I SA/Go 776/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska Asesor WSA Damian Bronowicki (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Katarzyna Grycuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2020 r. sprawy ze skargi M.P. Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...] na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie Indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego oddala skargę w całości. Pan M.P. - Komornik Sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...] złożył w dniu 29 maja 2019 r. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w przedmiocie podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży nieruchomości. W opisie stanu faktycznego wskazał, że doprowadził do stanu przed licytacją nieruchomości tj. zabudowanej działki gruntu. Brak współpracy ze strony dłużnika uniemożliwia ustalenie, czy sprzedaż licytacyjna nieruchomości obciążona będzie podatkiem Vat. W związku z powyższym zadał pytanie: Czy sprzedaż nieruchomości obciążoną będzie podatkiem Vat. We własnym stanowisku w sprawie oceny prawnej zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego uznał, że Sprzedaż nieruchomości nie powinna być objęta podatkiem Vat z uwagi na uprzednie zasiedlenie i upływ ustawowego terminu dwuletniego. W związku z tym, że w ocenie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, wniosek nie spełniał wymogów formalnych wezwano Wnioskodawcę do usunięcia braków w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia. Wnioskodawca został zobowiązany do uzupełnienia przedstawionego we wniosku opisu sprawy m.in. o następujące informacje: 1. Czy dłużnik jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług? Jeśli tak, to z jakiego tytułu? 2. Jakimi - na moment sprzedaży - obiektami stanowiącymi budynki, budowle lub ich części w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186) będzie zabudowana działka gruntu nr [...]? Odpowiedzi należy udzielić odrębnie dla każdego z obiektów. 3. W przypadku gdy obiekty te stanowią budynki, budowle lub ich części, to należy dodatkowo wskazać: a. Czy doszło względem nich do pierwszego zasiedlenia, tj. były używane (doszło do ich zajęcia), w tym do celów własnej działalności gospodarczej? Jeżeli tak, to kiedy i w jaki sposób oraz czy od pierwszego zasiedlenia do momentu sprzedaży upłynie okres krótszy niż 2 lata (należy udzielić odpowiedzi odrębnie dla każdego z obiektów)? b. Czy w stosunku do tych obiektów przysługiwało dłużnikowi prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego (należy udzielić odpowiedzi odrębnie dla każdego z obiektów)? c. Czy w odniesieniu do tych obiektów były ponoszone przed sprzedażą wydatki na ulepszenie w rozumieniu, przepisów o podatku dochodowym i czy były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów (informacji należy udzielić odrębnie dla każdego obiektu)? d. W przypadku, gdy ww. wydatki na ulepszenie stanowić będą co najmniej 30% wartości początkowej, należy wskazać: – czy w stosunku do sprzedawanych obiektów (odrębnie dla każdego) po ich ulepszeniu będzie miało miejsce ich pierwsze zajęcie/używanie, w tym do celów własnej działalności gospodarczej? Jeżeli tak, to należy wskazać, kiedy będzie miało miejsce pierwsze zajęcie/używanie? – czy pomiędzy pierwszym zasiedleniem po ulepszeniu przedmiotowych obiektów (odrębnie dla każdego), a ich sprzedażą, upłynie okres krótszy niż 2 lata? – czy obiekty te były wykorzystywane przez dłużnika do czynności opodatkowanych przez co najmniej 5 lat? 4. Czy sprzedawana nieruchomość była wykorzystywana wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku? 5. Czy z tytułu nabycia lub wytworzenia sprzedawanej nieruchomości przysługiwało dłużnikowi prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego? 6. Należy również wyjaśnić rozbieżności co do numeru księgi wieczystej, ponieważ Wnioskodawca w opisie stanu faktycznego podał nr [...], w zadanym pytaniu [...] a w stanowisku własnym [...]. W odpowiedzi na wezwanie Wnioskodawca poinformował m.in., że: 1. Zgodnie z danymi Ministra Finansów dłużnik nie jest podatnikiem VAT czynnym. 2. Pytanie nr 2 pozostaje częściowo niezrozumiałe. Nie jest określony moment sprzedaży, gdyż zależy on między innymi od terminu wydania interpretacji, stawienia się licytantów, udzielenia im przybicia i uiszczenia reszty ceny. Na działce znajduje się budynek mieszkalny w zabudowie wolnostojącej z garażem, urządzenia infrastruktury technicznej, ogrodzenie. Działka ogrodzona jest ogrodzeniem z profili stalowych rozpiętym pomiędzy betonowymi słupkami na betonowej podmurówce oraz ogrodzeniem z profili drewnianych. Brama wjazdowa przesuwana. Powierzchnie zieloną stanowi trawa, ozdobna zieleń oraz drzewostan. 3. a. Budynek powstał 22 lata temu, wydaje się, iż doszło do pierwszego zasiedlenia, choć komornik nie ma na to dowodów. Był też przedmiotem obrotu. b. Komornik nie ma wiedzy, czy dłużnikowi przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego. c. Komornik nie ma wiedzy, czy dłużnik poniósł wydatki na ulepszenie budynków, w stosunku do których miał prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. d. Komornik nie ma wiedzy, tak jak w punkcie 3c. 4. Komornik nie ma wiedzy w jaki sposób dłużnik realizował swe prawo własności i czy wykorzystywał nieruchomość na cele działalności zwolnionej z podatku Vat. 5. Komornik nie ma wiedzy, czy dłużnikowi przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego. 6. Właściwym numerem księgi jest [...]. Organ uznał, że Wnioskodawca nie udzielił w sposób wyczerpujący i niebudzący wątpliwości odpowiedzi na pytania oznaczone w wezwaniu nr 3b, 3c, 3d, 4 i 5 co uniemożliwia Organowi wydanie interpretacji w zakresie objętym wnioskiem. W konsekwencji, w dniu [...] sierpnia 2019 r. wydał postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, na skutek złożonego zażalenia, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia stwierdził m.in., że interpretacja indywidualna, pełniąc funkcję informacyjną, powinna udzielać odpowiedzi konkretnych, a nie warunkowych. Opis musi być zatem zindywidualizowany przedmiotowo, tak aby było możliwe porównanie stanu wynikającego z wniosku o wydanie interpretacji ze stanem występującym w rzeczywistości. W tym celu zasadniczo niezbędne jest podanie informacji w zakresie elementów pozwalających na uchwycenie tożsamości zdarzeń, zależnie od specyfiki wynikającej z przepisów prawa podatkowego będących w danym przypadku przedmiotem interpretacji. Udzielana odpowiedź musi bowiem nosić cechy ściśle zindywidualizowane. W okolicznościach sprawy objętej zażaleniem zawarty we wniosku opis stanu faktycznego nie był wystarczający do jednoznacznej oceny czy w przedmiotowej sprawie sprzedaż nieruchomości opodatkowana jest podatkiem VAT. Bowiem w opisie sprawy brak jest informacji pozwalających ustalić na wystąpienie w tej konkretnej sprawie ustawowych przesłanek do objęcia przedmiotowej sprzedaży zwolnieniem, którego warunki określono wart. 43 ust. 1 pkt 2, 10 i 10a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r., poz. 2174, z późn. zm.) – zwanej dalej "ustawą o VAT". Obowiązujące przepisy Ordynacji podatkowej dotyczące postępowania interpretacyjnego nie przewidują przypadków, w których Organ mógłby wydać interpretację indywidualną na podstawie np. niepełnego/niedoprecyzowanego opisu stanu faktycznego czy zdarzenia przyszłego. W skardze na powyższe postanowienie Pan M.P. wskazał, że informacji, czy dłużnikowi przysługiwałoby wobec nieruchomości zwolnienie od podatku VAT nie stanowi braku opisu stanu faktycznego, ale jego istotny element bezpośrednio rzutujący na obowiązki podatkowe dłużnika, a tym samym obowiązki wnioskodawcy jako płatnika. Zatem wszystkie elementy stanu faktycznego pozwalające na wydanie interpretacji zostały przez skarżącego przedstawione i nie było podstaw do odmowy wszczęcia postępowania o wydanie interpretacji. Przerzucanie ciężaru (niemożliwych) ustaleń na wnioskodawcę wydaje się nieporozumieniem. Nie nastąpiła przeszkoda uniemożliwiająca wydanie interpretacji i sprawa powinna być rozpoznana co do istoty. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a." Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Ten ostatni przepis nie znajduje w sprawie zastosowania bowiem przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług, a nie sama interpretacja. Stosownie do art. 14b § 3 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900) składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego. Przyjmuje się, że przez wyczerpujące przedstawienie stanu faktycznego należy rozumieć taki jego opis aby organ bez żadnych wątpliwości mógł dokonać wyboru przepisów, które mają do niego zastosowanie i dokonać ich wykładni. Organ wydający interpretację obowiązany jest stwierdzić, czy we wniosku o jej wydanie w sposób wyczerpujący, pełny i kompleksowy przedstawiono zaistniały bądź przyszły stan faktyczny, a więc czy w oparciu o ten stan możliwa jest ocena stanowiska wnioskodawcy. Wynikający z przepisu art. 14b § 3 O.p. wymóg, aby stan faktyczny przedstawiony we wniosku był wyczerpujący, wiąże się z koniecznością podania wszystkich jego elementów, istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy. W myśl art. 14g § 1 O.p. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w cytowanym art. 14b § 3 tej ustawy pozostawia się bez rozpatrzenia. Stosownie do art. 14h O.p. w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnych stosuje się odpowiednio m.in. art. 120, art. 121 § 1, art. 165a oraz art. 169 § 1 i § 2 O.p., a nadto przepisy rozdziału 6 działu IV tej ustawy. Wynika z tego, że jeśli przedstawiony przez wnioskodawcę zaistniały stan faktyczny czy zdarzenie przyszłe nie ma charakteru "wyczerpującego", tj. nie zawiera faktów czy okoliczności wystarczających do wydania wnioskowanej interpretacji, a tym samym nie spełnia kryteriów z art. 14b § 3 O.p., organ interpretujący wzywa zainteresowanego do uzupełnienia tego braku stosując odpowiednio art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p. Wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego na podstawie stanu faktycznego czy zdarzenia przyszłego, które nie odpowiadałyby wymogom wymienionym w art. 14b § 3 O.p., stanowiłoby bowiem naruszenie przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tylko tak przedstawiony stan faktyczny daje możliwość wydania interpretacji spełniającej funkcję ochronną. Ponadto wskazać trzeba, że pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia może nastąpić dopiero wówczas, gdy wnioskodawca nie uzupełni lub nie poprawi wniosku według zaleceń organu wydającego interpretację w wyznaczonym przez ten organ terminie. Należy też pamiętać, że skierowane do wnioskodawcy wezwanie powinno jednoznacznie wskazywać wątpliwe elementy stanu faktycznego, precyzować informacje ich dotyczące konieczne z punktu widzenia oceny prawidłowości stanowiska wnioskodawcy z wyjaśnieniem, dlaczego organ interpretacyjny uznał je za istotne z punktu widzenia przedstawionego we wniosku pytania. Wnioskodawca ma bowiem prawo nie tylko wiedzieć, w jakim celu żąda się od niego uzupełnienia wniosku, ale także, jak w sprawie niniejszej, stanowisko organu w tym zakresie zakwestionować wykazując, że żądane dane są nieistotne, bądź wezwanie organu zmierza jedynie do przedłużenia postępowania. W niniejszej sprawie zadane we wniosku pytanie dotyczyło opodatkowania podatkiem od towarów i usług sprzedaży nieruchomości. Stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT sprzedaż nieruchomości uznaje się jako odpłatną dostawę towarów i w konsekwencji czynność ta podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Ustawodawca przewidział jednak możliwość skorzystania ze zwolnienia od tego podatku. Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT, zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części z wyjątkiem gdy: a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim, b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata. Z treści tego przepisu wynika, że dla jego zastosowania niezbędne jest ustalenie, czy: – nieruchomość jest zabudowana, – doszło względem znajdującego się na niej budynku do pierwszego zasiedlenia, a jeżeli tak, to kiedy, – od pierwszego zasiedlenia do momentu sprzedaży upłynie okres krótszy niż 2 lata. Istnienie pierwszej przesłanki zostało częściowo potwierdzone we wniosku o wydanie interpretacji. Organ mógł mieć jednak uzasadnione wątpliwości co do okoliczności związanych z zasiedleniem budynku. We wniosku z jednej strony wskazano, że brak współpracy ze strony dłużnika uniemożliwia ustalenie, czy sprzedaż licytacyjna nieruchomości obciążona będzie podatkiem VAT, z drugiej strony, we własnym stanowisku w sprawie oceny prawnej zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, stwierdzono, że sprzedaż nieruchomości nie powinna być objęta podatkiem VAT z uwagi na jej uprzednie zasiedlenie i upływ terminu dwuletniego. W ocenie Sądu, zasadne było zatem zadanie przede wszystkim pytań oznaczonych w wezwaniu z 26 lipca 2019 r. jako "3 a)" tj.: w przypadku gdy działka zabudowana jest budynkami, budowlami lub ich części, to należy dodatkowo wskazać: "Czy doszło względem nich do pierwszego zasiedlenia, tj. były używane (doszło do ich zajęcia), w tym do celów własnej działalności gospodarczej? Jeżeli tak, to kiedy i w jaki sposób oraz czy od pierwszego zasiedlenia do momentu sprzedaży upłynie okres krótszy niż 2 lata (należy udzielić odpowiedzi odrębnie dla każdego z obiektów)?" Odpowiedź na to pytania przesądziłaby jednoznacznie o możliwości zastosowania art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT do opisanej we wniosku sprzedaży. Tymczasem odpowiedź wnioskodawcy potwierdziła ocenę organu, że opisany stan faktyczny i własne stanowisko Wnioskodawcy były niewystarczające do wydania interpretacji indywidualnej. W piśmie z [...] sierpnia 2019 r. Pan M.P. poinformował, że "Budynek powstał 22 lata temu, wydaje się, iż doszło do pierwszego zasiedlenia, choć komornik nie ma na to dowodów. Był też przedmiotem obrotu". Zgodnie z tak udzieloną odpowiedzią, stwierdzić można jedynie, że "wydaje się", że sprzedaż nieruchomości nie będzie obciążona podatkiem VAT. Z przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji oraz uzupełnionego w piśmie z [...] sierpnia 2019 r. stanu faktycznego nie wynika jednoznacznie, czy budynek, którym zabudowana jest sprzedawana nieruchomość, został w ogóle zasiedlony. Nie było zatem podstaw do wydania interpretacji indywidualnej w oparciu o art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT. Brak możliwości zastosowania tego przepisu nie przesądza jeszcze o konieczności opodatkowania opisanej we wniosku sprzedaży. Zgodnie bowiem z art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o VAT, zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem, że: a) w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, b) dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów. Treść tego przepisu uzasadniała zadanie pytań 3 b), c) i d), na które Wnioskodawca nie udzielił odpowiedzi. Zauważyć również należy, że dostawy nieruchomości, które nie spełniają przesłanek do objęcia ich zwolnieniem od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 lub 10a mogą zostać objęte zwolnieniem od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem, zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Zasadne zatem było zadanie pytań nr 4 i 5. Na pytania te Wnioskodawca również nie udzielił odpowiedzi. W tej sytuacji organ prawidłowo uznał, że wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej nie spełnia wymogów określonych w art. 14b § 3 O.p., bowiem przedstawiony w nim zaistniały stan faktyczny jest niewystarczający dla oceny możliwości zastosowania art. 43 ust. 1 pkt 10 i 10a oraz art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT. Słuszne zatem było pozostawienie go bez rozpatrzenia na podstawie art. 14g § 1 O.p., który stanowi, że wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 lub 3a lub innych wymogów określonych przepisami prawa pozostawia się bez rozpatrzenia. Sąd ocenił również, że postanowienia Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z [...] sierpnia 2019 r. oraz [...] września 2019 r. naruszają art. 217 § 2 oraz art. 124 O.p. Organ w ich treści nie wyjaśnił bowiem jakimi przesłankami kierował się przy załatwieniu sprawy. To znaczy nie wskazał, dlaczego udzielenie odpowiedzi na zadane w wezwaniu z [...] lipca 2019 r. pytania było niezbędne do wydania interpretacji indywidualnej. Pozostawiając wniosek bez rozpatrzenia organ powinien połączyć poszczególne, niezbędne jego zdaniem, elementy stanu faktycznego z konkretnymi przesłankami zastosowania zwolnień przewidzianych w ustawie o podatku VAT. Brak ten, w ocenie Sądu nie uzasadniał innego rozstrzygnięcia, tj. wydania interpretacji. Zatem nie miał wpływu na wynik sprawy, a tylko takie naruszenie mogłoby być podstawą uchylenia zaskarżonego aktu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. Z uwagi na powyższe na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd oddalił skargę w całości.