I SA/Go 782/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wierchowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Stefan Kowalczyk Asesor WSA Alina Rzepecka Protokolant Ilona Szyszkowska-Dominiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2008 r. ze skargi A.N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości długu celnego, podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego oddala skargę I SA/Go 782/07 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją nr [...] z [...] maja 2007r. Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z [...] stycznia 2007r. nr 411000[...], którą określono wartość celną towaru - używanego samochodu osobowego marki [...] - oraz określono i dokonano retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego, naliczono odsetki od cła oraz określono w stosunku do sprowadzonego samochodu prawidłową kwotę podatku akcyzowego. Organ odwoławczy ustalił stan faktyczny, z którego wynika, iż w dniu [...] listopada 2005 r. A.N. zgłosił do procedury dopuszczenia do wolnego obrotu zakupiony w szwajcarskiej firmie [...] samochód osobowy marki [...], rok produkcji 1996 o pojemności silnika 2400 cm3. Jako wartość celną importowanego pojazdu zadeklarował kwotę 100,00 CHF zgodnie z załączonym rachunkiem z dnia [...] listopada 2005r. Organ celny po zwolnieniu towaru dokonał z urzędu kontroli i załączony do odprawy rachunek przesłał do weryfikacji szwajcarskim służbom celnym, które pismem z [...] stycznia 2006 r. poinformowały, iż firma wskazana w rachunku jako wystawca [...] nie istnieje z zatem rachunek należy uznać za sfałszowany. W związku z powyższym postanowieniem z [...] listopada 2006 r. organ celny l instancji wszczął z urzędu postępowanie celne w sprawie ustalenia wartości celnej importowanego pojazdu, retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego oraz określenia prawidłowej kwoty zobowiązania podatkowego z tytułu importu pojazdu. Po zakończeniu postępowania decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. Naczelnik Urzędu Celnego określił wartość celną importowanego pojazdu na kwotę 5.510,00 zł metodą "ostatniej szansy", przyjmując za cenę wyjściową wartość określoną przez powołanego w tym celu biegłego rzeczoznawcę samochodowego oraz dokonał ponownego wymiaru zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług oraz w podatku akcyzowym z tytułu importu. Od decyzji organu I instancji, strona reprezentowana przez pełnomocnika wniosła odwołanie, w którym żądała uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania w sprawie jako bezprzedmiotowego. Dyrektor Izby Celnej , po rozpatrzeniu odwołania zaskarżoną decyzją z [...] maja 2007 r. utrzymał w mocy decyzję organu l instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zarzucił organowi celnemu naruszenie: 1. art. 120,121 i 122 Ordynacji podatkowej poprzez działanie wbrew przepisom prawa, 2. art. 187 i 191 Ordynacji podatkowej poprzez wadliwe zebranie materiału dowodowego, 3. art. 29 rozporządzenia Rady nr 2913/92 z 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny poprzez błędne ustalenie wartości celnej towaru, 4. art. 77 ust. 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego poprzez wadliwe zastosowanie, 5. art. 78 ust. 2 i 3 Wspólnotowego Kodeksu Celnego poprzez wadliwe przeprowadzenie postępowania kontrolnego, 6. art. 220 Wspólnotowego Kodeksu Celnego poprzez wadliwe zaksięgowanie retrospektywne kwoty długu celnego, 7. art. 29 ust. 13 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) poprzez błędne określenie podstawy opodatkowanie podatkiem VAT, 8. art. 33 ust 2 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez wadliwe zastosowanie, 9. art. 10 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 29, poz. 257 ze zm.) poprzez błędne określenie podstawy opodatkowania podatkiem akcvzowym, W odpowiedzi na zarzuty Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej i wyjaśnił, że zgodnie z art. 29 Wspólnotowego Kodeksu Celnego (WKC) wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary, wtedy gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty. W związku z ustaleniem na podstawie informacji władz szwajcarskich, iż wielu handlujących używanymi samochodami nie istnieje, lub nie można ich ustalić, a firma w której A.N. nabył importowany pojazd znajduje się w wykazie w związku z czym przedłożony przez niego rachunek nie odzwierciedla ceny transakcyjnej towaru organy celne zasadnie podjęły czynności w celu określenia prawidłowej wartości celnej metodami zastępczymi. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej , wbrew wywodom skarżącego, nie zachodziła konieczność wyjaśnienia, czy przedłożona w momencie odprawy celnej faktura (rachunek) została podrobiona, czy też przerobiona. Kwestia ta może mieć znaczenie dla ewentualnego postępowania karnego skarbowego. W postępowaniu dotyczącym określenia prawidłowej wartości celnej oraz prawidłowej kwoty długu celnego i zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług oraz w podatku akcyzowym z tytułu importu ujawniony wynik dochodzenia przeprowadzonego przez szwajcarskie władze celne korzysta z walorów dokumentu urzędowego. Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz.U. z 2004 r., Nr 68, póz. 622 ze zm.) organ celny może przyjąć jako dowód w postępowaniu dokumenty sporządzone przez organy celne państwa obcego lub inne uprawnione podmioty państwa obcego. Takim właśnie organem celnym jest Dyrekcja Okręgu Celnego, która przekazała wynik dochodzenia. W związku z powyższym wynik ten słusznie przyjęto jako dowód będący dokumentem urzędowym, który stosownie do art. 194 Ordynacji podatkowej korzysta z domniemania prawdziwości tego, co urzędowo zostało w nim stwierdzone. Powyższe domniemanie oznacza, iż dokument urzędowy nie podlega swobodnej ocenie dokonywanej przez organ celny, gdyż za udowodnione należy przyjąć to, co wprost wynika z dokumentu. Jego treść jest jednoznaczna. Firma podana w umowie jako sprzedający nie istnieje a dokument jest sfałszowany. W tej sytuacji obowiązek obalenia domniemania prawdziwości tego dokumentu obciążał skarżącego, czego jednak nie uczynił. Na poparcie swojego stanowiska organ celny przytoczył wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Gorzowie Wlkp., z 14 grudnia 2006 r. - sygn. akt l SA/Go 676/06. Oddalający skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej przy podobnym stanie faktycznym. W ocenie Dyrektora Izby Celnej organy celne nie naruszyły regulacji zawartych w art. 122, 187, 188 i 191 Ordynacji podatkowej. Skarżący nie określił na czym owo naruszenie miałoby polegać. Odnosząc się do zarzutów dotyczących wadliwości przeprowadzonego postępowania kontrolnego organ odwoławczy przypomniał, że dniu 22 lipca 1972 r. w Brukseli zawarto umowę pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarcza a Konfederacją Szwajcarską (Dz. Urz. UE z 31.12.1972 r., L nr 300 W dniu 9 czerwca 1997 r. zawarto Porozumienie w formie wymiany listów uzupełniające ww. umowę o Protokół w sprawie wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych (opubl. w Dz.Urz UE z 27.06.1997 r., L nr 169, str. 77) W artykule 3 ww. Protokołu określono działania organów w związku z "pomocą na wniosek", natomiast w art. 8 Protokołu zawarto Formy przekazu informacji. Działania organów celnych były całkowicie zgodne z ww. uregulowaniami. Najpierw za pośrednictwem Ministerstwa Finansów wystąpiono do szwajcarskich władz celnych z wnioskiem o weryfikację dokumentu transakcyjnego, następnie - po otrzymaniu stosownej informacji o wynikach dochodzenia, zgodnie z treścią art. 78 ust 3 WKC podjęto wszelkie niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane. Prawidłowość działania organów celnych potwierdza również treść cytowanego już w uzasadnieniu niniejszej odpowiedzi na skargę art. 86 ust. 1 Prawa celnego zgodnie z którym organ celny może przyjąć jako dowód w postępowaniu dokumenty sporządzone przez organy celne państwa obcego lub inne uprawnione podmioty państwa obcego. Wobec faktu, iż w ocenie Dyrektora Izby Celnej wartość celna importowanego pojazdu została ustalona w oparciu o kwotę podaną przez biegłego, który to biegły uwzględnił szereg korekt (ze względu na serwisowanie pojazdu, regionalna sytuacja rynkowa, import prywatny, z tytułu nietypowości na rynku krajowym) na łączną kwotę 4.760,00 zł, nie sposób zgodzić się, zdaniem Dyrektora Izby Celnej , z pozostałymi zarzutami skargi - dotyczącymi wadliwego zaksięgowania kwoty długu celnego oraz błędnego określenia podstawy opodatkowania podatkiem VAT i podatkiem akcyzowym. Z konstrukcji podstawy opodatkowania podatkiem akcyzowym zawartej w art. 10 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku akcyzowym oraz podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług - art. 29 ust. 13 ustawy o podatku od towarów i usług - każda zmiana wartości celnej towarów implikuje zmianę podstaw opodatkowania oraz zmianę zobowiązania podatkowego w imporcie -niezależnie od tego, czy zmiana ta polega na zwiększeniu wartości celnej, czy też na jej zmniejszeniu. W konkluzji Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawowy zarzut skargi, sprowadzał się do naruszenia przez organy celne regulacji art. 122 oraz 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Zasadniczą kwestią w niniejszej sprawie jest rozstrzygnięcie czy otrzymane w ramach pomocy administracyjnej pismo Dyrektora Okręgu Celnego stanowi dokument uprawniający organ celny do zakwestionowania załączonego do zgłoszenia celnego z dnia [...] listopada 2005r. rachunku wystawionego przez [...] a w konsekwencji wartości celnej towaru. Powyższe jest o tyle istotne, że pismo to stanowiło podstawę wszczęcia z urzędu postępowania celnego i podatkowego w sprawie złożonego przez A.N. zgłoszenia celnego dotyczącego określenia w prawidłowej wysokości wartości towaru, podstaw należności celnych i podatkowych. Ponadto wskazane pismo stanowiło jedyny dowód - w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji - na nieautentyczność załączonego do zgłoszenia celnego rachunku na kwotę 100 CHF na zakup samochodu. Na podstawie 78 ust. 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, organ uprawniony jest do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem. Ministerstwo Finansów pismem z dnia [...] sierpnia 2005r. wystąpiło do szwajcarskiej administracji celnej z prośbą o pomoc w ustaleniu rzeczywistych stanów faktycznych m.in. w sprawach dotyczących sprzedaży pojazdów przez wymienione szwajcarskie firmy. O pomoc zwrócono się z uwagi na wątpliwości co do wiarygodności dokumentów przedłożonych do odprawy przez osoby zgłaszające. Ministerstwo Finansów zwróciło się o pomoc w odpowiedzi m.in. na pytanie, które z wymienionych szwajcarskich firm nie istnieją. Załączono również rachunki wystawione przez podmioty wykazane na liście. Na załączonej do pisma liście wymieniona została firma [...]. Dyrekcja Okręgu Celnego w piśmie z dnia [...] stycznia 2006r. wskazała, że ustalenia wykazały, że "wielu handlujących nie istnieje lub że nie można ich ustalić. Należy więc wyjść z założenia, że te rachunki są zatem sfałszowane (...)". W załączonym raporcie z postępowania dochodzeniowego przeprowadzonego w ramach prośby o pomoc administracyjną podmiot [...] wymieniony został jako nieistniejąca względnie nie odnaleziona firma. Tym samym należało uznać, że w odniesieniu do wskazanej firmy organ administracji szwajcarskiej przyjął, że rachunki pochodzące od tego podmiotu są sfałszowane. Zgodnie z treścią art. 86 ust. 1 ustawy z 19 marca 2004r. Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.) - organ celny może przyjąć jako dowód w postępowaniu dokumenty sporządzone przez organy celne państwa obcego lub inne uprawnione podmioty państwa obcego. Takie uregulowanie stwarza możliwość oparcia ustaleń w postępowaniu na dokumentach pochodzących od obcego państwa. Przepis ten nie stanowi podstaw do uznania tego rodzaju dowodów jako uprzywilejowanych dla oceny stanu faktycznego sprawy i dążenia do ustalenia prawdy obiektywnej i nie nadaje im szczególnej mocy dowodowej w odniesieniu do pozostałych środków dowodowych przewidzianych w krajowym porządku prawnym. Organ kierując się w sprawie zebranym materiałem dowodowym winien ocenić czy dana okoliczność została udowodniona. Bez wątpienia pismo z dnia [...] stycznia 2006r. stanowiło dokument sporządzony przez organ celny obcego państwa. Tym samym mogło stanowić dowód w prowadzonym postępowaniu. Dokument sporządzony przez organy władzy publicznej (jaką jest niewątpliwie administracja celna Szwajcarii) należy uznać za dokument urzędowy. Dokument urzędowy jest sporządzonym w formie pisemnej środkiem dowodowym, stanowiący wyrażenie określonych myśli lub wiadomości. Moc dowodowa takiego dokumentu może być obalona w wyniku podjęcia akcji polegającej na przeprowadzeniu dowodu przeciwko jego treści, albowiem domniemanie zgodności z prawdą tego dokumentu jest domniemaniem wzruszalnym. Organ celny, będąc związany dokumentem urzędowym, zobowiązany jest uznać za udowodnione to, co wynika z jego treści jeżeli nie ma innych dowodów które podważałyby jego wiarygodność. Skarżący nie przedłożył żadnego dowodu który podważyłby wiarygodność uzyskanej informacji, nie wskazał też jaki dowód organ winien w tym zakresie przeprowadzić. Organ prowadzący postępowanie nie może wobec tego swobodnie oceniać ani kwestionować treści dokumentu urzędowego, nie przeprowadzając na podstawie art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej dowodu przeciwko prawdziwości zawartym w nim informacjom (wyrok NSA z 23 maja 2005r. sygn. akt GSK 519/04 lex nr 171378). Po zapoznaniu się z treścią zgromadzonego w sprawie materiału skarżący, poza zanegowaniem twierdzeń zawartych w piśmie szwajcarskich organów celnych nie przedłożył dowodów , które podważałyby ustalenia przez nie dokonane. Nie wnosił również o przeprowadzenie dowodów w tym zakresie. Nie można za taki wniosek uznać stwierdzenia skarżącego znajdującego się w protokole z zapoznania się z aktami o "bardziej sprecyzowane materiały pochodzące ze Szwajcarii". Tym samym organ nie miał podstaw do podważenia danych zawartych w uzyskanej informacji od szwajcarskiej administracji celnej. Z tych też przyczyn, w ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie, organ uprawniony był do zakwestionowania załączonego do zgłoszenia celnego rachunku opiewającego na kwotę 100 CHF. W toku postępowania organ nie naruszył przepisów art. 78 ust. 2 i 3 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Zarzut strony o naruszeniu przez organ art. 122 Ordynacji podatkowej należy uznać za bezzasadny. Jak również za bezzasadny w niniejszej sprawie jest zarzut naruszenia przez organy art. 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej. Rację ma skarżący, że jedną z podstawowych gwarancji osiągnięcia prawdy materialnej jest wymóg zupełnego zgromadzenia materiału dowodowego, sformułowany w art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Bezsprzecznie obowiązek prowadzenia całego postępowania co do wszystkich istotnych okoliczności spoczywa zawsze na organach podatkowych i nie może być przerzucany na stronę, jeżeli to nie wynika z konkretnych przepisów. Skarżący wskazuje, ze organ celny wywodzi ze stwierdzenia, że niektórych szwajcarskich firm widniejących jako sprzedawcy na dokumentach transakcyjnych nie udało się odnaleźć, zbyt daleko idący wniosek - tj. że firmy te nie istnieją. Wskazać jednakże należy, że to władze celne Szwajcarii wskazały, że w takim przypadku należy przyjąć, że rachunki są sfałszowane, czym zakwestionowały wiarygodność dokumentów pochodzących od wymienionych firm (niezależnie czy jest to firma nieistniejąca czy nieodnaleziona) przedłożonych do odprawy celnej. Bezzasadny jest zarzut strony skarżącej, że organ nie przeprowadził żadnego postępowania które miałoby zweryfikować dane zawarte na rachunku. Posiadana przez organ informacja z dnia 30 stycznia 2006r. stanowiła podstawę do zweryfikowania danych zawartych na rachunku, szczególnie że wystąpienie Ministerstwa Finansów związane było z wątpliwościami organu co do wiarygodności dokumentów przedłożonych do odprawy przez osoby zgłaszające. W tym postępowaniu wbrew twierdzeniom skarżącego nie ma potrzeby przeprowadzania postępowania celem udowodnienia sfałszowania przez importera przedłożonej przez niego faktury, albowiem wykazanie popełnienia czynu polegającego na sfałszowaniu dokumentu jest koniecznym elementem postępowania karnoskarbowego, a nie postępowania mającego na celu ustalenie wartości celnej towaru. Wbrew zarzutom skargi, postępowanie celne ma celu ustalenie ceny faktycznie zapłaconej przez importera, a nie ustalenie czy popełnił on przestępstwo przeciwko dokumentom. Z tego też względu zdaniem Sądu, organ podjął działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego, prawidłowo dokonał oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Zgodzić się należy ze stroną skarżącą, że wszystkie dokumenty (dowody) będące w dyspozycji organu, winny zostać udostępnione w toku postępowania administracyjnego stronie, aby umożliwić jej czynny udział w tym postępowaniu. W trakcie postępowania sądowoadministracyjnego strona podniosła, że nie była zapoznana z wystąpieniem władz polskich do władz celnych szwajcarskich, jak również nie udostępniono jej dowodów powołanych w odpowiedzi z [...] stycznia 2006r. Zdaniem Sądu powyższe wskazuje na naruszenie przez organ przepisu art. 187 § 3 Ordynacji podatkowej. Wystąpienie do władz szwajcarskich stanowiło fakt znany organowi z urzędu i powyższe winien zakomunikować stronie. Jednakże nie każde naruszenie przepisów postępowania stanowi podstawę do wyeliminowania z obrotu zaskarżonego aktu prawnego. Tylko naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy może zostać uznane za podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Jak już wcześniej wskazano w toku postępowania administracyjnego strona nie wnosiła o przeprowadzenie dowodów, nie wnosiła również o zapoznanie się z przedmiotowym wystąpieniem, pomimo iż wiedziała, , że takie wystąpienie miało miejsce (wynikało to wprost z odpowiedzi władz celnych szwajcarskich). W związku z tym zarzut podnoszony w tym zakresie w postępowaniu sądowoadministracyjnym uznać należy za spóźniony. Nie przedłożenie przez stronę wniosków dowodowych wynikało z braku podejmowania przez nią działania, a nie z uwagi na uniemożliwienie zapoznania się z przedmiotowym wystąpieniem. Tym samym, zdaniem Sądu, wskazane naruszenie nie mogło mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Wobec tego, że organ nie mógł ustalić wartości celnej przywiezionego pojazdu na podstawie art. 29 Wspólnotowego Kodeksu Celnego tj. na podstawie ceny transakcyjnej (nie ustalono kontrahenta wymienionego w przedłożonym do zgłoszenia celnego rachunku) - prawidłowo zastosowany został przepis art. 30 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. W celu ustalenia rzeczywistej wartości pojazdu na rynku Wspólnoty - organ powołał biegłego. Biegły na podstawie przedstawionych mu dokumentów przedmiotowego samochodu ustalił jego wartość na rynku polskim na dzień odprawy celnej na kwotę 12 2000 zł. Określenie kwoty wynikającej z długu celnego jak również określenie wysokości podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług nastąpiło w oparciu o sporządzoną opinię, która również przez stronę skarżącą nie została skutecznie zakwestionowana. Kwota 12 200 zł stanowiła dla organu celnego kwotę bazową. W związku z tym, że pojazdy na polskim rynku zawierają w sobie kwotę należności celnych i podatkowych zapłaconych w związku z przywozem towaru na obszar Wspólnoty - od kwoty bazowej odjęto kwotę podatku VAT - 2 200zł; kwotę podatku akcyzowego - 3 939,40 zł; kwotę cła - 551 zł. Tym samym organ rzeczywistą wartość celną pojazdu będącą podstawą do określenia należności publiczno-prawnych określił na kwotę 5510 zł zł. Wartość pojazdu określona została w oparciu o dokumenty dotyczące przedmiotowego pojazdu będące w posiadaniu organu. Strona skarżąca kwestionowała zasadność opinii biegłego z uwagi na brak podstaw do odmawiania wiarygodności dokumentowi transakcyjnemu przedstawionym przez nią, a nadto kwestionowała możliwość przyjęcia tej opinii z uwagi, że została wykonana na podstawie przedłożonej dokumentacji bez oględzin pojazdu. Jednakże skarżący nie skonkretyzował zarzutów do sporządzonej opinii, nawet nie wskazał w jaki sposób stan techniczny przedmiotowego samochodu odbiegał od stanu przyjętego za podstawę wydania opinii. Tym samym nie sposób zgodzić się z zarzutem skargi, że organ błędnie ustalił wartość celną towaru. W stanie faktycznym zaistniałym w niniejszej sprawie prawidłowo zastosowano również przepis art. 220 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. W zaskarżonej decyzji nie był w ogóle powołany ani zastosowany przepis art. 77 ust. 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, tym samym bezzasadny jest zarzut skargi dotyczące jego wadliwego zastosowania. Rzeczą oczywistą jest, że nowe ustalenie wartości celnej dopuszczonego towaru miało wpływ na określenie podstawy opodatkowania podatkiem VAT oraz zmianą zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym. Z tego też względu organ prawidłowo zastosował przepisy art. 29 ust.13 i art. 33 ust.2 ustawy o VAT oraz art. 10 ust 1 pkt 4 i art. 20 ust.2 ustawy o podatku akcyzowym. Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego jak też nie stwierdził by została wydana z takim naruszeniem przepisów postępowania, które mogłyby mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. /-/ A. Rzepecka /-/ J. Wierchowicz /-/ S. Kowalczyk