I SA/Go 799/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stefan Kowalczyk Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wierchowicz Asesor WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska (spr.) Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Baczuń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2008 r. sprawy ze skargi "A" K. Spółka Jawna J.K. M.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień 2001r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącej Spółki kwotę 160 złotych (sto sześćdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., na skutek przekazania przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyniku wyroku z dnia 2 września 2008r. (sygn. akt I FSK 615/07), ponownie rozpoznał sprawę ze skargi "A" K., Spółki Jawnej, J.K., M.K. (zw. dalej Skarżąca, Spółka) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej (zwanego dalej DIS) z dnia [...] września 2005r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień 2001r. Rozpoznając po raz pierwszy sprawę WSA w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z dnia 27 listopada 2006r. sygn. akt I SA/Go 2284/05 oddalił skargę Skarżącej. W motywach uzasadnienia odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 200 § 1 o.p. Sąd wskazał, że brak zawiadomienia w trybie tego przepisu, bezpośrednio przed wydaniem nie miało wpływu na wynik sprawy. Wszystkie istotne dowody zostały bowiem zgromadzone wcześniej i były znane skarżącemu. Wprawdzie skarżący podniósł, że [...] września 2005 r. złożył nowe dowody, które nie zostały przez organ odwoławczy rozpatrzone, a w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji pominięte, ale należy pamiętać, że zaskarżona decyzja została wydana [...] września 2005r., więc nie mogła w uzasadnieniu odnosić się do okoliczności nieznanych organowi odwoławczemu. W związku z powyższym nie był również zasadny zarzut naruszenia przez Dyrektora Izby Skarbowej art. 211 oraz art. 212 o.p. Odnosząc się z kolei do dokumentów przedłożonych przez A przy piśmie z dnia [...] września 2005 r., a będących stanowiskami Polskiego Komitetu Normalizacyjnego oraz COBR Sąd stwierdził, że nie wniosły one do sprawy żadnych nowych elementów. Pismo COBR było w istocie wyłącznie oświadczeniem potwierdzającym stanowisko zaprezentowane wcześniej. Natomiast treść pisma Polskiego Komitetu Normalizacyjnego obejmowała wskazanie normy, do której należy zaliczyć uchwyty do rynien, więc pozostawała bez znaczenia dla stosowania SWW. Zdaniem WSA strona skarżąca oprócz przedstawienia poglądów odmiennych od opinii wyrażonych przez Prezesa GUS nie przedstawiła argumentacji podważającej, zasady jej wydania. Organy podatkowe słusznie stwierdziły, że skarżący stosując niewłaściwe symbole statystyczne zastosował niewłaściwą stawkę podatku VAT 7%, zamiast prawidłowej 22 %. W skardze kasacyjnej od wyroku zapadłego w I instancji zarzucono naruszenie przepisów, tj.: - 18 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) poprzez zastosowanie niewłaściwej stawki podatku od towarów i usług w wysokości 22% zamiast 7%, ze względu na przyjęcie przez organy podatkowe błędnej opinii Urzędów Statystycznych oraz nieuwzględnienie jako właściwych opinii COBR. Jak również uznanie, że COBR utracił względem stosowania dla potrzeb podatku od towarów i usług statusu jednostki autorskiej, - art. 133 § 1 i 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) (dalej; u.p.p.s.a.) polegający na przedstawieniu stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym, - art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c u.p.p.s.a. przez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organy podatkowe art. 122, 187 § 1 i art. 191 oraz art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny uchylając zaskarżony wyrok i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wlkp. stanął na stanowisku, iż skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. W ocenie autora skargi kasacyjnej stanowisko Sądu stało w sprzeczności do zebranego materiału dowodowego. Strona uwzględniła kryterium surowca czego wyrazem było zakwalifikowanie haków do rynien wykonanych z miedzi w grupie wyroby metalowe a ponadto w przeciwieństwie do GUS i organów podatkowych przy kwalifikacji w celu jak najbardziej szczegółowego przyporządkowania swoich wyrobów uwzględniła również pozostałe kryteria. Uzasadniając to między innymi faktem, że zaczepy z miedzi mają zastosowanie jedynie w budownictwie i służą do mocowania rynien. Również wbrew twierdzeniu Sądu z materiału dowodowego a szczególnie opinii COBR i Instytutu Metali Nieżelaznych wynikało, że technologia produkcji wskazuje na konieczność zakwalifikowania danych wyrobów do grupy 65. Za błędne strona również uznała stanowisko Sądu, że podatnik będący zarówno producentem wyrobów nie uzasadnił zmiany kryterium oceny przy kwalifikacji przez siebie wyrobów do konkretnego ugrupowania. Cechą, która jednoznacznie wskazywało na błędną klasyfikację przyjętą przez organy podatkowe a uznaną za właściwą przez WSA był fakt, że jednostką właściwą dla grupy 56 są tony, natomiast grupa 65 posługuję się jednostkami ilościowymi czyli sztukami. Sprzedaż haków budowlanych "na wagę" czyli wg ton oznaczałaby, że można sprzedać 1/3 haka jako pełnosprawnego wyrobu, gdy np. na 0,1 tony przypadałoby, "n" i 1/3 haka. Pozornie dopuszczalna klasyfikacja zastosowana przez organa podatkowe nie powinna, zdaniem strony, prowadzić do absurdalnych wniosków. Według skarżącego skoro przepisy ustawy przedłużyły stosowanie systematyki SWW dla potrzeb podatku od towarów i usług to nie mogło być mowy o zaprzestaniu stosowania tej systematyki w oparciu o wskazane przez sąd rozporządzenie, gdyż po pierwsze był to akt prawny niższy rangą od ustawy a po drugie wyłączenie stosowania SWW nie dotyczyło w 2001 roku podatku od towarów i usług. Skoro w 2001 roku dla potrzeb podatkowych SWW nadal był stosowany to brak było podstaw do twierdzenia, że jednostki autorskie utraciły swoje uprawnienia w zakresie stosowania SWW dla potrzeb klasyfikacji niezbędnej przy ustalaniu prawidłowej stawki podatku od towarów i usług. Ponadto skoro podatnik dołączył opinie jako dowód w sprawie, to organy winny zadecydować o przyjęciu lub odrzuceniu tych dowodów, a sąd oceniając sprawę winien wykazać istotne naruszenie prawa w tym zakresie jeśli takich postanowień brak. Wynika to z faktu, że o przeprowadzeniu dowodu organ podatkowy rozstrzyga postanowieniem. Postanowieniem rozstrzyga także wówczas, jeżeli oddala wniosek dowodowy zgłoszony przez stronę. W niniejszej sprawie nie wydano postanowienia w powyższej kwestii. Brak rozstrzygnięcia o żądaniu przeprowadzenia dowodu w formie postanowienia i wskazania przyczyn odmowy dopuszczenia dowodu w uzasadnieniu decyzji stanowiło naruszenie prawa , które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Dalej, zdaniem autora skargi kasacyjnej wbrew stanowisku WSA w sprawie, nastąpiło kwalifikowane naruszenie przepisów skutkujące istotnym wpływem na wynik sprawy, ze względu na fakt, że powodem przedłużenia postępowania było zwrócenie się przez podatnika do COBR-u oraz Instytutu Metali Nieżelaznych. Opinię swoją COBR wydał [...] września 2005 r. i w dniu [...] września 2005 r. podatnik dostarczył do Izby Skarbowej jednak został poinformowany, że nie będzie już włączona ta opinia do akt sprawy gdyż decyzja została wydana, natomiast Instytut Metali Nieżelaznych swoją opinię wydał w dniu [...] września 2005 r. i zawierała ona wskazanie na prawidłowość stosowanej przez podatnika klasyfikacji także w zakresie uwzględnienia technologii wytwarzania oraz kryterium surowcowego. Gdyby podatnik został poinformowany o 7 dniowym terminie do wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji mógłby wpłynąć na wskazane Jednostki w celu wcześniejszego uzyskania opinii mających istotne znaczenie dla sprawy. W ocenie strony skarżącej za kwalifikowane naruszenie prawa należało również uznać nieprzyjęcie przez Izbę Skarbową przedłożonej w dniu, w którym postępowanie jeszcze się toczyło opinii COBR. Podatnik ma prawo uczestniczyć w postępowaniu w całym jego okresie i ostatni dzień postępowania nie upoważnia organu podatkowego do uzasadniania odmowy uczestnictwa w postępowaniu faktem, że w tym dniu decyzja została już wydana. Naczelny Sąd Administracyjny uchylając zaskarżony wyrok Sądu I instancji w pierwszej kolejności podkreślił, iż wskazane jest rozpoznanie zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, gdyż mogły one wpływać na ustalenia stanu faktycznego, a w konsekwencji ważyć na ocenie prawidłowej wykładni lub zastosowania przepisów prawa materialnego. Za zasadny uznał w związku z tym zarzut dotyczący naruszenia art.151 w zw. z art.145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. przez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organy podatkowe art.122, art.187 § 1 i art.191 oraz art.200 § 1 Ordynacji podatkowej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, organy podatkowe nie mogły zakończyć postępowania podatkowego 16 września 2005 r. skoro odroczyły rozpoznanie odwołania właśnie do tej daty. Wydanie decyzji i odmowa przyjęcia dowodu z dokumentu, który wskazywał na inną klasyfikację statystyczną niż to przyjęły organy podatkowe, stanowiły istotne naruszenie przepisów prawa, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przyjęcie innego stanowiska przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim stanowiło naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił ponadto, iż obowiązkiem organów podatkowych jest stosowanie zasady prawdy obiektywnej - w zgodzie z zasadami wynikającymi z art.122 i art.187 §1 Ordynacji podatkowej. Rozpatrywana sprawa wiązała się z koniecznością przyjęcia prawidłowej klasyfikacji statycznej. Takie odesłanie do klasyfikacji statystycznej w podatku od towarów i usług, tj. w podatku, które polega na samoopodatkowaniu, może nastręczać pewne trudności dla podatników, ale również dla organów podatkowych i rodzić od wielu lat spory w tym zakresie. Opinie organów statystycznych z uwagi na brak możliwości poddania ich kontroli sądowoadministracyjnej należy uznać za jeden z dowodów w sprawie. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 czerwca 2003r., sygn. akt IIISA 2214/01 Sąd II instancji wskazał na zaprezentowany tam pogląd, iż stanowisko organów statystyki publicznej ma charakter opinii podlegających ocenie organów podatkowych. Dlatego też, organy podatkowe przy ocenie przyjęcia prawidłowej klasyfikacji statystycznej powinny brać pod uwagę nie tylko opinie organów statystycznych, ale także opinie instytutów badawczych i to niezależnie od tego, czy aktualnie mają one formalnie uprawnienia do wpływania na organy statystyczne przy dokonywaniu klasyfikacji. W takiej sytuacji szczególnego znaczenia nabiera prawidłowa ocena zgromadzonych dowodów i treść art.191 Ordynacji podatkowej formułujący jedną z podstawowych prawideł postępowania dowodowego - zasadę swobodnej oceny dowodów. Zgodnie z nią organ podatkowy ocenia na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Oznacza to, że organ administracji państwowej w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego. Sąd podkreślił, iż aby swobodna ocena dowodów, nie przerodziła się w samowolę, musi być dokonana z uwzględnieniem norm prawa procesowego i z zachowaniem reguł tej oceny, w zakres których wchodzi: należyte opieranie się na materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania, poddanie tego materiału wszechstronnej ocenie, zaś ocena ta winna odnosić się do poszczególnych dowodów z uwzględnieniem ich znaczenia dla sprawy. Rozumowanie, w wyniku którego organ ustala istnienie okoliczności faktycznych powinno być zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego i dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone, Sąd nie ma podstaw do podważenia dokonanych w ten sposób ustaleń. Taka sytuacja nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie, gdyż w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji używając sformułowań "wydaje się" lub "raczej" nie dokonał prawidłowej oceny stosowania przez organy podatkowe art.191 Ordynacji podatkowej, co w konsekwencji stanowiło naruszenie art.145 §1 pkt1 lit. c) p.p.s.a. Następnie Sąd II instancji zaznaczył, iż sprawa pod względem stanu faktycznego jest bardzo trudna, skomplikowana i wymaga wiadomości specjalnych. Dlatego też aby rozstrzygnąć rzetelnie spór co do klasyfikacji statystycznej spornych wyrobów organy podatkowe powinny rozważyć możliwość zastosowania art.197 §1 Ordynacji podatkowej, tj. powołać biegłego. Uznając z kolei za zasadny zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art.200 Ordynacji podatkowej Sąd odwołał się do uchwały z dnia 25 kwietnia 2005r., sygn. akt FPS 6/04, w której Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że naruszenie przez organ odwoławczy art.200 §1 ustawy - Ordynacja podatkowa jest naruszeniem przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art.145 §1 pkt1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jeżeli wspomniane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpatrywanej sprawie podatnik wykazał, że brak ponownego wyznaczenia terminu do wypowiedzenia się w sprawie mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia w związku z uzyskaniem przez podatnika korzystnych dla siebie dokumentów. Za zasadny uznał również Naczelny Sąd Administracyjny zarzut naruszenia art.133 § 1 i art.141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z treścią art.141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Na zakończenie podkreślił, iż rozpatrywanie merytoryczne zarzutu związanego z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art.18 ust.1 i ust.2 ustawy o VAT w przypadku, gdy zakwestionowano ustalenia stanu faktycznego co do klasyfikacji statystycznej wyrobów jest przedwczesne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje: Orzekanie w sprawie, przekazanej przez Naczelny Sąd Administracyjny sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, doznaje istotnych ograniczeń i nie może oznaczać prowadzenia sprawy od początku, z wykorzystaniem pełnego zakresu kognicji tego sądu w sprawach skarg na decyzje administracyjne . Stosownie bowiem do brzmienia art.190 P.p.s.a sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wykładnia prawa obejmuje zarówno prawo materialne, jak i prawo procesowe. Kierując się powyższą normą należy stwierdzić, że głównym zarzutem uznanym przez Naczelny Sąd Administracyjny za zasadny jest zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art.151 w zw. z art.145 §1 pkt1 lit. c) p.p.s.a. przez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organy podatkowe art.122, art.187 §1 i art.191 oraz art. 200 §1 Ordynacji podatkowej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związany tą oceną skład obecnie orzekający stwierdza, iż organy podatkowe dopuściły się naruszeń w/w przepisów postępowania podatkowego, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. W szczególności organy podatkowe nie mogły zakończyć postępowanie podatkowego [...] września 2005r. skoro odroczyły rozpoznanie odwołania właśnie do tej daty. Wydanie decyzji i odmowa przyjęcia dowodu z dokumentu, który wskazywał na inną klasyfikację statystyczną niż to przyjęły organy podatkowe, stanowiły istotne naruszenie przepisów prawa, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Obowiązkiem organów podatkowych jest stosowanie zasady prawdy obiektywnej. W tej mierze należy wskazać na konieczność stosowania przez nie rygorów wynikających z treści przepisów art.122. i art.187 §1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którymi w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Organy podatkowe są obowiązane zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W sprawie będącej przedmiotem niniejszej kontroli sądowoadministracyjnej mamy do czynienia z koniecznością przyjęcia prawidłowej klasyfikacji statystycznej. Takie odesłanie do klasyfikacji statystycznej w podatku od towarów i usług, tj. w podatku, które polega na samoopodatkowaniu, może nastręczać pewne trudności dla podatników, ale również dla organów podatkowych i rodzić od wielu lat spory w tym zakresie. Należy powtórzyć za Sądem II instancji, iż opinie organów statystycznych z uwagi na brak możliwości poddania ich kontroli sądowoadministracyjnej należy uznać za jeden z dowodów w sprawie (por. wyrok NSA z 5 czerwca 2003r., sygn. akt III SA 2214/01). Tym samym organy podatkowe przy ocenie przyjęcia prawidłowej klasyfikacji statystycznej powinny brać pod uwagę nie tylko opinie organów statystycznych, ale także opinie instytutów badawczych i to niezależnie od tego czy aktualnie mają one formalnie uprawnienia do wpływania na organy statystyczne przy dokonywaniu klasyfikacji. Następnie, zebrany materiał dowodowy musi być przez nie starannie oceniony zgodnie z wymogami wynikającymi z brzmienia art.191 Ordynacji podatkowej, w którym to została sformułowana jedna z podstawowych reguł postępowania dowodowego - zasada swobodnej oceny dowodów. W myśl tej normy, organ podatkowy ocenia na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Oznacza to, że organ administracji państwowej przy ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego. Niemniej jednak, aby swobodna ocena dowodów nie przerodziła się w samowolę, musi być dokonana z uwzględnieniem norm prawa procesowego i z zachowaniem reguł tej oceny: opierania się na materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania, materiał ten musi być poddany wszechstronnej ocenie, a ocena ta winna odnosić się do poszczególnych dowodów z uwzględnieniem ich znaczenia dla sprawy. Rozumowanie, w wyniku którego organ ustala istnienie okoliczności faktycznych powinno być zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Zważywszy na powyższe, jak również na fakt, iż sprawa pod względem stanu faktycznego jest bardzo trudna i skomplikowana oraz wymaga wiadomości specjalnych, organy podatkowe, aby rozstrzygnąć rzetelnie spór co do klasyfikacji statystycznej spornych wyrobów powinny również rozważyć możliwość zastosowania art.197 §1 Ordynacji podatkowej, tj. powołać biegłego. Za uzasadniony należy także uznać zarzut naruszenia art. 200 Ordynacji podatkowej. W rozpatrywanej sprawie podatnik wykazał, że brak ponownego wyznaczenia terminu do wypowiedzenia się w sprawie mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia w związku z uzyskaniem przez podatnika korzystnych dla siebie dokumentów. Wobec powyższych rozważań i ustaleń, skład orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego I FSK 615/07, iż rozpatrywanie merytoryczne zarzutu związanego z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art.18 ust.1 i 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) w przypadku, gdy zakwestionowano ustalenia stanu faktycznego co do klasyfikacji statystycznej wyrobów jest przedwczesne. Reasumując, wskazane powyżej uchybienia pozwalają stwierdzić, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji naruszone zostały przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art.145 §1 pkt1 lit.c) p.p.s.a., zatem na tej podstawie Sąd uwzględnił skargę Strony Skarżącej i uchylił zaskarżoną decyzję. W prowadzonym ponownie postępowaniu organ podatkowy powinien w pierwszej kolejności dążyć do wyjaśnienia omawianych powyżej aspektów spraw, zastosować się do wytycznych sądu, które wynikają wprost z uzasadnienia niniejszego orzeczenia. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Natomiast zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik postępowania, wynikającą z art. 200 p.p.s.a., Sąd zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz Skarżącego zwrot kosztów postępowania. |Asesor WSA |Sędzia WSA |Sędzia WSA | |Anna Juszczyk-Wiśniewska |Stefan Kowalczyk |Joanna Wierchowicz |