I SA/Go 82/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Sędzia WSA Joanna Wierchowicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 marca 2014 r. wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi L.G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w sprawie podatku od towarów i usług za okres od lutego do września oraz za listopad i grudzień 2005 r. p o s t a n a w i a: odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Skarżąca L.G wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w sprawie podatku od towarów i usług za okres od lutego do września oraz za listopad i grudzień 2005 r. Zarządzeniem z 20 lutego 2014 r. wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 200 zł, w terminie 7 dni od doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia doręczono skarżącej w dniu 27 lutego 2014 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 35 akt sądowych). W dniu 10 marca 2014 r. do tutejszego Sądu wpłynął wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi wraz z dowodem jego uiszczenia w wysokości 200 zł w dniu 7 marca 2014 r., a więc po upływie zakreślonego terminu. Skarżąca wskazała, że powodem niedochowania terminu była choroba (ostra niedyspozycja żołądkowa). Do wniosku dołączyła zaświadczenie lekarskie ZUS ZLA z [...] marca 2014 r., z którego wynika, że w dniach 6-8 marca 2014 r. była niezdolna do pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z regułą zawartą w art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 – dalej cyt. jako p.p.s.a.) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Stosownie do postanowień art. 86 § 1 p.p.s.a. - jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Instytucja ta ma jednak charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona zgodnie z treścią art. 87 § 2 ww. ustawy, w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją, uprawdopodobni brak swojej winy w uchybieniu terminu. Zatem obowiązek wykazania należytej staranności w uprawdopodobnieniu braku winy ciąży na wnioskodawcy, który powinien dołożyć wszelkich starań i wysiłków w celu wyjaśnienia przyczyn swojego uchybienia (por. post. NSA z 12.03.2009r., II GZ 47/09). O braku winy można bowiem mówić jedynie wtedy, gdy nie można było usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z 2 października 2002r., V SA 793/03). Przeszkody te muszą mieć ponadto charakter zewnętrzny i obiektywny. Zaś ocena braku winy w uchybieniu terminu należy wyłącznie do sądu, który powinien uwzględniać wszystkie okoliczności sprawy. Skarżąca we wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi podała, że powodem jego niedochowania była choroba (ostra niedyspozycja żołądkowa), na dowód czego przedłożyła zaświadczenie lekarskie ZUS ZLA z [...] marca 2014 r. z którego wynika, że w dniach 6-8 marca 2014 r. była niezdolna do pracy. Odnosząc się do powyższego należy wskazać, że w orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że choroba może stanowić przesłankę przywrócenia terminu, ale pod pewnymi warunkami. Przede wszystkim, musi ona mieć charakter nagły i poważny. A zatem musi to być pogorszenie stanu zdrowia, którego nie dało się przewidzieć (por. post. NSA z 9.11.2011r., I GZ 173/11). Ponadto, musi zostać przedstawione zaświadczenie potwierdzające, że stan zdrowia w danym momencie uniemożliwiał dokonanie czynności. Przy czym podkreśla się, że przedstawienie jedynie zwolnienia lekarskiego nie jest potwierdzeniem braku winy w uchybieniu terminowi, niekoniecznie bowiem wyklucza możliwość dokonania czynności procesowej przez stronę bądź zlecenia tego innej osobie, zwłaszcza gdy z jego treści wynika możliwość chodzenia (por. post. NSA z 26.06.2008 r., I OZ 428/08). W świetle powyższego w sprawie, w ocenie Sądu skarżąca nie uprawdopodobniła, że pogorszenie stanu zdrowia miało charakter nagły i poważny, wykluczający w konsekwencji dokonanie w terminie czynności procesowej. Przedłożone zwolnienie lekarskie – nota bene wystawione przez chirurga - w żadnym razie tego nie potwierdza. Potwierdza ono jedynie, że skarżąca w dniach 6 – 8 marca 2014 r. była niezdolna do pracy, przy czym, co istotne, wskazania lekarskie nie nakazywały skarżącej leżeć, wręcz przeciwnie, wynika z niego, że chory w ww. dniach mógł chodzić. Zatem nie można przyjąć, że przedstawione zaświadczenie lekarskie potwierdza stan zdrowia, który wykluczałby dokonania czynności procesowej w postaci uiszczenia wpisu. Co więcej, jest powszechnie wiadomym, że uiszczenie opłaty, nie koniecznie musi obecnie wiązać się z wyjściem poza miejsce zamieszkania osoby fizycznej, czego skarżąca – jako osoba prowadząca działalność gospodarczą – z pewnością miała świadomość. Zdaniem Sądu, skarżąca nie uprawdopodobniła również, że nie była w stanie zlecić wykonania czynność procesowej osobie trzeciej. Charakter czynności z pewnością pozwalał bowiem na to, by mogła zostać zrealizowana w terminie przez inną osobę, choćby przez współmałżonka. Tym bardziej, że z akt sprawy wynika, że małżonek skarżącej – J.G., legitymował się przed organami podatkowymi pełnomocnictwem notarialnym udzielonym przez skarżącą (k. 55 akt administracyjnych), z którego to pełnomocnictwa wynika min., że razem z żoną zamieszkuje. W związku z powyższym uprawnione jest stwierdzenie, że skarżąca nie dołożyła wszelkich starań, aby dopełnić w terminie czynności procesowej. Powołanie się jedynie na okoliczność choroby, oraz przedstawienie zaświadczenia lekarskiego o niezdolności do pracy (ale z brakiem wskazań do leżenia) nie może w ocenie Sądu przemawiać za przywróceniem terminu. Mając zatem na uwadze wszystkie okoliczności sprawy, Sąd doszedł do przekonania, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminowi. W oparciu o powyższe - mając na względzie, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy - należy stwierdzić, iż w niniejszym postępowaniu przesłanka warunkująca przywrócenie terminu z art. 87 § 2 P.p.s.a. nie została spełniona. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.