I SA/Go 739/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Niedzielski, Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Skupień, Asesor WSA Alina Rzepecka (spr.), Protokolant: Magdalena Bernacka, po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi C.W. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego za 2001 r. od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów oddala skargę SYGNATURA AKT ISA/Go 739/05 UZASADNIENIE W wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej , wydał dnia [...] czerwca 2004 roku decyzję nr [...] w której ustalił C.W. zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym za 2001-rok w wysokości 72.818,30 zł od przychodów ze źródeł nieujawnionych w kwocie 97.090,57 zł. Po stronie przychodów przyjęto kwotę 151.734,45zł. ( 124.497,69- przychody z 2001roku + 27.236,76zł - zgromadzone mienie na 01.01.2001 roku) W zakresie poniesionych wydatków stwierdzono, że wyniosły one - 248.825,02zł. Była to już druga decyzja wydana w/w sprawie, gdyż poprzednia z dnia [...] grudnia 2003 roku nr [...] z powodu konieczności przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego została uchylona w całości przez Dyrektora Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 roku, nr [...]. Skarżący w 2001 roku prowadził kantor wymiany walut oraz uzyskiwał dochody z najmu. Kontrola działalności gospodarczej za ten rok przeprowadzona przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej nie stwierdziła nieprawidłowości, a dokumentacja księgowa posłużyła jako dowód w postępowaniu ze źródeł nieujawnionych. Organ I instancji przyjął, iż w 2001roku C.W. poniósł następujące wydatki: - 80.000,00 zł na zakup od Państwa E. i K.S. lokalu użytkowego wraz z udziałami w częściach wspólnych budynku oraz prawem wieczystego użytkowania gruntu, - 40.000,00 zł na nabycie od Państwa T. i H.M. lokalu mieszkalnego wraz z przynależnymi udziałami w częściach wspólnych budynku i prawie wieczystego użytkowania gruntu( organ mimo twierdzeń strony, że transakcji dokonano w formie zamiany - "biżuteria za nieruchomość" przyjął, iż nabycia nieruchomości dokonano jednak na podstawie umowy kupna - sprzedaży) - 4.657,00 zł na pokrycie kosztów aktu notarialnego dokumentującego ww. transakcje,| - 9.460,58 zł na zakup od Gminy zabudowanej nieruchomości wraz z kosztami aktu notarialnego, - 26.211,05 zł jako pozostałe koszty działalności gospodarczej bez kosztu zakupu towarów handlowych (walut), - 2.261,00 zł na zasilenie kasy kantoru ze środków własnych. Wydatek ten ustalono badając zmiany stanu kasy firmy pomiędzy poszczególnymi transakcjami, - 6.515.89 zł z tytułu odprowadzonych składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne, -10.054,00 zł z tytułu wpłat na konto urzędu skarbowego należnego podatku od towarów i usług, - 9.557,50 zł na zaliczki na podatek dochodowy odprowadzane w ciągu roku, - 19.223,88 zł. wydatki na budowę domu - 19.202,40 zł na utrzymanie dwuosobowego gospodarstwa domowego według danych GUS, - 21.681,72 zł na wprowadzenie do kasy kantoru w dniu [...] września 2001 roku kwoty nie mającej pokrycia w środkach pieniężnych posiadanych przez Podatnika w tym dniu według urządzeń księgowych (40.000 - 18.318,32 ). Ponadto organ I instancji ustalił również, że na koniec roku podatkowego skarżący zgromadził kwotę 33.667,39 zł przy czym przyjął, że w jej skład wchodziła ww. kwota 21.681,72 zł zaliczona już po stronie wydatków jako nadwyżka ponad środkami posiadanymi na dzień [...] września 2001 roku a wprowadzonymi do kantoru ( 40.000 - 18.318,28 ), natomiast różnica to oszczędności na koniec roku. Do przychodów zaliczono: - 45.651,20 zł z działalności kantorowej z wyłączeniem przychodów z wynajmu lokali. - 52.704,00 zł z wynajmu lokali wraz z podatkiem od towarów i usług, - 6,52 zł z odsetek bankowych, - 3.642,10 zł z tytułu zwrotu nadpłaconego podatku dochodowego za 2000 rok, - 345,54 zł z zasiłku chorobowego, - 34.134,00 zł, na które składały się oszczędności matki skarżącego Z.W.- W.. W ww. kwocie 136.483,36 zł organ I instancji uznał, że 11.985,67 zł to oszczędności pozostające na koniec 2001 roku. Stwierdzono, że na dzień 1 stycznia 2001 roku skarżący mógł dysponować kwotą pochodzącą z lat poprzednich w wysokości 27.236,76zł. W związku z zaistniałą dysproporcją pomiędzy uzyskanymi w 2001 roku przychodami, a poniesionymi wydatkami organ I instancji zbadał, czy C.W. mógł posiadać środki finansowe pochodzące ze źródeł opodatkowanych bądź wolnych od opodatkowania z lat wcześniejszych. Strona wskazała, że na dzień 31 grudnia 2000roku zgromadziła nieruchomości o wartości 344.801,50 zł., dzieła sztuki i antyki o wartości kolekcjonerskiej 100.000,00 zł. oraz środki pieniężne przechowywane w gotówce w kwocie 400.000,00zł., z czego 139.214,21 zł. uzyskał z działalności gospodarczej, pozostała zaś kwota to darowizny od najbliższej rodziny[k-36-38]. W opinii organu wykazane dochody z działalności kantorowej pochodzą z kilku lat i w związku z tym nieuzasadnione byłoby przyjęcie wnioskowanej kwoty jako oszczędności z lat poprzednich i będących do dyspozycji strony na dzień 1 stycznia 2001 roku. Koszty zakupu nieruchomości oraz inne wydatki w latach 1988-1999 w znacznym stopniu przekraczały dochody uzyskiwane w tych latach. Okoliczności związane z darowiznami oceniono jako niewiarygodne, ponieważ ani nie uprawdopodobniono faktu ich otrzymania, ani też ewentualnych umów zawartych w tym przedmiocie nie zgłoszono we właściwym urzędzie skarbowym. Stwierdzono jedynie otrzymanie przez Stronę darowizny w postaci nieruchomości o wartości 40.000,00 zł. Z uwagi, na nie przedstawienie wiarygodnych dowodów, organ nie kwestionując samego faktu kolekcjonowania antyków i wartości numizmatycznych nie uznał jednak twierdzeń strony o uzyskiwaniu do 1990 roku dochodu z handlu nimi w wysokości 300.000,00zł. Poza tym, sama strona składając oświadczenie stwierdziła, że z posiadanej przez siebie kolekcji nie uzyskiwała dochodów, a zamieniała jedynie jedne eksponaty na inne ( k- 12.). W ocenie organu, dochody z działalności gospodarczej uzyskiwane w latach 1995-1999 musiały zostać spożytkowane na wydatki związane z zakupem nieruchomości oraz innych rzeczy ruchomych dokonywanym w tych latach. Analiza dochodów i wydatków za 2000 rok wykazała istnienie nadwyżki dochodów nad poniesionymi wydatkami w wysokości 27.236,76 zł. W odwołaniu złożonym przez pełnomocnika strony z dnia 30.07.2004roku wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji I instancji i umorzenie postępowania w sprawie. Zarzucono: pominięcie zakresu działalności dotyczącej handlu antykami i dziełami sztuki, błędne oszacowanie dochodów pochodzących z lat poprzedzających rok objęty postępowaniem, naruszenie zasady zupełności postępowania podatkowego- w zakresie wydatku na nabycie lokalu od p. M. - poprzez nie przesłuchanie na tą okoliczność istotnego świadka. Ponadto podniesiono, że przepisy prawa podatkowego nie upoważniają organów podatkowych do zastosowania chronologii operacji gospodarczych celem oszacowania i zakwalifikowania ujawnionych w toku postępowania środków finansowych. Dyrektor Izby Skarbowej po przeanalizowaniu zebranego w sprawie materiału dowodowego, uwzględnił w części żądanie Strony, co zostało wyrażone w decyzji z dnia [...] listopada 2004 roku, nr [...], na mocy której uchylił w części decyzję organu I instancji i ustalił C.W. zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym za 2001 rok w wysokości 47.567,40 zł. od przychodów w wysokości 63.423,18 zł nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach. W uzasadnieniu w oparciu o przepisy prawa materialnego i ogólnych zasad postępowania podatkowego stwierdzono, że twierdzenie czy dana kwota stanowi wydatek podatnika, czy też dochód nie stanowiący pokrycia wydatków, nie może być oparte jedynie o chronologię zdarzeń gospodarczych. Z przepisów podatkowych wyraźnie bowiem wynika, że ustaleń w przedmiotowym zakresie dokonuje się w przedziale rocznym, zaś chronologia, jako punkt wyjścia może mieć zastosowanie w szczególnych przypadkach kiedy zebrany materiał dowodowy nie pozostawia wątpliwości co do wysokości i dat poniesionych wydatków i uzyskanych przychodów. Dlatego organ odwoławczy skorygował wydatki i dochody podatnika odpowiednio o 21.681,72 zł i 11.985,67 zł. W zakresie uzyskanych w 2001 roku przychodów przyjęto więc kwotę- 136.483,36 zł. W zakresie uzyskanych w 2001 roku wydatków przyjęto więc kwotę - 227.143,30zł. Odnośnie pozostałych zarzutów - nie uznano je za zasadne, przyjmując argumentację organu I instancji. W kwestii zakupu lokalu od P.M. przyjęto, że w istocie zawarto umowę sprzedaży, nie zaś - zamiany. Nie poparte materiałem dowodowym okazały się również twierdzenia o niższym niż to wynika z dokumentów koszcie zakupu samochodu osobowego marki [...]. W związku z powyższym rozstrzygnięciem C.W. złożył na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej skargę z dnia [...] grudnia 2004 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której wnosił o uchylenie w całości decyzji obu instancji oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W skardze zarzucono naruszenie : 1) art.121 i 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa - poprzez działanie wbrew przepisom prawa, art.187 i 199 ww. ustawy - poprzez wadliwe przeprowadzenia postępowania dowodowego i wyjście poza granice swobody w ocenie zgromadzonego materiału jak również zaniechanie wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności, 3) art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez wadliwe zastosowanie W uzasadnieniu powołano się na orzecznictwo NSA w kontekście zasad i trybu postępowania dowodowego prowadzonego w zakresie przychodów ze źródeł nieujawnionych. Podkreślono, że pomimo szczególnego charakteru tego postępowania to na organach podatkowych spoczywa obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia sprawy, a wątpliwości nie mogą być rozstrzygane na niekorzyść Strony. Obowiązkiem organu podatkowego jest udowodnienie braku pokrycia dla poniesionych wydatków, strona ma natomiast jedynie uprawdopodobnić uzyskanie określonych przychodów. W odniesieniu do ustaleń merytorycznych zawartych w uzasadnieniach decyzji organów podatkowych obu instancji zarzucono nie wyjaśnienie istotnych okoliczności związanych ze sprzedażą dzieł sztuki, numizmatykami i innymi starociami. Nieprecyzyjne składanie wyjaśnień w tym zakresie wiąże się z powinnością ciążącą na organie w zakresie wyjaśnienia treści żądania strony w sytuacji widocznej nieumiejętności formułowania przez nią wniosków. Strona przy tym ma prawo zmieniać zeznania, przyjmując najbardziej korzystny dla siebie wariant. W opinii Skarżącego potwierdzeniem sprzedaży antyków i numizmatyków są między innymi dowody sprzedaży monet z 2002 roku Ponadto, zarzucono całkowite pominięcie dowodów sprzedaży znacznej ilości walut poza działalnością kantorową, które w przekonaniu Skarżącego jednoznacznie dowodziły, że przed okresem objętym kontrolą posiadał znaczne ilość środków finansowych i błędne jest w tym względzie arbitralne twierdzenie organów, że środki te pochodziły z działalności kantorowej. Wszelkie niezbędne dane znajdują się w dokumentacji księgowej prowadzonej działalności gospodarczej. Organy podatkowe zaniechały jednakże przeprowadzenia takiego dowodu, wszelkie wątpliwości rozstrzygając na niekorzyść strony. W opinii Skarżącego nieuzasadnione przyjęcie jako wydatku kwoty 40.000 zł., z uwagi na to, że zasilenie kasy kantoru nie mieści się, ani w kategorii wydatków, ani mienia zgromadzonego na koniec roku podatkowego, ani też nie stanowi przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - dlatego nie podlega opodatkowaniu tym podatkiem. Za wadliwe uznano również, nie wyjaśnienie w najmniejszym stopniu wątpliwości dotyczących zakupu lokalu od T.H.M.. W odpowiedzi na zarzuty skargi Dyrektor Izby Skarbowej uznał je za bezpodstawne, podtrzymał argumentację zawartą w decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), - sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Nadto zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej P.p.s.a., sądy te sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone ustawą. Oznacza to, że skarga, może zostać uwzględniona jedynie, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 - 150 ustawy). Przepis art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. nr 90 poz. 416, ze zm.) stanowi, że wysokość przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych ustala się na podstawie poniesionych przez podatnika w roku podatkowym wydatków i zgromadzonego w tym roku mienia, jeżeli wydatki te i wartości nie znajdują pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym oraz w latach poprzednich, pochodzących z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania. Przychód ze źródeł nieujawnionych jest ustalany jako suma wydatków poniesionych w roku podatkowym oraz wartości zgromadzonego mienia. Tak ustalonego przychodu nie łączy się z przychodami z innych źródeł i pobiera się od niego podatek w wysokości 75% przychodu. Z przedstawionych regulacji wynika, że obowiązkiem organów podatkowych dokonujących ustalenia podatku z nieujawnionych przychodów jest przede wszystkim ustalenie kwoty wydatków oraz wartości zgromadzonych zasobów finansowych oraz ustalenie wielkości takiego mienia zgromadzonego w roku podatkowym i w latach poprzedzających rok podatkowy, które to mienie pochodzi już z opodatkowanych przychodów lub wolnych od opodatkowania. Te wielkości muszą być ponad wszelką wątpliwość ustalone w toku postępowania podatkowego, a ustalenia w tym zakresie muszą się odbywać zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 122 i 187 ustawy ordynacja podatkowa nakładającymi na organy podatkowe obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zgromadzenia w tym celu materiału dowodowego. Przedmiotowe postępowanie jest szczególnym trybem ustalania dochodu, stosowanym właśnie wtedy, gdy z przeprowadzonych przez organy podatkowe ustaleń wynika, że poniesione przez podatnika wydatki i wartość zgromadzonego mienia nie znajdują odzwierciedlenia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym oraz w latach poprzednich. O ile w postępowaniu podatkowym dotyczącym dochodu z nieujawnionych źródeł przychodu zostanie stwierdzone poniesienie wydatków przekraczających znacznie zeznany dochód, to na podatniku ciąży wykazanie, iż wydatki te znajdują pokrycie w określonych źródłach przychodów lub w posiadanych zasobach Na gruncie stanu faktycznego, jaki ujawniony został w postępowaniu podatkowym poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji ostatecznej, stwierdzić należy, iż skarżący nie wykazał w stopniu dostatecznie przekonującym, iż poniesione przezeń w 2001 roku wydatki znajdują pokrycie w takim mieniu zgromadzonym przezeń w tymże roku oraz w latach poprzednich, które pochodziłoby z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania. Rozważając zarzuty skargi, w opinii składu orzekającego w sprawie , dokonana przez organy, ocena wyjaśnień podatnika i reprezentującego go w postępowaniu podatkowym pełnomocnika co do tego, iż wydatki poniesione w 2001 roku były finansowane między innymi ze środków uzyskanych w latach wcześniejszych ze sprzedaży walut poza działalnością kantorową prowadząca do wniosku o niewiarygodności tych wyjaśnień wobec braku jakiegokolwiek uprawdopodobnienia tych faktów, uznać należy za ocenę nie uchybiającą zasadzie swobodnej oceny materiału dowodowego, wyrażonej w art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa. Strona skarżąca przedstawiła na powyższą okoliczność dowody sprzedaży 40.000DM oraz 20.000DM. Nie przedłożono jednak niczego, co wskazywałoby na pochodzenie tych kwot. W takiej sytuacji zasadnie przyjęto, że środki te pochodziły z zysku z działalności gospodarczej i zostały spożytkowane na zakup nieruchomości, które zgodnie ze stanowiskiem Skarżącego wynikającym z zebranej dokumentacji, stanowiły główny sposób inwestowania posiadanych przez skarżącego zasobów finansowych. Jak wynika z dokumentacji dochody osiągane przez skarżącego z działalności kantorowej uzyskiwane w latach poprzedzających badany rok podatkowy uwzględnione zostały przy ustaleniu stanu środków finansowych jakimi strona mogła dysponować na dzień 1 stycznia 2001 roku, a ewentualne przychylenie się do żądania skargi w tym zakresie oznaczałaby konieczność zaliczenia po stronie przychodów uzyskiwanych przed dniem 1 stycznia 2001 roku dwa razy tej samej kwoty. Ponadto, jak słusznie organ zauważa - dokładna analiza dokumentacji księgowej z prowadzonej działalności gospodarczej zawiera informacje o uzyskanych przychodach, kosztach i ewentualnym zysku, nie zawiera jednak informacji o sposobie jego wykorzystania. Bezzasadny jest również zarzuty, dotyczący nie wyjaśnienie wątpliwości w zakresie zakupu lokalu od T.H.M.. Przedłożony do kontroli akt notarialny-Repertorium A numer [...] dokumentuje sprzedaż nieruchomości na rzecz skarżącego[k-24-25]. Zawiera on wszelkie cechy charakterystyczne, pozwalające określić charakter zawartej czynności prawnej: wskazuje na przedmiot transakcji, jego cenę, formę i czas zapłaty za przedmiot transakcji. Przedłożony przez stronę skarżącą akt notarialny, jak każdy inny tego rodzaju jest dokumentem publicznym, którego znaczenie w postępowaniu administracyjnym musi być szczególne. Wynika to z pisemnego charakteru postępowania, a przede wszystkim z postulatu respektowania przez organy administracyjne dokumentów wystawionych przez inne kompetentne organy państwowe. Zawiera w swej formie dokładne oznaczenie elementów przedmiotowo istotnych danej czynności prawnej, dokumentujący określoną czynność prawną. Z treści aktu notarialnego bez wątpienia wynika, że cenę sprzedaży stanowiła kwota 40.000 tysięcy złoty, które zostało już zapłacone. Nie ma żadnych podstaw do przyjęcia, że w istocie doszło do zawarcia umowy zamiany i przekazania rzeczy pomiędzy stronami umowy Powoływaniu się pełnomocnika na bezgotówkową formę zapłaty, zaprzeczają zapisy zawarte w akcie notarialnym (§3). Słusznie organ zauważa, że identyczna formuła została użyta w §4 tego samego aktu notarialnego przy sprzedaży lokalu przez K. i E.S. na rzecz skarżącego - ,, (.....) za cenę 80.000zł., a C.W. prawa te za powyższą cenę kupuje i oświadcza , że nabycia dokonuje będąc stanu wolnego. Cała cena sprzedaży została już zapłacona, a sprzedający niniejszym kwitują jej odbiór." W tym przypadku nie kwestionowano jednak gotówkowej formy zapłaty, choć sformułowania tam zawarte są identyczne jak w § 3. Należy podkreślić, że dokument jakim jest akt notarialny, do czasu jego zmiany, uchylenia lub stwierdzenia nieważności przez uprawniony organ, korzysta z domniemania ważności. W ocenie składu orzekającego, zważywszy na wagę mocy dowodowej z jakiej korzysta akt notarialny, organ podatkowy nie tylko miał prawo, lecz obowiązek przyjęcia, iż przedmiotowa nieruchomość nabyta została w wyniku transakcji kupna - sprzedaży, a nie w wyniku zamiany - biżuteria za nieruchomość. W związku z powyższym, Sąd podzielił zasadność stanowiska organów co do zbędności przeprowadzenia w sprawie dowodu z przesłuchania świadka H.M. na okoliczność ustalenia rodzaju zawartej transakcji. Odnosząc się z kolei do zarzutu nie wyjaśnienia istotnych okoliczności związanych ze sprzedażą dzieł sztuki, handlem numizmatykami, antykami i wartościami kolekcjonerskimi, to również i ten zarzut należy uznać za bezzasadny. Zebrany w toku postępowania materiał dowodowy, dowodzi, że C.W. jest kolekcjonerem, który systematycznie powiększa swoje bardzo wartościowe zbiory. Faktu tego nie kwestionowano. Potwierdzają go zarówno nie tylko wyjaśnienia strony, ale i przedłożone dowody w postaci kserokopii zaproszeń na wystawy numizmatyczne, czy artykuł zamieszczony w Gazecie Regionalnej. Jednak, jak słusznie organ podkreśla, kolekcjonowanie, powiększanie posiadanych zbiorów - nie jest równoznaczne z gromadzeniem zasobów finansowych uzyskiwanym poprzez sprzedaż przedmiotów zabytkowych. Na poparcie swojej argumentacji, świadczącej, że strona przed 200lr.była w posiadaniu jakichkolwiek oszczędności pochodzących z tego źródła.- nie przedstawiono jednak żadnego dowodu to potwierdzającego. Biorąc pod uwagę rozmiar środków, jaki można z tego tytułu uzyskać (tylko w okresie do końca lat 90-tych - 300.000.00zł; k-171) nie powinno to być przecież trudne. Tymczasem nie wskazano nawet wiarygodnego źródła przechowywania w/w kwoty. Dokonaną przez organy podatkowe ocenę wyjaśnień w tym zakresie wspiera stanowisko samego skarżącego zaprezentowane w toku prowadzonego postępowania- które nie potwierdza uzyskiwania dochodów z handlu zasobami kolekcjonerskimi [np. oświadczenie z dnia 24.04.2003 roku; k-12-13; oświadczenie o stanie majątkowym na dzień 31.12.2000roku; k-36-38] W związku z powyższym, w obliczu nieścisłości w składanych oświadczeniach co do uzyskiwania przychodów ze sprzedaży kolekcjonowanych przedmiotów okoliczność ta nie mogła zostać uznana za wiarygodną i w tej sytuacji organ dokonał właściwej oceny wiarygodności wyjaśnień strony skarżącej. Również nie można zgodzić się, z twierdzeniem, iż przedłożony dowód sprzedaży monet w sposób dostateczny świadczy o tym, że sprzedaż antyków była źródłem, z którego dochody stanowiły pokrycie wydatków 2001 roku. Bezspornie dokument ten dotyczy sprzedaży monet w 2002 roku. W takiej sytuacji, przy braku innych dowodów potwierdzających argumentacje skarżącego organy nie miały żadnych możliwości ustalenia ewentualnej wysokości dochodów osiągniętych przez Stronę przed ww. datą, jak też oceny, czy mogła ona poczynić z tego tytułu oszczędności. Za pozbawiony uzasadnienia należało uznać także zarzut bezpodstawnego zwiększenia podstawy opodatkowania o 40.000 zł, którymi Skarżący jednorazowo w dniu 3 września 2001 roku zasilił kasę kantoru. Z akt sprawy nie wynika, by zarówno w rozstrzygnięciach I jak i II instancji ujęto tą kwotę po stronie poniesionych w 2001 roku wydatków. Stwierdzono jedynie w oparciu o chronologię zdarzeń gospodarczych, że na dzień zasilenia kasy kantoru C.W. nie dysponował środkami pieniężnymi pochodzącymi z opodatkowanych bądź wolnych od opodatkowania źródeł w tak znacznej kwocie. Niemniej jednak okoliczność ta, nie stała się podstawą do wymiaru podatku, posłużyła natomiast w decyzji organu I instancji do zakwalifikowania kwoty (wyliczonej również w oparciu o chronologię zdarzeń), która pozostała do dyspozycji skarżącego na koniec 2001 roku. W ocenie składu orzekającego w sprawie należy stwierdzić, iż organ właściwie dokonał oceny składanych w toku postępowania wyjaśnień Strony i jej pełnomocnika. Trafnie przyjęto, iż określone argumenty powoływane przez stronę będą uznane za prawdopodobne, nie poprzez sam fakt ich wskazania, lecz dopiero wówczas, gdy inne dowody zebrane, w sprawie albo je choćby pośrednio potwierdzą, albo nie będą stać do nich w sprzeczności a sama argumentacja strony nie będzie się kłócić w sposób rażący z logiką i doświadczeniem życiowym. Reasumując, w sprawie nie nastąpiło naruszenie art. 121, 199 ustawy Ordynacja podatkowa, ani też fundamentalnej zasady postępowania administracyjnego - prawdy obiektywnej wyrażonej w art.122 a skonkretyzowanej w art. 187, ustawy Ordynacja podatkowa, ani też nie naruszono norm prawa materialnego (art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych). Postępowanie było przeprowadzone zgodnie z wymogami procedury administracyjnej, gwarantujących wszechstronne i dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Nie znajdując w tych warunkach podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja ostateczna wydana została z naruszeniem prawa materialnego względnie uchybia ona przepisom postępowania podatkowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, orzec należało o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej- na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270).