I SA/Go 762/07

I SA/Go 762/07 Dnia 29 stycznia 2008 r. P O S T A N O W I E N I E Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: asesor WSA Barbara Rennert po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kwoty długu celnego, podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. ( - ) Barbara Rennert Składając skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] skarżący wniósł jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że za jego uwzględnieniem przemawia szczególnie ważny interes strony wyrażający się tym, że skarżący nie posiada niezbędnych środków na zapłatę zobowiązania. Podał też, że sytuacja majątkową skarżącego powoduje, iż prowadzenie egzekucji na podstawie zaskarżonej decyzji zagraża wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków dla skarżącego. Argumentował ponadto, że zasadność zarzutów podnoszonych w odwołaniu dodatkowo uzasadnia pozytywne rozpatrzenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd zważył : W myśl przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sąd, po przekazaniu mu skargi, może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zatem wnioskodawca jest zobowiązany wykazać, iż zachodzi niebezpieczeństwo zaistnienia przynajmniej jednej z dwóch wymienionych przesłanek. Należy także zaznaczyć fakultatywny charakter cyt. wyżej przepisu, który daje sądowi możliwość wstrzymania wykonania decyzji, nie obligując go do takiego wstrzymania nawet jeżeli wystąpią przesłanki w przepisie tym wymienione. Przesłanka odnosząca się do wyrządzenia znacznej szkody oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Zapis w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest przy tym utożsamiony z zagrożeniem dla już istniejącej, aktualnej sytuacji gospodarczej (ekonomicznej) strony postępowania. Natomiast trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu sprawy. W obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenie, odpowiadające szczególnej kategorii tymczasowej ochrony strony, wprowadzonej w art. 61 § 3 p.p.s.a. jako odstępstwo od wskazanej na wstępie zasady, wynikającej z art. 61 § 1 ustawy. Pogląd powyższy co do rozumienia istoty przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji został zaprezentowany przez Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w postanowieniu z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I GZ 170/06 (niepubl.) i Sąd rozpoznający w niniejszej sprawie wniosek w tym przedmiocie w pełni go podziela. W świetle powyższego należy stwierdzić, że okoliczności przedstawione we wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie wyczerpują przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W ocenie Sądu argumentacja strony skarżącej zasadza się na ogólnych wskazaniach, będących w istocie przywołaniem treści przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. określającego przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, a to nie stanowi dostatecznej podstawy do zastosowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym ochrony, o której mowa. Skarżący nie wykazał, że zapłata należności, ustalonych zaskarżoną decyzją może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia - w przypadku wzruszenia decyzji, na podstawie której należności te byłyby wyegzekwowane. Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności jest dolegliwością finansową, rodzącą określony skutek w sytuacji finansowej zobowiązanego i co do zasady nie oznacza to wyrządzenia szkody. Ponadto wykonanie zaskarżonego aktu w drodze egzekucji sprowadzać się będzie do egzekucji należności pieniężnych, realizowanej zgodnie z określonymi ustawowo zasadami i trybem, w których zobowiązanemu także będą przysługiwać odpowiednie środki ochrony prawnej. W tej sytuacji Sąd uznał, że we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący w rzeczywistości nie wskazał konkretnych, zindywidualizowanych okoliczności, uzasadniających jego wniosek . Natomiast argument zasadności wniosku ze względu na ważny interes strony był całkowicie bezpodstawny, bowiem takiej przesłanki nie przewiduje art. 61 § 3 p.p.s.a. Również twierdzenie o zasadności zarzutów podniesionych w odwołaniu co do nieprawidłowości wydania przez organy celne rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie w żadnym razie nie może stanowić podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. O merytorycznej zasadności skargi Sąd rozstrzygnie bowiem po jej rozpoznaniu, natomiast niniejsze postępowanie może dotyczyć tylko i wyłącznie zasadności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 18 kwietnia 2004 r., sygn. FZ 136/04). Mając powyższe na względzie, Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek umożliwiających zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. ( - ) Barbara Rennert