I SA/Go 760/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie Sędzia WSA Stefan Kowalczyk (spr.) Asesor WSA Barbara Rennert Protokolant Marta Surmacz-Buszkiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2007 r. sprawy ze skargi M.L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kwoty długu celnego, podatku od towarów i usług, podatku akcyzowego oddala skargę. I SA / Go 760 / 07 U Z A S A D N I E N I E Skarżący M.L. złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...].05.2007 roku nr [...] którą to decyzją utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego nr [...] z dnia [...].01.2007 roku określającej kwotę długu celnego, kwotę podatku od towarów i usług i podatku akcyzowego. Z akt sprawy wynika, że : Decyzją z dnia [...].01.2007 roku Naczelnik Urzędu Celnego określił kwotę wynikającą z długu celnego, kwotę podatku akcyzowego oraz kwotę podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu [...].12.2005 roku M.L. zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu / zgłoszenie nr [...] używany samochód osobowy marki [...] nr nadwozia [...] o pojemności 4300cm3, wyprodukowany w 1999 roku. Organ celny celem sprawdzenia danych zawartych w zgłoszeniu, dokonał kontroli dokumentów i danych handlowych zgodnie z art. 78 ust. 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. W wyniku kontroli Naczelnik Urzędu Celnego , w dniu [...].11.2006 roku wszczął postępowanie celne i podatkowe wobec przedstawienia przez stronę fałszywego dokumentu transakcyjnego od nieistniejącej firmy [...] i zakwestionowania rażąco niskiej wartości zgłoszonego pojazdu, która odbiegała od cen takich samych lub podobnych samochodów sprowadzonych na rynek wspólnoty. Wobec powyższego organ uznał się na podstawie art. 29 - 31 Wspólnotowego Kodeksu Celnego uprawnionym do ustalenia wartości celnej pojazdu. W toku postępowania organ celny przeprowadził dowód z opinii biegłego, a którą to opinię wykonało Stowarzyszenie Rzeczoznawców Techniki Samochodowej i Ruchu Drogowego . Celem powyższej opinii miało być ustalenie wartości samochodu na rynku WE. W opinii określono na podstawie przesłanych dokumentów wartość pojazdu na rynku polskim na dzień odprawy celnej na kwotę 32.200 złotych. Zdaniem organu zgodnie z art. 181 a ust. 1 Rozporządzenia wykonawczego, jeżeli organy celne mają uzasadnione wątpliwości, co do zadeklarowanej wartości celnej, że stanowi ona całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 Wspólnotowego Kodeksu Celnego to nie muszą ustalać wartości celnej przywożonych towarów na podstawie metody transakcyjnej. Organ celny uznając, iż nie jest możliwe zastosowanie art. 29 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, wobec wątpliwości, co do wartości celnej towaru zastosował metodę ustalania wartości celnej określoną w art. 31 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Wskazując na zastosowanie metody określonej w art. 31 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego / metody ostatniej szansy /, organ celny wskazał, iż ustalenie tej wartości nie jest możliwe w oparciu o art. 30 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, bowiem w przypadku importowanych samochodów nie jest możliwe znalezienie samochodów używanych o identycznym lub podobnym stopniu zużycia, wskazując w tej mierze na stanowisko Komitetu Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej / WCC /. Organ podatkowy wskazał, iż zgodnie z zaleceniami WCC metoda ustalania wartości celnej tzw. metoda ostatniej szansy polega na jednoczesnym zastosowaniu katalogów i innych możliwych dowodów zawierających ceny samochodów. Przy ustalaniu wartości samochodu w niniejszej sprawie organ wykorzystał katalog wydawnictwa INFO - EKSPERT, na podstawie, którego biegły ustalił, iż ceny pojazdów kształtują się na znacznie wyższym poziomie tj. 41.4000 złotych / 16.236,57 CHF / co potwierdza zasadność zakwestionowania wartości deklarowanej przez stronę w zgłoszeniu celnym. Natomiast dla ustalenia wartości celnej samochodu [...] przyjęto kwotę bazową w wysokości 32.200 złotych, określoną przez biegłego w opinii. Od powyższej kwoty bazowej odjęto kwotę podatku VAT, podatku akcyzowego i cło i w ten sposób ustalono wartość celną towaru na kwotę 14.542 złote, co stanowi wartość rzeczywistą pojazdu, stanowiącą podstawę do określenia należności publiczno - prawnych. W związku z ustaleniem wartości celnej pojazdu na kwotę 14.542 złote ustalono kwotę należnego cła na kwotę 1.454,0 złote, a kwotę długu celnego zaksięgowanego retrospektywnie 1.395,40 złotych, kwotę podatku akcyzowego w kwocie 11.047,0 złotych, a niedobór tego podatku w kwocie 10.595,20 złotych, oraz podatek VAT w kwocie 6.169,0 złotych, a niedobór w tym podatku na kwotę 5.916,90 złotych. Nadto organ na podstawie art. 65 ust. 5 i 6 ustawy Prawo celne od kwoty 1.395,40 złotych, naliczył odsetki w wysokości 167,0 złotych za okres od dnia 20.12.2005 roku / a więc daty zgłoszenia celnego / do dnia 15.01..2006 roku / a więc do dnia wydania decyzji. Postanowieniem z dnia [...].01.2007 roku Naczelnik Urzędu Celnego na podstawie ar. 215 § 1 ustawy z dnia 29.08.1997 roku ordynacji podatkowej sprostował oczywisty błąd pisarski i rachunkowy zawarty w / w decyzji zarówno sentencji jak i w uzasadnieniu. Sprostowaniem objęto kwotę : - podatku akcyzowego, bowiem zamiast kwoty podatku akcyzowego w wysokości 11.047,0 złotych winno być 10.397,0 złotych, a do zapłaty zamiast kwoty 10.595,20 złotych winna być kwota 9.945,20 złotych, - podatku od towarów i usług, bowiem zamiast kwoty podatku w wysokości 6.169 złotych, winna być kwota 5.806,0 złotych i kwota tego podatku do zapłaty w wysokości 5.553,90 złotych. Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. Decyzji strona zarzuciła naruszenie : - art. 120,121,122 ordynacji podatkowej poprzez działanie wbrew przepisom prawa, - art. 187 i 191 ordynacji podatkowej poprzez wadliwe zebranie materiału dowodowego, - art. 31 rozporządzenia Rady nr 2913 / 92 z dnia 12.10.1992 roku ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny poprzez błędne ustalenie wartości celnej towaru, - art. 78 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady nr 2913 / 92 z dnia 12.10.1992 roku ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny poprzez wadliwe przeprowadzenie postępowania kontrolnego, - art. 220 rozporządzenia Rady nr 2913 / 92 z dnia 12.10.1992 roku ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny poprzez wadliwe zaksięgowanie retrospektywnie długu celnego, - art. 29 ust. 13 ustawy z dnia 11.03.2004 roku o podatku od towarów i usług poprzez błędne określenie podstawy opodatkowania podatkiem VAT, - art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 11.03.2004 roku o podatku od towarów i usług poprzez wadliwe zastosowanie, - art. 10 ust. 1 pkt. 4 ustawy z dnia 23.01.2004 roku o podatku akcyzowym poprzez błędne określenie podstawy opodatkowania podatkiem akcyzowym, - art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 23.01.2004 roku o podatku akcyzowym poprzez wadliwe zastosowanie. W uzasadnieniu strona podniosła, iż to organy winny określić, jakie okoliczności faktyczne są istotne dla załatwienia sprawy, oraz z urzędu przeprowadzić dowody konieczne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy, a ciężar ten nie może być przerzucany na podatnika. Zdaniem strony w piśmie urzędu celnego nadesłanego z Szwajcarii z dnia 30.01.2006 roku organ ten stwierdza, że niektórych szwajcarskich firm, które widnieją jako sprzedawcy na dokumentach transakcyjnych nie udało się odnaleźć. Polski organ celny natomiast wywodzi z tego stwierdzenia zbyt daleko idący wniosek, że firmy, których nie udało się odnaleźć nie istnieją, co stało się w niniejszej sprawie. Jest to zdaniem strony wniosek błędny, bowiem nie można z faktu, iż firmy nie udało się odnaleźć wywodzić, iż ona nie istnieje. Dlatego też nie można odmawiać wiarygodności dokumentom transakcyjnym przedstawionym przez stronę. Organ jednocześnie nie wyjaśnił, dlaczego dokument transakcyjny uznał za fałszywy, bowiem o ile dokument zawiera oryginalne pieczęcie i podpis to uznać go należy za dokument autentyczny, a fakt nie odnalezienia sprzedawcy nie może obciążać strony. Organ winien w swym postępowaniu stosować zasadę, iż wątpliwości interpretacyjnych nie można rozstrzygać na niekorzyść strony. Zdaniem strony nie przeprowadzono żadnego postępowania, które miałoby zweryfikować dane zawarte w tym dokumencie transakcyjnym. Nadto organ nie zadał sobie trudu, aby sprawdzić, w jakim stanie pojazd został sprowadzony, a decyzję oparł na opinii, która była zbyteczna w sprawie, bowiem podstawą określenia należności celnych i podatkowych może być jedynie dokument transakcyjny. Decyzją z dnia [...].05.2007 roku Dyrektor Izby Celnej utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ uznał za zasadne ustalenie wartości celnej metodami zastępczymi, wobec uznania, iż transakcja kupna sprzedaży nie nastąpiła. Zdaniem organu wynik weryfikacji potwierdza, iż nie można ustalić całkowitej wartości transakcji, bowiem firma nie istnieje. Natomiast organy celne nie mają podstaw do kwestionowania uzyskanych droga oficjalnych wyników weryfikacji, ani domagać się od władz weryfikujących udowodnienia, że weryfikacja została przeprowadzona zgodnie z właściwością przepisów obowiązujących w danym kraju. Nadto wskazał, iż przy ustaleniu wartości celnej organ I instancji skorzystał z ekspertyzy wykonanej przez rzeczoznawcę z zakresu techniki samochodowej. Z tego też względu brak jest podstaw do uznania, iż naruszono art. 121, 122, 191, 187 ordynacji podatkowej, jak również art. 120 ordynacji podatkowej, bowiem organ działał na podstawie i w granicach ustanowionego prawa tj. Wspólnotowego Kodeksu Celnego i prawa celnego. Zdaniem organu wynik weryfikacji nie może być przedmiotem oceny i dodatkowej weryfikacji i ma charakter wiążący dla organów celnych. Jak podkreślił organ celny w toku postępowania wziął pod uwagę wszystkie zgromadzone dowody w sprawie, a organ celem ich zgromadzenia podjął wszystkie niezbędne czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Od powyższej decyzji skargę złożyła strona wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. W zarzutach wskazał, iż zaskarżona decyzja naruszyła : - art. 120,121,122 ordynacji podatkowej poprzez działanie wbrew przepisom prawa, - art. 187 i 191 ordynacji podatkowej poprzez wadliwe zebranie materiału dowodowego, - art. 29 rozporządzenia Rady nr 2913 / 92 z dnia 12.10.1992 roku ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny poprzez błędne ustalenie wartości celnej towaru, - art. 77 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 2913 / 92 z dnia 12.10.1992 roku ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny poprzez wadliwe zastosowanie, - art. 78 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady nr 2913 / 92 z dnia 12.10.1992 roku ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny poprzez wadliwe przeprowadzenie postępowania kontrolnego, - art. 220 rozporządzenia Rady nr 2913 / 92 z dnia 12.10.1992 roku ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny poprzez wadliwe zaksięgowanie retrospektywnie długu celnego, - art. 29 ust. 13 ustawy z dnia 11.03.2004 roku o podatku od towarów i usług poprzez błędne określenie podstawy opodatkowania podatkiem VAT, - art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 11.03.2004 roku o podatku od towarów i usług poprzez wadliwe zastosowanie, - art. 10 ust. 1 pkt. 4 ustawy z dnia 23.01.2004 roku o podatku akcyzowym poprzez błędne określenie podstawy opodatkowania podatkiem akcyzowym, - art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 23.01.2004 roku o podatku akcyzowym poprzez wadliwe zastosowanie. W uzasadnieniu skarżący wskazał, iż to organy winny określić, jakie okoliczności faktyczne są istotne dla załatwienia sprawy oraz z urzędu przeprowadzić dowody konieczne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy, a ciężar ten nie może być przerzucany na podatnika. Natomiast organ działał w ten sposób, że kiedy nabył przekonania o tym iż podatnik wskazał zaniżoną wartość transakcyjną importowanego pojazdu to żadna argumentacja poparta dowodami nie była w stanie odwieść tego organu od z góry przyjętego założenia. Organ I instancji uznał przedstawiony dokument transakcyjny za zafałszowany. Jednak nie wyjaśnił czy przedłożona faktura została podrobiona czy przerobiona i w jakim zakresie jest nieautentyczna. Brak uzasadnienia organu, co do autentyczności faktury pozbawia stronę możliwości merytorycznego ustosunkowania się. Polski organ celny wywodzi z pisma organów celnych Szwajcarii zbyt daleko idący wniosek, co do tego, iż firmy, których nie udało się odnaleźć nie istnieją, a jest to błędny wniosek, bowiem z faktu, iż firmy nie można odnaleźć nie można wnioskować, iż ona nie istnieje. Organ winien w swym postępowaniu stosować zasadę, iż wątpliwości interpretacyjnych nie można rozstrzygać na niekorzyść strony. Organ nie wskazał, na jakiej podstawie twierdzi, iż transakcja nie została zawarta na warunkach wskazanych w fakturze, tj. według tam wskazanej ceny sprzedaży. W materiale dowodowym brak jest dowodu, który przeczyłby prawdziwości danych zgłoszonych przez skarżącego w toku postępowania wywołanego zgłoszeniem celnym. Rozstrzygnięcie organu zostało oparte wyłącznie na uzyskanej z Szwajcarii informacji o nieistnieniu firmy sprzedawcy. Nie przeprowadzono również żadnego postępowania, które mogło zweryfikować dane zawarte w rachunku, Nie ustalono stanu pojazdu, w którym został sprowadzony, oraz za jaką cenę został przez skarżącego sprzedany. W odpowiedzi na skargę organ celny wniósł o oddalenie skargi. Organ wskazał, iż zgodnie, z art. 29 Wspólnotowego Kodeksu Celnego wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary, wtedy, gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny EWG. Wobec dokonania weryfikacji dostarczonego dokumentu sprzedaży organ przyjął, iż brak jest dokumentu transakcyjnego, z tego też względu zasadne było podjęcie czynności w celu określenia prawidłowej wartości celnej metodami zastępczymi. Zdaniem organu nie jest konieczne wyjaśnienie czy przedłożony do odprawy dowód transakcyjny jest podrobiony czy przerobiony, bowiem nie jest to przedmiotem postępowania przed organem celnym, a wynik dochodzenia przeprowadzonego przez szwajcarskie władze celne korzysta z walorów dokumentu urzędowego, co w konsekwencji powoduje, iż organ przyjął za prawdziwe to, co z tego dokumentu wynika. Natomiast skarżący nie obalił domniemania prawdziwości tego, co zostało w tym dokumencie stwierdzone. Z tego względu brak jest podstaw do uznania, iż naruszono art. 122,187,191 ordynacji podatkowej. Organ nie odniósł się również do zarzutu naruszenia, art. 77 ust. 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, bowiem poza przytoczeniem zarzutu skarżący nie określił, na czym naruszenie to miało polegać. Zdaniem organu brak jest również postaw do uznania zarzutu wadliwości przeprowadzonego postępowania, bowiem zostało ono przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami. Również organ celny nie zgodził się z zarzutami naruszenia przepisów ustawy o podatku akcyzowymi podatku od towarów i usług, bowiem wartość celna została ustalona na podstawie opinii biegłego, a zmiana wartości celnej towarów implikuje zmianę podstaw opodatkowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga okazała się nieuzasadniona. Zgodnie z art. 78 ust. 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego po dokonaniu zwolnienia towarów organy celne mogą, w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu, przystąpić do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu towarów objętych zgłoszeniem, oraz późniejszych operacji handlowych dotyczących tych samych towarów. Natomiast, jeżeli z kontroli po zwolnieniu towarów wynika, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane, organy celne podejmują, zgodnie z wydanymi przepisami, niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują - art. 78 ust. 3 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Jak wynika z akt sprawy takie działania organ celny podjął, w wyniku, których ustalono, że rachunek dotyczący zakupu pojazdu samochodowego będącym przedmiotem zgłoszenia celnego, został wystawiony przez nieistniejąca firmę, [...]. Wniosek ten wypływa z pisma z dnia 30.01.2006 roku Dyrekcji Okręgu Celnego, Sekcji Dochodzeniowej, znajdującego się w aktach administracyjnych, jak również z pism dołączonych do pisma organu celnego z dnia 29.10.2007 roku, złożonego do akt toczącego się postępowania. Należy podkreślić, iż dokumenty załączone do akt sprawy wskazują na nie istnienie firmy [...] w związku z weryfikacją dokonaną w innej sprawie, jednakże ze względu na te same dane wskazane na rachunkach zakupu w tych dokumentach jak i w rachunku w niniejszej sprawie nie może być wątpliwości, iż weryfikacja dotyczy tej samej firmy. W związku z stwierdzeniem, iż firma powyższa nie istnieje nie można mieć wątpliwości, co do prawidłowości zastosowania trybu postępowania określonego w art. 78 ust. 3 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Nadto stwierdzić należy, że dokument nadesłany przez organy celne z Szwajcarii jest dokumentem urzędowym, a więc stanowi dowód tego, co w nim stwierdzono i nie może on być przedmiotem oceny i dodatkowej weryfikacji. Jak wynika również z postanowienia o wszczęciu postępowania organ celny powziął wątpliwości, co do podanej w zgłoszeniu celnym wartości pojazdu, a nie może być wątpliwości, iż stanowi to samodzielną podstawę do wszczęcia postępowania / art. 181 Rozporządzenia wykonawczego/ W świetle tych ustaleń brak jest podstaw do stwierdzenia zasadności zarzutu skarżącego o niedopuszczalności wnioskowania z faktu o niemożności odnalezienia firmy o fakcie, iż firma nie istnieje. Podkreślić należy i to niezależnie od wyniku weryfikacji w niniejszej sprawie, że celem postępowania celnego nie jest ustalenie czy dokument w postaci dowodu zakupu jest sfałszowany, podrobiony czy przerobiony, oraz jego zakresu. Celem weryfikacji jest sprawdzenie przez organ celny zgodnie z art. 78 ust. 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, czy dane zawarte w zgłoszeniu celnym są prawidłowe. Do ustalenia czy te dane są prawidłowe czy też nie, wystarczającym jest zdaniem Sądu ustalenie, iż dane podane w zgłoszeniu są niekompletne czy też niepełne. W niniejszym postępowaniu stwierdzono, iż rachunek został wystawiony przez nieistniejącą firmę, a wartość pojazdu wymagała ustalenia wobec zgłoszenia jej w zgłoszeniu celnym w nieprawidłowej wysokości. Zdaniem Sądu wszczęcie postępowania jest również możliwe bez ustalenia czy firma wystawiająca rachunek przy sprzedaży pojazdu istnieje czy też nie, a mianowicie w przypadku, gdy na skutek kontroli organ celny dojdzie do przekonania, iż cena wskazana w rachunku nie jest ceną transakcyjną, a więc ceną faktycznie zapłaconą. Będzie to miało miejsce w przypadku ustalenia, iż ceną transakcyjną jest cena rażącą odbiegająca od cen, które stosowane są w racjonalnym, gospodarczym obrocie np. w przypadku, gdy ceną za używany samochód, nieuszkodzony jest kwota 100 Euro, bowiem również wówczas wypełnione są przesłanki określone w art. 78 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Zgodnie z treścią zarówno postanowienia o wszczęciu postępowania jak również uzasadnienia decyzji fakt ten był również podstawą do wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie. Konsekwencją stwierdzenia na podstawie wyniku weryfikacji, iż dana firma nie istnieje, jest niemożność ustalenia w drodze wywiadu w firmie sprzedającej wartości transakcyjnej, czyli ceny faktycznej zapłaconej, a więc zgodnie z art. 29 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Tym samym brak jest podstaw do uznania, iż organy celne naruszyły art. 29 i art. 78 ust. 2 i 3 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, jak również w konsekwencji art. 220 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Organ celny jednocześnie uznał, iż ustalenie wartości celnej towaru w oparciu o art. 30 Wspólnotowego Kodeksu Celnego jest również niemożliwe, co jest zgodne z stanowiskiem Komitetu Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej / WCC / według którego w przypadku samochodów używanych nie jest możliwe ustalenie tej ceny w oparciu o porównanie z ceną pojazdu samochodowego o identycznym lub podobnym stopniu zużycia, bowiem nie jest możliwe znalezienie takiego pojazdu. Niewątpliwie stanowisko takie zdaniem Sądu należy zaakceptować jako stanowisko prawidłowe zgodne z zasadami ustalania wartości celnej pojazdów używanych. W związku z powyższym zdaniem Sądu organ celny właściwie zastosował metodę ustalania tej wartości w oparciu o art. 31 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Nie zasadne są zarzuty skarżącego, co do nie podjęcia postępowania mającego na celu zweryfikowanie danych m.in., co do ceny zawartych w rachunku. Wobec nie istnienia firmy której nazwa uwidoczniona jest w rachunku, w wyniku dokonanej weryfikacji w Szwajcarii, , nie sposób zarzucić organom celnym, iż nie podjęły działań mających na celu jego zweryfikowanie. Organ natomiast w celu ustalenia wartości celnej pojazdu przeprowadził dowód z opinii biegłego, który określił wartość pojazdu. Podkreślić należy, że organ podejmuje z urzędu działania mające na celu ustalenie rzeczywistego stanu rzeczy, jednakże nie jest to obowiązek bezwzględny, bowiem ograniczony jest on poprzez wiedzę, którą może dysponować organ. Skarżący zapoznany z zebranym materiałem dowodowym i poinformowany o możliwości wnoszenia wniosków dowodowych nie wykazał inicjatywy w tym kierunku. Tak, więc organ podjął tylko te działania, które według posiadanej wiedzy były możliwe celem ustalenia wartości pojazdu. Organ nie dysponował wiedzą gdzie obecnie ten pojazd się znajduje, komu został sprzedany, a skarżący nie wskazał danych, które by umożliwiały, np. oględziny pojazdu, nie przedstawił umowy sprzedaży, z której wynikałoby, za jaką ceną ów pojazd został sprzedany itp. Brak jest również podstaw do uznania zarzutu naruszenia art. 77 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, bowiem w uzasadnieniu skarżący nie podał, na czym polegało naruszenie w / w przepisu, bowiem dotyczy on dokonywania zgłoszenia celnego drogą technik elektronicznego przetwarzania danych. W tym stanie rzeczy nie można zarzucić organowi, iż zaniechał podjęcia czynności mających na celu zweryfikowanie danych zawartych w rachunku. W tym stanie rzeczy zarzuty, co do naruszenia, art. 120,121,122,187,,191 ordynacji podatkowej okazały się również nieuzasadnione. Konsekwencją nowego ustalenia wartości celnej importowanego towaru było inne określenie podstawy opodatkowania podatkiem VAT, oraz zmiana zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym. Tak, więc zarzuty naruszenia art. 29 ust. 13 oraz art. 33 ust.2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług oraz art. 10 ust. 1 pkt. 4 i art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym okazały się nieuzasadnione. Wobec powyższego, jako że Sąd nie dopatrzył się naruszenia zarówno prawa materialnego jak i prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik postępowania zgodnie z art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił. Asesor WSA B. Rennert Sędzia WSA D. Skupień Sędzia WSA S. Kowalczyk