nie zaś w dniu wydania postanowienia dotyczącego zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości. W tak przedstawionym stanie faktycznym i prawnym działania organów obu instancji w całości należy uznać za zasadne. Jako chybiony należy również uznać zarzut dotyczący przedawnienia zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. i 2012 r. Przedstawione w tym względzie przez organ motywy należy uznać za prawidłowe i uwarunkowane właściwymi przepisami prawa, jak i okolicznościami stanu faktycznego. Zgodnie bowiem z treścią art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Natomiast w myśl art. 70 § 4 O.p. bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu. w którym zastosowano środek egzekucyjny. W odniesieniu do ww. zobowiązań, do przerwania biegu terminu przedawnienia doszło w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego, gdzie organ egzekucyjny zawiadomieniami z [...] listopada 2017 r. dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego strony skarżącej, prowadzonego przez [...], a na podstawie zawiadomień z [...] listopada 2017 r. dokonał zajęcia wynagrodzenia za pracę skarżącej L.K., a także zajął świadczenie rentowe skarżącego W.K. Odpisy powyższych zawiadomień o zajęciu egzekucyjnym wraz z odpisami tytułów wykonawczych doręczono skarżącym za pośrednictwem Poczty 14 listopada 2017 r. Zasadność ww. postępowania egzekucyjnego była przedmiotem kontroli tut. Sądu. Skargę na postanowienie DIAS z [...] maja 2018 r., utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji z [...] grudnia 2017 r. oddalające zarzuty w sprawie ww. egzekucji administracyjnej, Sąd oddalił wyrokiem z 21 listopada 2018 r. sygn. akt I SA/Go 341/18. Sąd również uznał za bezzasadny zarzut naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Po pierwsze normy te nie znajdują zastosowania w weryfikowanym postępowaniu. Po drugie skarżący nie wskazali żadnej normy, do której naruszenia w ich ocenie doszło. W ocenie Sądu, zaskarżone rozstrzygnięcie zostało oparte na pełnym i prawidłowo zgromadzonym oraz wszechstronnie rozpatrzonym materiale, dającym przez to podstawę do prawidłowych ustaleń faktycznych. Zarzuty skargi podważające te ustalenia należy uznać za bezzasadne - w szczególności w kwestii naruszenia art. 121 § 1 O.p. W rozpoznawanej sprawie dla strony skarżącej został ustanowiony pełnomocnik z urzędu – doradca podatkowy, koszty udzielonej pomocy prawnej nie zostały w wydanym wyroku rozstrzygnięte z uwagi na brak w tym zakresie wniosku ustanowionego pełnomocnika. Zostaną one rozstrzygnięte na posiedzeniu niejawnym po złożeniu stosownego przez niego wniosku. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.