I SA/Go 746/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Skowrońska - Pastuszko Asesor WSA Alina Rzepecka Protokolant Referent Alicja Rakiej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi W.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości oddala skargę. I Sa/Go 746/08 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] lipca 2008r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Naczelnika Urzędu skarbowego z dnia [...] marca 2008r. odmawiającą W.K. umorzenia zaległości podatkowej w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości w kwocie 11.000 zł oraz odsetek za zwłokę w kwocie 21.408,86 zł. Decyzja ta została wydana w prawidłowo ustalonym i następującym stanie faktycznym: W dniu [...] lutego 2008 r. W.K. złożył do Naczelnika Urzędu Skarbowego wniosek o przyznanie ulgi w postaci "umorzenia należności podatkowej, umorzenia odsetek za zwłokę - w zryczałtowanym podatku dochodowym z odpłatnego zbycia nieruchomości w kwocie 11.000,00 zł za rok 1999. We wniosku wskazał, że nie przyczynił się do powstania zaległości podatkowej, która wynikała z problemów ówcześnie prowadzonej działalności gospodarczej przez jego żonę. Podkreślił, że działalność ta była prowadzona wyłącznie przez jego żonę. Środki uzyskane ze sprzedaży nieruchomości zostały przeznaczone na pokrycie kredytu bankowego oraz zobowiązań wobec dostawców towarów tej działalności. Jako przyczynę powstania zaległości podatkowej wskazał także niewłaściwe rozliczenie działalności gospodarczej z urzędem skarbowym przez biuro rachunkowe, któremu powierzone były księgi podatkowe. Naczelnik Urzędu Skarbowego po rozpatrzeniu wniosku, decyzją z dnia [...] marca 2008 r. Nr [...] odmówił skarżącemu umorzenia zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę W uzasadnieniu wskazał, że W.K. ma 47 lat i jest osobą bezrobotną, utrzymującą się z prac dorywczych. Mieszka w domu jednorodzinnym, będącym własnością jego i żony M.K., składającym się z 6 pokoi, 2 kuchni i 2 łazienek. Na wyposażenie domu składają się: telewizor, kino domowe, zestaw wypoczynkowy, tapczan szafa, ława, kuchenka gazowa, stół, krzesła. Korzysta z 2 pokoi, kuchni na parterze domu. Na piętrze w 4 pokojach i kuchni mieszka syn R.K.. Jest także właścicielem, na zasadach małżeńskiej wspólności ustawowej), garażu, oraz właścicielem samochodu osobowego [...] rok produkcji 1992 i współwłaścicielem samochodu [...] rok produkcji 1999. Miesięczne opłaty związane z utrzymaniem gospodarstwa domowego wynoszą ok. 912,95 zł. Nie korzysta z pomocy Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej. Organ I instancji stwierdził, że powstanie przedmiotowej zaległości nie powstało w związku przyczynowym z zaistnieniem jakiejś okoliczności, która uzasadniałaby udzielenie żądanej ulgi podatkowej. Zaległość podatkowa została określona w decyzji z dnia [...] stycznia 2000r. Nr [...]. Na poczet określonej zaległości skarżący nie uiścił żadnej kwoty. Na dzień złożenia wniosku zaległość stanowiła kwotę 11.000,00 zł, od której należne odsetki za zwłokę stanowiły 21.408,86 zł. Nie uznał argumentacji wnioskodawcy, iż powstanie zaległości nastąpiło z przyczyn od niego niezależnych. Zdaniem organu I instancji zaległość z odpłatnego zbycia nieruchomości co do zasady nie jest zaległością sensu stricte związaną z prowadzoną działalnością gospodarczą, jest to podatek należny od odpłatnego zbycia nieruchomości przed upływem 5 lat licząc od końca, roku kalendarzowego w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie. Dokonując sprzedaży nieruchomości podatnik był zobowiązany zapoznać się z przepisami prawa podatkowego dotyczącymi takiej czynności. Przeznaczając należny podatek na inny cel, sam przyczynił się do powstania przedmiotowej zaległości podatkowej. Mimo trudnej sytuacji finansowej (osoba bezrobotna, utrzymująca się z prac dorywczych), organ I instancji stwierdził, że sytuacja ta nie stanowi wystarczającej przesłanki do zastosowania żądanej ulgi podatkowej. Skoro podatnik znajduje się w trudnej sytuacji finansowej od kilku lat, nie jest to okoliczność nowa lub nadzwyczajna, czy spowodowana przyczynami od niego niezależnymi, a więc nie uzasadnia zastosowania instytucji umorzenia. Organ powołał się również na fakt, że majątkiem wnioskodawcy są nieruchomości. Ustanowienie hipoteki na ww. nieruchomościach, z których wykonanie ciążących na podatniku zaległości podatkowych może nastąpić w każdym czasie, nie pozwala zdaniem organu I instancji na uwzględnienie wniosku o ulgę, gdyż jej udzielenie naruszałoby ważny interes publiczny oraz zasadę równości i sprawiedliwości podatkowej, która zakłada rzetelne ustalanie i terminowe regulowanie nałożonych na podatnika zobowiązań podatkowych. W odwołaniu W.K. zarzucił wskazanej decyzji naruszenie przepisów art. 67a oraz art. 187 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz.U. z 2005r. Nr 8 poz. 60, ze zm. zwanej dalej Ordynacją podatkową), polegające na błędnym ustaleniu, że sytuacja rodzinna i życiowa skarżącego nie wyczerpuje znamion i kryteriów przewidzianych w tychże przepisach, a w szczególności, że nie zawiera elementów o charakterze losowym, a ponadto na błędnym ustaleniu, że zryczałtowany podatek dochodowy, jest w konkretnej sytuacji skarżącego niezależny od warunków w jakich nastąpiła sprzedaż nieruchomości, z pominięciem okoliczności wskazujących, że wyłączną przyczyną sprzedaży nieruchomości był bankowy tytułu egzekucyjny oraz wymagalne wierzytelności w postaci tytułów egzekucyjnych; a także nieuznanie błędu popełnionego przez koncesjonowane biuro rachunkowe, za zdarzenie losowe, niezależne od woli i działania skarżącego. W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik wskazał, na trudną sytuację życiową skarżącego oraz fakt, że ma on sędziwych rodziców, którzy wymagają całodobowej opieki. Nadto, że organ I instancji nie wziął pod uwagę powszechnie znanej okoliczności, istniejącego w rejonie zamieszkania skarżącego, powszechnego bezrobocia. Zdarzeniem losowym była likwidacja działalności gospodarczej prowadzonej przez żonę, z uwagi na powstanie kilku supermarketów i dużego ośrodka. W toku prowadzonego postępowania odwoławczego Dyrektor Izby Skarbowej wezwał skarżącego do przedłożenia wyjaśnień i dokumentów w zakresie poszukiwania pracy oraz potrzeby opieki nad rodzicami. W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik strony wyjaśnił, że W.K. od chwili bankructwa sklepu prowadzonego w ramach działalności gospodarczej nie ma stałego zatrudnienia i utrzymuje się z prac dorywczych. Skarżący, pomimo dołożenia najwyższej staranności w poszukiwaniu stałej pracy nie uzyskał jej. Ciężar opieki nad rodzicami obciąża głównie jego, bowiem pozostali członkowie rodziny ograniczają się wyłącznie do doraźnej pomocy i to głównie w soboty, niedziele i święta. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2008 Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Naczelnika Urzędu Celnego. W motywach decyzji wskazano, że zaskarżona decyzja została podjęta w oparciu o materiał dowodowy zebrany w toku prowadzonego postępowania, a ustalony stan faktyczny oraz przyczyny odmowy udzielenia ulgi z uwzględnieniem ważnego interesu podatnika, interesu publicznego, został opisany w uzasadnieniu tej decyzji. Zdaniem organu odwoławczego podnoszone zarzuty, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, nie zasługiwały na uwzględnienie. Ustalono jako bezsprzeczny w sprawie fakt, że W.K. wraz z żoną M.K. w dniu [...] maja 1999 r. dokonali sprzedaży pawilonu handlowego za kwotę 220.000 zł. Sprzedana nieruchomość była własnością obojga małżonków od 1997 roku. Z aktu notarialnego wynika, że zostali poinformowani o obowiązku podatkowym wynikającym z art. 28 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ten obowiązek nie został przez wypełniony po dokonanej sprzedaży oraz po otrzymaniu decyzji, którą Urząd Skarbowy wydał w dość i krótkim półrocznym okresie czasu (decyzja z dnia [...] stycznia 2000 r. określająca należne zobowiązanie podatkowe i zaległość podatkową. Strona przez wiele lat nie podejmowała żadnych czynności w zakresie możliwości poprawy swojej sytuacji finansowej (brak dochodu, zeznań rocznych, jedynie za 2007r.). Przez okres ośmiu lat nie dokonała żadnych wpłat na poczet posiadanych zaległości. Chociaż po spłacie kredytu bankowego oraz spłaceniu wierzycieli skarżący nie posiadał środków na zapłacenie podatku, to jednak mając świadomość, że takie zobowiązanie ciąży mógł z uwagi na tą okoliczność, wystąpić do organu podatkowego o umożliwienie spłaty tego zobowiązania na raty, lub podjąć działania aby należny podatek uiścić. Dlatego, zgodnie z przyjętymi w orzecznictwie dyrektywami interesu publicznego, okoliczność ta nie zasługuje na uwzględnienie. Nie można też uznać, że brak zapłaty podatku wynika z błędu biura rachunkowego, gdyż to małżonkowie K. osobiście dokonali sprzedaży nieruchomości, również decyzja określająca była adresowana i doręczona zobowiązanym. Nie jest to zatem jak wskazuje pełnomocnik skarżącego zdarzenie losowe, niezależne od woli i działania skarżącego. Z punku widzenia interesu publicznego, w świetle którego należy mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, m.in. takich jak sprawiedliwość, powszechność obowiązków podatkowych i konieczność rzetelnego wywiązywania się z nich, czego strona nie uczyniła, stwierdził, że również ta okoliczność nie była wystarczająca do przyznania żądanej ulgi podatkowej. Wskazane przez skarżącego okoliczności dot. bezrobocia w rejonie i braku uzyskania stałej pracy Organ uznał za mało wiarygodne. Z materiału uzyskanego z Wojewódzkiego Urzędu Statystycznego wynika, że stopa bezrobocia w województwie lubuskim z roku na rok maleje. Zjawisko takie zanotowano również w pobliżu zamieszkania strony tj. w powiecie. Argument, że skarżący wraz z żoną nie mogą podjąć pracy, ponieważ opiekują się sędziwymi rodzicami nie jest wystarczającą przesłanką do udzielenia ulgi podatkowej przez umorzenie zaległości podatkowej. Faktem jest, że ojciec W.K. jest w podeszłym wieku, może w chwili obecnej wymagać opieki, jednakże taką opiekę mogą również sprawować osoby, które mieszkają w domu W.K., lub jego dzieci (z dokumentów znajdujących się w urzędzie skarbowym wynika, że oprócz niego zameldowane są jeszcze dwie osoby oraz, że miał on pięcioro dzieci). Zarzut nieuwzględnienia bankructwa działalności gospodarczej żony skarżącego, uznano za niewystarczającą podstawę do umorzenia zaległości podatkowej. Niepowodzenia podatnika w życiu osobistym jak i w działalności gospodarczej, nie mogą skutkować obowiązkiem przyznania ulg podatkowych w spłacie zaległych zobowiązań podatkowych ciążących na podatniku. To podatnik ponosi ryzyko związane z podejmowanym przez siebie działaniem. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej żadne z wymienionych w treści art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej kryteriów warunkujących przyznanie ulgi - istnienie interesu podatnika, jak i interesu publicznego- w sprawie nie wystąpiło. Organ odwoławczy zgodził się ze stanowiskiem organu I instancji, że sytuacja majątkowa skarżącego jest trudna - w świetle przedstawionych danych uzasadniałaby ważny interes podatnika, nie niemniej jednak sytuacja ta jest konsekwencją świadomych działań strony, które stały się przyczyną nieprzyznania ulgi. Nie stwierdzono zagrożenia egzystencji wnioskującego oraz jego rodziny. Z materiału dowodowego wynika, że W.K. reguluje wydatki związane z utrzymaniem gospodarstwa domowego, więc brak stałej pracy nie pozbawił go źródła dochodu. W skardze złożonej z zachowaniem terminu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie przedmiotowej decyzji. W zarzutach wskazał na naruszenie art. przepisów art. 67 oraz po zmianie art. 67a § 1 pkt 1 i 3 oraz art. 122, 187 oraz 191 Ordynacji podatkowej, polegające na przyjęciu, że sytuacja rodzinna i życiowa skarżącego nie wyczerpuje znamion i kryteriów nakreślonych w powołanych przepisach i nie uwzględnia losowego charakteru sytuacji życiowej i rodzinnej, w jakiej znalazła się rodzina skarżącego w roku 1998. W uzasadnieniu skargi zostały wskazane okoliczności dotyczące sprzedaży nieruchomości, w tym przede wszystkim dotyczące potrzeby spłaty kredytu, przyczyny powstania zaległości oraz błędy biura rachunkowego podnoszone już w ramach odwołania. Skarżący podkreślił, że sprzedana nieruchomość była obciążona prawem rzeczowym, czego nie wzięły pod uwagę organy. Nie zgodził się także z argumentację organu dotyczącą możliwości podjęcia stałego zatrudnienia oraz pozyskania środków przez zabezpieczenie posiadanych nieruchomości hipoteką. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 11 grudnia pełnomocnika skarżącego przedłożył dokumenty lekarskie obrazujące aktualny stan zdrowia skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Sąd administracyjny, zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tego artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem sprawę, rozstrzygniętą decyzją ostateczną, z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej w uzasadnieniu P.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie stwierdzi przyczyny nieważności postępowania. Żadne z wskazanych naruszeń w sprawie nie wystąpiło. Dlatego wydana w sprawie decyzja jest zgodna z prawem. Na wstępie rozważań należy podkreślić, że przedmiotem sporu sądowoadministracyjnego jest decyzja podjęta w trybie art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej oparta na tzw. uznaniu administracyjnym. Znamienne dla tego typu postępowań jest, iż kognicja sądu nie wkracza bezpośrednio w zakres owego uznania. Sądowa kontrola tego rodzaju decyzji obejmuje więc samo postępowanie poprzedzające jej wydanie, ale nie rozstrzygnięcie, będące wynikiem dokonania przewidzianego prawem wyboru będącego "uznaniem administracyjnym", specyficzną konstrukcją prawną pozwalającą organowi na wybór konsekwencji prawnych powstania sytuacji, do której odnosi się dyspozycja normy prawnej. W świetle ukształtowanej w doktrynie i zaakceptowanej w orzecznictwie sądów administracyjnych koncepcji interpretacyjnej przepisów podatkowych odwołujących się do uznania administracyjnego, stwierdzenie, że w sprawie występują okoliczności odpowiadające takiej lub innej kierunkowej dyrektywie wyboru, może, lecz nie musi prowadzić do rozstrzygnięcia pozytywnego dla wnioskodawcy. Wykładnia wskazanego przepisu nie budzi wątpliwości, co do kwestii, że nie stwarza on uprawnienia podatnika do uzyskania ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowej lub odsetek za zwłokę Kontrola legalności decyzji wydanych w ramach uznania administracyjnego sprowadza się zatem do zbadania, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury, zarówno przepisów szczegółowych, jak i zasad ogólnych, w tym zbadania wszystkich okoliczności sprawy mogących mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia i ich oceny w świetle ustawowych przesłanek umorzenia oraz powinności ujęcia tej oceny w uzasadnieniu decyzji nie zaś istnienia materialnoprawnego uprawnienia podatnika do skorzystania z ulgi. Generalnie wskazuje się, że pojęcie interesu publicznego oznacza dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, itp. Wynika to z wyjątkowego charakteru instytucji umorzenia stanowiącej odstępstwo od zasady równości i powszechności opodatkowania. Zasadą pozostać musi, płacenie podatków w sposób i w terminach przewidzianych przez prawo. Jedynie nadzwyczajne okoliczności mogą spowodować odstępstwo od tej reguły (por. B. Dauter [w:] S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek. Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2007, s. 522 i n. tezy 14,15 i 18 do 20 i powołane tam orzecznictwo). Takie rozumienie przywołuje zresztą organ, słusznie podkreślając, obiektywny i nadzwyczajny charakter warunkujący istnienie ważnego interesu podatnika. Z art. 67 § 1 Ordynacji podatkowej nie wynika prawo organu podatkowego do określania ważnego interesu podatnika. Organ podatkowy, jako przedstawiciel skarbu państwa, posiada kompetencje do określania interesu publicznego i jego uzasadniania. Ważny interes podatnika określa i uzasadnia podatnik, a wagę tego uzasadnienia ocenia organ. Wymienione w art. 67 § 1 Ordynacji podatkowej interes publiczny i słuszny interes obywatela nie są wobec siebie konkurencyjne, ani też żaden z nich nie może w państwie prawnym (art. 2 Konstytucji RP) być uznany z definicji za ważniejszy. Odwołanie się do generalnych założeń statuujących dobrodziejstwo art. 67 a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej ma sens wtedy, gdy zasady z nich płynące zostaną właściwie odczytane w danym stanie faktycznym. On zatem determinuje ich zastosowanie. Rzeczą sądu jest kontrola poprawności przeprowadzonego w tym zakresie postępowania, w szczególności, czy połączenie decyzji o charakterze uznaniowym z pojęciami stanowiącymi zwroty niedookreślone, będącymi podstawą jej wydania jest zgodne z prawem. Do rozstrzygnięcia pozostawało zatem, jak ocenić ustalone w postępowaniu fakty z punktu widzenia ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. We wskazanym powyżej zakresie stwierdzić należy, że przeprowadzone przez organy podatkowe postępowanie doprowadziło do prawidłowego określenia stanu faktycznego sprawy, w szczególności w sposób prawidłowy dokonać oceny sytuacji majątkowej skarżącego i jej rodziny. Natomiast podniesione przez skarżącego przeciw decyzji zarzuty są niezasadne. Skarżący, począwszy od złożenia wniosku, artykułował swój ważny interes przez zaistnienie przyczyn od niego niezawinionych oraz obiektywnie istniejących. W tym też upatrywał także interesu publicznego. Podkreślić należy, iż organ drugiej instancji, który uzupełnił postępowanie dowodowe w zakresie umożliwiającym pełna ocenę sytuacji przedstawił obszerne i zasługujące na aprobatę wyjaśnienie. Dotyczy ono zarówno przyczyn powstania zaległości, okresu w którym ona narastała, jak również aktualnej sytuacji życiowej, majątkowej i rodzinnej skarżącego. Umorzenie zaległości podatkowej jest odstępstwem od zasady ponoszenia ciężarów publicznych, dlatego też chcąc skorzystać z tej instytucji skarżąca winna należycie wykazać przesłanki do skorzystania z ulgi jak i uzasadnić i udokumentować. W świetle ustaleń poczynionych przez organ nie przekonują twierdzenia skarżącego, iż powstanie zaległości miało charakter obiektywny. Środki uzyskane ze sprzedaży nieruchomości zostały przeznaczone na jednego z wybranych przez skarżących wierzycieli. Zatem słusznie organ doszukał się w takim zachowaniu podatnika naruszenia zasady powszechności i sprawiedliwości (równości) a zatem braku interesu publicznego. Trafnie też podkreślił brak zainteresowania przez dłuższy okres czasu istnieniem zaległości podatkowej oraz sposobami uniknięcia jego zwiększenia (odsetki). Kwestia błędu osoby trzeciej w powstaniu zaległości nie wynika ze stanu faktycznego. Nadto o obowiązku podatkowym skarżący i jego żona zostali poinformowani bezpośrednio przez notariusza. Stan faktyczny, co wyżej już podkreślono, został ustalony w sposób wyczerpujący i pełny. Organy odniosły się do wszelkich twierdzeń skarżącego i oceniły wszystkie podane przez niego argumenty. Postępowanie było prowadzone z poszanowaniem zasad wynikających z art. 120, 121, 122, 123 i 124 Ordynacji podatkowej. Organy drugiej instancji przedstawił w zobiektywizowany sposób okoliczności dotyczące powstania zaległości oraz, w możliwym do realizacji stopniu, sytuację życiową i majątkową skarżącego. Rzecz polegała zatem na odmiennej, od intencji skarżącego, ocenie ustaleń. Dla oceny braku przesłanek do zastosowania ulgi podstawowe znaczenie miało zaistnienie szczególnych okoliczności występujących na dzień złożenia wniosku. Takie zaś w świetle wyczerpujących ustaleń oraz argumentacji organów nie wystąpiły. Dokonana ocena nie tylko nie wykracza poza granice uznania administracyjnego ale jest przekonywująca. Dotyczy, prócz opisanych wyżej okoliczności również kwestii możliwości podjęcia zatrudnienia, jak i możliwości majątkowych skarżącego oraz potrzeby jego opieki nad rodzicami. Brak był także w sprawie innych przesłanek wypełniających dyspozycję art. 67 a § 1 Ordynacji podatkowej. Jeśli zaś chodzi o dokumenty przedłożone przez pełnomocnika skarżącego na rozprawie, pomijając nawet kwestię braku wniosku dowodowego, dotyczą one okoliczności wykraczających poza granicę skargi bowiem zaistniałych po wydaniu zaskarżonej decyzji. Z tych względów na podstawie art. 151 P.p.s.a. skarga podlegała oddaleniu. ( - ) A. Rzepecka ( - ) Jacek Jaśkiewicz ( - ) K. Skowrońska-Pastuszko