I SA/Go 766/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wierchowicz Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Skupień Asesor WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska (spr.) Protokolant Aleksandra Kosiecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2007 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kwoty długu celnego, podatku od towarów i usług, podatku akcyzowego oddala skargę. Dyrektor Izby Celnej [...] maja 2007r. wydał decyzję nr [...] którą utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] lutego 2007 r. określającą : kwotę wynikającą z długu celnego, podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 214 zł, kwotę podatku akcyzowego w wysokości 1680 zł, kwotę podatku od towarów i usług w wysokości 938 zł oraz kwotę odsetek w wysokości 30 zł. Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał, że w dniu [...] listopada 2005r. R.S. - prowadzący Auto Komis - zgłosił do procedury dopuszczenia do wolnego obrotu używany samochód marki [...], pojemności silnika 1297 cm3 i roku produkcji 1992. Do zgłoszenia załączono: rachunek wystawiony przez M.M. (z treści którego wynikało, że przedmiotowy samochód został zakupiony za 50 CHF) oraz oświadczenie o kosztach transportu. Zgłoszenie zostało przyjęte jako spełniające warunki określone w art. 62 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Po zwolnieniu wyżej wymienionego towaru organ celny działając na podstawie art. 78 ust. 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu, przystąpił do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu towaru objętego wyżej wymienionym zgłoszeniem celnym. W wyniku przeprowadzonej kontroli ustalono, że R.S. przedstawił nieautentyczny dokument transakcyjny z dnia [...] listopada 2005r. od nieistniejącej firmy M.M. w Szwajcarii. Jako podstawę zakwestionowania dokumentu zakupu, organ wskazał odpowiedź Dyrekcji Okręgu Celnego Schaffhausen w Szwajcarii z dnia [...] stycznia 2006r. Naczelnik Urzędu Celnego postanowieniem z dnia 10 listopada 2006r. wszczął postępowanie celne i podatkowe w sprawie ustalenia prawidłowej wartości celnej towaru, podstaw i należności celnych i podatkowych. Z uwagi, że w sprawie wymagane były wiadomości specjalistyczne, organ powołał w tym celu biegłego - eksperta z techniki motoryzacyjnej. W odwołaniu od decyzji organu I instancji, pełnomocnik wskazał, że decyzja została wdana wskutek wadliwie przeprowadzonego postępowania dowodowego. Rozstrzygnięcie merytoryczne - zdaniem odwołującego - jest nieprawidłowe i zawiera niewłaściwą wykładnię i błędne zastosowanie szeregu regulacji prawnych. W odwołaniu wskazano, że z uzyskanej od administracji szwajcarskiej odpowiedzi wynika, że niektórych ze szwajcarskich firm, które widnieją jako sprzedawcy nie udało się odnaleźć. Polski organ celny natomiast wywodzi z tego stwierdzenia zbyt daleko idący wniosek - tj. że firmy których nie udało się odnaleźć nie istnieją. Zdaniem odwołującego, faktu nie odnalezienia danej firmy nie można utożsamiać z jej nieistnieniem. Organ nie wyjaśnił dlaczego uznał dokument transakcyjny przedłożony przez stronę przy zgłoszeniu celnym za fałszywy. Okoliczność nieodnalezienia kontrahenta nie może być okolicznością obciążającą stronę. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że korzystając z postanowień art. 78 ust.1 i 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, organ celny po zwolnieniu towaru dokonał z urzędu kontroli zgłoszenia celnego. W wyniku czynności kontrolnych załączony do odprawy dokument został przesłany do weryfikacji przez szwajcarskie służby celne. W świetle obowiązujących przepisów za prawidłowe złożenie wniosku o objęcie towaru właściwą procedurą celną odpowiedzialna jest strona. Strona do wniosku winna dołączyć dokumenty, których przedstawienie jest wymagane. Podmiot dokonujący obrotu towarowego z zagranicą ma obowiązek złożenia do odprawy celnej dokumentów rzetelnie odpowiadających m.in. rodzajowi, ilości i wartości towaru z jego rzeczywistym stanem. Z uwagi na negatywny wynik weryfikacji, zdaniem organu zasadnie dokonano ustalenia wartości celnej metodami zastępczymi. Organ powołując się na treść art. 29 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego wskazał, że wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary wtedy gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty, ustalona o ile jest to konieczne na podstawie art. 32 i 33 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Z otrzymanej informacji od administracji szwajcarskiej wynika, że nie można ustalić całkowitej wartości transakcji kupna - sprzedaży, gdyż firma sprzedająca nie istnieje. Organ wskazał, że nie ma uprawnień kwestionować uzyskanych drogą oficjalną wyników weryfikacji, ani domagać się od władz weryfikujących udowodnienia, że weryfikacja została przeprowadzona zgodnie z właściwością przepisów obowiązujących w danym kraju. Wynik weryfikacji otrzymany od upoważnionej do wykonania tej czynności instytucji nie może być podważony ani przez organy celne, ani przez importera. Dokument urzędowy nie podlega swobodnej ocenie, gdyż za udowodnione należy przyjąć to, co wprost wynika z dokumentów. Treść dokumentu, zdaniem organu, była jednoznaczna; stwierdzała, że firma M.M. nie istnieje. Od decyzji Dyrektora Izby Celnej złożona została skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zaskarżonej decyzji zarzucono, że została wydana z naruszeniem: 1) art. 120, 121 i 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926)- dalej Ordynacja podatkowa - poprzez działanie wbrew przepisom prawa, 2) art. 187 i 191 Ordynacji podatkowej poprzez wadliwe zebranie materiału dowodowego, 3) art. 29 rozporządzenia Rady nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L nr 302 z 19.10.1992r.) poprzez błędne ustalenie wartości celnej towaru, 4) art.77 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L nr 302 z 19.10.1992r.) poprzez wadliwe zastosowanie, 5) art. 78 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L nr 302 z 19.10.1992r.) z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L nr 302 z 19.10.1992r.) poprzez wadliwe przeprowadzenie postępowania kontrolnego, 6) art. 220 rozporządzenia Rady nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L nr 302 z 19.10.1992r.) - dalej zwane Wspólnotowy Kodeks Celny - poprzez wadliwe zaksięgowanie retrospektywne długu celnego, 7) art. 29 ust.13 ustawy z 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zmianami) poprzez błędne określenie podstawy opodatkowania podatkiem VAT, 8) art. 33 ust. 2 ustawy o VAT poprzez wadliwe zastosowanie, 9) art. 10 ust.1 pkt 4 ustawy z dnia 23 stycznia 2004r. o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 29, poz. 257 ze zm.) poprzez błędne określenie podstawy opodatkowania podatkiem akcyzowym, 10) art. 20 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym poprzez wadliwe zastosowanie. W uzasadnieniu skargi, strona skarżąca wskazała, że decyzje organu I i II instancji zostały wydane wskutek wadliwie przeprowadzonego postępowania, w którym strona została pozbawiona swoich podstawowych praw podmiotowych. Jedną z podstawowych gwarancji osiągnięcia prawdy materialnej jest wymóg zupełnego zgromadzenia materiału dowodowego, sformułowany w art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Z przepisu tego wynika, że ciężar dowodzenia spoczywa na organach. One mają obowiązek z urzędu określić, jakie okoliczności faktyczne są istotne dla załatwienie sprawy oraz z urzędu przeprowadzić dowody konieczne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy. Ponadto organ I instancji uznał, że dokument transakcyjny przedstawiony przez stronę "został sfałszowany". Organ nie wyjaśnił czy przedmiotowy rachunek przedłożony przez skarżącego przy zgłoszeniu celnym został przerobiony czy podrobiony - w jakim zakresie jest to dokument nieautentyczny. Brak uzasadnienia stanowiska organu dotyczącego braku autentyczności rachunku pozbawia stronę możliwości merytorycznego się do nich ustosunkowania. Skarżący wskazał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oparty został wyłącznie na pozyskanej ze Szwajcarii informacji o nieistnieniu firmy sprzedawcy. Nie przeprowadzono żadnego postępowania, które mogłoby zweryfikować dane zawarte na rachunku. Organ nie zadał sobie trudu aby ustalić w jakim stanie został sprowadzony pojazd oraz za jaką cenę został następnie zbyty. Powyższe okoliczności przeczą ustaleniom organu zawartym w zaskarżonej decyzji oraz potwierdzają prawdziwość danych wskazanych w zgłoszeniu celnym. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Sąd w trybie art. 106 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)- dalej zwana p.p.s.a. -dopuścił dowód z dokumentów wymienionych w piśmie Dyrektora Okręgu Centralnego Schaffhausen oraz z pisma organu celnego w sprawie weryfikacji faktury zakupu wystawionej przez szwajcarską firmę M.M.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga okazała się bezzasadna. Podstawowy zarzut rozwinięty w uzasadnieniu skargi, sprowadzał się do naruszenia przez organy celne regulacji art. 122 oraz 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Zasadniczą kwestią w niniejszej sprawie jest rozstrzygnięcie czy otrzymane w ramach pomocy administracyjnej pismo Dyrektora Okręgu Celnego Schaffhausen stanowi dokument uprawniający organ celny do zakwestionowania załączonego do zgłoszenia celnego z dnia [...] listopada 2005r. rachunku wystawionego przez M.M.. Powyższe jest o tyle istotne, że pismo to stanowiło podstawę wszczęcia z urzędu postępowania celnego i podatkowego w sprawie złożonego przez R.S. zgłoszenia celnego dotyczącego określenia w prawidłowej wysokości wartości towaru, podstaw należności celnych i podatkowych. Ponadto wskazane pismo stanowiło jedyny dowód - w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji - na nieautentyczność załączonego do zgłoszenia celnego rachunku w wysokości 50 CHF na zakup samochodu. Na podstawie 78 ust. 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, organ uprawniony jest do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem. Ministerstwo Finansów pismem z dnia 30 sierpnia 2005r. wystąpiło do szwajcarskiej administracji celnej z prośbą o pomoc w ustaleniu rzeczywistych stanów faktycznych m.in. w sprawach dotyczących sprzedaży pojazdów przez wymienione szwajcarskie firmy. O pomoc zwrócono się z uwagi na wątpliwości co do wiarygodności dokumentów przedłożonych do odprawy przez osoby zgłaszające. Podane w dokumentach wartości pojazdów zdaniem organu były zaniżane ponieważ porównywalne pojazdy wg Eurotaxlity w Polsce jak i Szwajcarii są 10-ciokrotnie droższe. Ministerstwo Finansów zwróciło się o pomoc w odpowiedzi m.in. na pytanie, które z wymienionych szwajcarskich firm nie istnieją. Załączono również rachunki wystawione przez podmioty wykazane na liście. Na załączonej do pisma liście pod poz. 67-70 wymieniona została firma M.M.. Dyrekcja Okręgu Celnego Schaffhausen w piśmie z dnia [...] stycznia 2006r. wskazała, że ustalenia wykazały, że "wielu handlujących nie istnieje lub że nie można ich ustalić. Należy więc wyjść z założenia, że te rachunki są zatem sfałszowane (...)". W załączonym raporcie z postępowania dochodzeniowego przeprowadzonego w ramach prośby o pomoc administracyjną podmiot M.M. wymieniony został jako nieistniejąca względnie nie odnaleziona firma. Tym samym należało uznać, że w odniesieniu do wskazanej firmy organ administracji szwajcarskiej przyjął, że rachunki pochodzące od tego podmiotu są sfałszowane. Zgodnie z treścią art. 86 ust. 1 ustawy z 19 marca 2004r. Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.) - organ celny może przyjąć jako dowód w postępowaniu dokumenty sporządzone przez organy celne państwa obcego lub inne uprawnione podmioty państwa obcego. Takie uregulowanie stwarza możliwość oparcia ustaleń w postępowaniu na dokumentach pochodzących od obcego państwa. Przepis ten nie stanowi podstaw do uznania tego rodzaju dowodów jako uprzywilejowanych dla oceny stanu faktycznego sprawy i dążenia do ustalenia prawdy obiektywnej i nie nadaje im szczególnej mocy dowodowej w odniesieniu do pozostałych środków dowodowych przewidzianych w krajowym porządku prawnym. Organ kierując się w sprawie zebranym materiałem dowodowym winien ocenić czy dana okoliczność została udowodniona. Bez wątpienia pismo z dnia 30 stycznia 2006r. stanowiło dokument sporządzone przez organ celny obcego państwa. Tym samym mogło stanowić dowód w prowadzonym postępowaniu. Dokument sporządzony przez organy władzy publicznej (jaką jest niewątpliwie administracja celna Szwajcarii) należy uznać za dokument urzędowy. Dokument urzędowy jest sporządzonym w formie pisemnej środkiem dowodowym, stanowiący wyrażenie określonych myśli lub wiadomości. Moc dowodowa takiego dokumentu może być obalona w wyniku podjęcia akcji polegającej na przeprowadzeniu dowodu przeciwko jego treści, albowiem domniemanie zgodności z prawdą tego dokumentu jest domniemaniem wzruszalnym. Organ celny, będąc związany dokumentem urzędowym, zobowiązany jest uznać za udowodnione to, co wynika z jego treści jeżeli nie ma innych dowodów które podważałyby jego wiarygodność. W niniejszej sprawie strona skarżąca nie przedłożyła żadnego dowodu który podważyłby wiarygodność uzyskanej informacji, skarżący nie wskazał również jaki dowód organ winien w tym zakresie przeprowadzić. Organ prowadzący postępowanie nie może wobec tego swobodnie oceniać ani kwestionować treści dokumentu urzędowego, nie przeprowadzając na podstawie art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej dowodu przeciwko prawdziwości zawartym w nim informacjom (wyrok NSA z 23 maja 2005r. sygn. akt GSK 519/04 lex nr 171378). Z treścią wskazanego dokumentu skarżący został zapoznany w dniu 21 listopada 2006r. Pomimo, że postępowanie zakończyło się wydaniem zaskarżonej decyzji 21 maja 2007r. - skarżący nie przedłożył innych dowodów, które podważały by ustalenia dokonane przez organ celne Szwajcarii. Nie wnosił również o przeprowadzenia dowodów w tym zakresie. Nie można za taki wniosek uznać stwierdzenia skarżącego znajdującego się w protokole z zapoznania się z aktami o "bardziej sprecyzowane materiały pochodzące ze Szwajcarii". Tym samym organ nie miał podstaw do podważenia danych zawartych w uzyskanej informacji od szwajcarskiej administracji celnej. Z tych też przyczyn, w ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie, organ uprawniony był do zakwestionowania załączonego do zgłoszenia celnego rachunku opiewającego na kwotę 50 CHF. W toku postępowania organ nie naruszył przepisów art. 78 ust. 2 i 3 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Zarzut strony o naruszeniu przez organ art. 122 Ordynacji podatkowej należy uznać za bezzasadny. Jak również za bezzasadny w niniejszej sprawie jest zarzut naruszenia przez organy art. 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej. Rację ma skarżący, że jedną z podstawowych gwarancji osiągnięcia prawdy materialnej jest wymóg zupełnego zgromadzenia materiału dowodowego, sformułowany w art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Bezsprzecznie obowiązek prowadzenia całego postępowania co do wszystkich istotnych okoliczności spoczywa zawsze na organach podatkowych i nie może być przerzucany na stronę, jeżeli to nie wynika z konkretnych przepisów. Skarżący wskazuje, ze organ celny wywodzi ze stwierdzenia, że niektórych szwajcarskich firm, które widnieją jako sprzedawcy na dokumentach transakcyjnych nie udało się odnaleźć, zbyt daleko idący wniosek - tj. że firmy te nie istnieją. Wskazać jednakże należy, że to władze celne Szwajcarii wskazały, że w takim przypadku należy przyjąć, że rachunki są sfałszowane, czym zakwestionowały wiarygodność dokumentów pochodzących od wymienionych firm (niezależnie czy jest to firma nieistniejąca czy nieodnaleziona) przedłożonych do odprawy celnej. Bezzasadny jest zarzut strony skarżącej, że organ nie przeprowadził żadnego postępowania które miałoby zweryfikować dane zawarte na rachunku. Posiadana przez organ informacja z dnia 30 stycznia 2006r. stanowiła podstawę do zweryfikowania danych zawartych na rachunku, szczególnie że wystąpienie Ministerstwa Finansów związane było z wątpliwościami organu co do wiarygodności dokumentów przedłożonych do odprawy przez osoby zgłaszające. W tym postępowaniu wbrew twierdzeniom skarżącego nie ma potrzeby przeprowadzania postępowania celem udowodnienia sfałszowania przez importera przedłożonej przez niego faktury, albowiem wykazanie popełnienia czynu polegającego na sfałszowaniu dokumentu jest koniecznym elementem postępowania karnego, a nie postępowania mającego na celu ustalenie faktycznej zapłaconej ceny za importowany samochód. Wbrew zarzutom skargi, postępowanie celne ma celu ustalenie ceny faktycznie zapłaconej przez importera, a nie ustalenie czy popełnił on przestępstwo przeciwko dokumentom. Z tego też względu zdaniem Sądu, organ podjął działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego, prawidłowo dokonał oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Zgodzić się należy ze stroną skarżącą, że wszystkie dokumenty (dowody) będące w dyspozycji organu, winny zostać udostępnione w toku postępowanie administracyjnego stronie, aby umożliwić jej czynny udział w tym postępowaniu. W trakcie postępowania sądowoadministracyjnego strona podniosła, że nie była zapoznana z wystąpieniem władz polskich do władz celnych szwajcarskich, jak również nie udostępniono jej dowodów powołanych w odpowiedzi z 30 stycznia 2006r. Zdaniem Sądu powyższe wskazuje na naruszenie przez organ przepisu art. 187 § 3 Ordynacji podatkowej. Wystąpienie do władz szwajcarskich stanowiło fakt znany organowi z urzędu i powyższe winien zakomunikować stronie. Jednakże nie każde naruszenie przepisów postępowania stanowi podstawę do wyeliminowania z obrotu zaskarżonego aktu prawnego. Tylko naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy może zostać uznane za podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Jak już wcześniej wskazano w toku postępowania administracyjnego strona nie wnosiła o przeprowadzenie dowodów, nie wniosła również o zapoznanie się z przedmiotowym wystąpieniem, pomimo posiadania informacji, że takie wystąpienie miało miejsce (wynikało to wprost z odpowiedzi władz celnych szwajcarskich). Z uwagi, że w toku postępowania administracyjnego strona nie wnosiła o zapoznanie się z tym materiałem, zarzut podnoszony w tym zakresie w toku postępowania sądowoadministracyjnego uznać należy za spóźniony. Nie przedłożenie przez stronę wniosków dowodowych wynikało z braku podejmowania przez nią działania, a nie z uwagi na uniemożliwienie zapoznania się z przedmiotowym wystąpieniem. Tym samym, zdaniem Sądu, wskazane naruszenie nie mogło mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Z uwagi, że organ nie mógł ustalić wartości celnej przywiezionego pojazdu na podstawie art. 29 Wspólnotowego Kodeksu Celnego (nie ustalono kontrahenta wymienionego w przedłożonym do zgłoszenia celnego rachunku) - prawidłowo zastosowany został przepis art. 30 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. W celu ustalenia faktycznej wartości pojazdu na rynku Wspólnoty - organ powołał biegłego. Biegły na podstawie przedstawionych mu dokumentów przedmiotowego samochodu ustalił jego wartość na rynku polskim na dzień odprawy celnej na kwotę 5.200 zł. Określenie kwoty wynikającej z długu celnego jak również określenie wysokości podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług nastąpiło w oparciu o sporządzoną opinię, która również przez stronę skarżącą nie została skutecznie zakwestionowana. Kwota 5.200 zł stanowiła dla organu celnego kwotę bazową. Z uwagi, że pojazdy na rynku wewnętrznym polskim zawierają w sobie kwotę należności celnych i podatkowych zapłaconych w związku z przywozem towaru na obszar Wspólnoty - od kwoty bazowej odjęto kwotę podatku VAT - 937,70 zł; kwotę podatku akcyzowego -1679 zł; kwotę cła -234,80 zł. Tym samym organ rzeczywistą wartość celną pojazdu będącą podstawą do określenia należności publiczno-prawnych określił na kwotę 2.349 zł. Wartość pojazdu określona została w oparciu o dokumenty dotyczące przedmiotowego pojazdu będące w posiadaniu organu. Strona skarżąca kwestionowała zasadność opinii biegłego z uwagi na brak podstaw do odmawiania wiarygodności dokumentowi transakcyjnemu przedstawionym przez nią, a nadto kwestionowała możliwość przyjęcia tej opinii z uwagi, że została wykonana na podstawie przedłożonej dokumentacji bez oględzin pojazdu. Jednakże skarżący nie skonkretyzował zarzutów do sporządzonej opinii, nawet nie wskazał w jaki sposób stan techniczny przedmiotowego samochodu odbiegał od stanu przyjętego za podstawę wydania opinii. Tym samym nie sposób zgodzić się z zarzutem skargi, że organ błędnie ustalił wartość celną towaru. W stanie faktycznym zaistniałym w niniejszej sprawie prawidłowo zastosowano również przepis art. 220 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. W zaskarżonej decyzji nie był w ogóle powołany ani zastosowany przepis art. 77 ust. 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, tym samym bezzasadny jest zarzut skargi dotyczące jego wadliwego zastosowania. Rzeczą oczywistą jest, że nowe ustalenie wartości celnej dopuszczonego towaru miało wpływ na określenie podstawy opodatkowania podatkiem VAT oraz zmianą zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym. Z tego też względu organ prawidłowo zastosował przepisy art. 29 ust.13 i art. 33 ust.2 ustawy o VAT oraz art. 10 ust 1 pkt 4 i art. 20 ust.2 ustawy o podatku akcyzowym. Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego jak też nie stwierdził by została wydana z takim naruszeniem przepisów postępowania, które mogłyby mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. |Asesor WSA |Sędzia WSA |Sędzia WSA | |Anna Juszczyk-Wiśniewska |Joanna Wierchowicz |Dariusz Skupień |