I SA/Go 86/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Krystyna Skowrońska - Pastuszko (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Joanna Wierchowicz asesor WSA Alina Rzepecka Protokolant: specjalista Damian Bronowicki po rozpoznaniu w dniu 04 sierpnia 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie określenia za 2000r. straty z tytułu prowadzonej działalności 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 9.790,00 zł (dziewięć tysięcy siedemset dziewięćdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego Dyrektor Izby Skarbowej , po rozpatrzeniu odwołania pełnomocnika Spółki z o.o. [...] z siedzibą – zwanej dalej Spółką [...] – decyzją z dnia [...] stycznia 2004 r. , Nr [...] , wydaną na podstawie art. 24 , art.233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137 , poz.926 , z późn. zm. ) , art. 12 ust. 7 , art. 16 ust. 1 pkt 2 , art. 25 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych ( Dz.U. z 2000 r. Nr 54 , poz. 654 ) utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...].10.2003 r. , Nr [...] w sprawie określenia za 2000 r. straty z tytułu prowadzonej działalności w wysokości " 0 " zł . Decyzja organu kontroli skarbowej była wynikiem przeprowadzonego w Spółce [...] postępowania kontrolnego , w ramach którego ustalono , iż podmiot ten w 2000 r. zawyżył koszty uzyskania przychodów o kwotę 257.481,96 zł z tytułu opłat leasingowych , które przez kontrolujących zostały uznane jako częściowa spłata wartości środków trwałych . Utrzymując w mocy decyzję I instancji Dyrektor Izby Skarbowej przyjął , iż nie zasługują na uwzględnienie zarzuty odwołania dotyczące naruszenia przepisów art. 16 ust. 1 pkt 2 i art. 25 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych , § 2 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 6 kwietnia 1993 r. w sprawie zaliczenia przedmiotu umów najmu lub dzierżawy rzeczy albo praw majątkowych do składników majątku stron tych umów ( Dz. U. Nr 28, poz. 129 ) , jak również art. 121 § 1 , art. 122 , art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej polegającego na uznaniu , że przedmioty umów leasingu należą do składników majątku leasingobiorcy . Przedmiotem analizy w postępowaniu kontrolnym a następnie w postępowaniu odwoławczym było pięć umów leasingu zawartych przez Spółkę [...] a mianowicie : 1/ umowa nr [...] z dnia [...] maja 1998 r. z [...] dotycząca naczepy SEM PROD-RENT (rok produkcji 1998 ) , zawarta na 36 miesięcy , Sygn. akt I SA /Go 86/05 z której to umowy Spółka [...] w 2000 r. obciążyła koszty działalności kwotą 40.599,18 zł ; 2/ umowa nr [...] z dnia [...] maja 1998 r. z [...] dotycząca ciągnika siodłowego Renault Magnum AE 430 19T (rok produkcji 1998), zawarta na 36 miesięcy , z której to umowy w 2000 r. w kosztach Spółki [...] ujęty został czynsz w wysokości 101.097,11 zł ; 3/ umowa nr [...] z dnia [...] marca 1998 r. zawarta z [...] dotycząca ciągnika siodłowego Renault Magnum (rok produkcji 1998) , zawarta na 36 miesięcy , z której to umowy w 2000 r. Spółka [...] ujęła w kosztach czynsz w wysokości 119.848,07 zł ; 4/ umowa nr [...] z dnia [...] marca 1998 r. zawarta z [...] dotycząca naczepy samochodowej SEMI (rok produkcji 1998) , zawarta na 36 miesięcy , z której to umowy w 2000 r. Spółka [...] ujęła w kosztach czynsz w wysokości 42.795,03 zł ; 5/ umowa nr [...] z dnia [...] marca 1998 r. zawarta z [...] dotycząca naczepy samochodowej SEMI (rok produkcji 1998) , zawarta na 36 miesięcy , z której to umowy w 2000 r. Spółka [...] ujęła w kosztach czynsz w wysokości 41.953,95 zł . Z uzasadnienia decyzji II instancji wynika , że Dyrektor Izby Skarbowej powołując się na przepisy art. 16 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 6 kwietnia 1993 r. , które w 2000 r. regulowały kwestie związane z podatkowymi skutkami zawartych umów leasingu w odniesieniu do leasingobiorców będących osobami prawnymi , ograniczając możliwość zaliczania przez leasingobiorcę do kosztów uzyskania przychodów ponoszonych wydatków , stanowiących spłatę określonej w umowie wartości przedmiotu leasingu tylko do takiej sytuacji , gdy przedmiot ten należy do składników majątku leasingodawcy stwierdził , iż z przepisów tych wynika , że o podatkowych skutkach leasingu nie decydowały rodzaje leasingu (operacyjny , finansowy) , ani też okoliczności mające miejsce po wygaśnięciu umowy , lecz wyłącznie treść zawartych umów . Według organu odwoławczego analiza wyżej wymienionych umów leasingu zawartych przez Spółkę [...] z [...] , przeprowadzona pod Sygn. akt I SA /Go 86/05 kątem spełniania chociażby jednego z warunków podanych w § 2 ust. 2 rozporządzenia z dnia 6 kwietnia 1993 r. , tj. 1/ czy umowa zawarta została na czas nieoznaczony ; 2/ czy umowa została zawarta na czas oznaczony , lecz nie zawiera prawa do nabycia rzeczy albo praw majątkowych przez najemcę lub dzierżawcę , albo to prawo zawiera z możliwością jego wypowiedzenia ; 3/ czy umowa została zawarta na czas oznaczony , zawiera prawo do nabycia rzeczy albo praw majątkowych przez najemcę lub dzierżawcę , bez możliwości jego wypowiedzenia , a ponadto: a) podstawowy okres umowy , której przedmiotem są prawa majątkowe , rzeczy ruchome lub nieruchomości , z wyjątkiem gruntów , wynosi co najmniej 40 % normatywnego okresu amortyzacyjnego, a suma opłat (rat) określona w podstawowym okresie umowy jest niższa od wartości netto tych rzeczy i praw , b) suma opłat (rat) w podstawowym okresie umowy , której przedmiotem są grunty , jest niższa od wartości rynkowej gruntu z dnia zawarcia umowy – wskazuje , że do tych umów nie ma zastosowania pkt 1/ , skoro wszystkie umowy zostały zawarte na czas oznaczony , nie stosuje się do nich również pkt 2/ część pierwsza zdania , ponieważ umowy zostały zawarte na czas oznaczony i zawierały prawo do nabycia rzeczy . W istocie spór sprowadza się do analizy przedmiotowych umów z punktu widzenia § 2 ust.2 pkt 2 in fine , tj. ustalenia czy zawierały możliwość wypowiedzenia prawa do nabycia rzeczy . Organ podatkowy stanął na stanowisku , że formalnie w § 6 pkt 2 umowy przewidziano możliwość wypowiedzenia tego prawa przez obie strony , lecz jego zdaniem takie postanowienie jest tylko pozorem możliwości wypowiedzenia prawa do nabycia rzeczy , jeżeli weźmie się pod uwagę , że leasingobiorca nie miał prawa wypowiedzenia umowy (brak stosownego zapisu) podczas gdy leasingodawca w § 5 umowy miał uprawnienie rozwiązania umowy ze skutkiem natychmiastowym lub z dniem powiadomienia . Organ podatkowy stwierdził przy tym , iż nie można mówić o przysługiwaniu leasingobiorcy uprawnienia do wypowiedzenia prawa do nabycia rzeczy , skoro nie istniał obowiązek nabycia , a jedynie było to uprawnienie zastrzeżone na rzecz leasingobiorcy . Z tego uprawnienia mógł on nie skorzystać , zbędne zatem było zastrzeżenie na jego rzecz możliwości wypowiedzenia prawa do nabycia rzeczy , skoro " zastrzeżono je tylko na wypadek przedterminowego rozwiązania umowy". Jak wywodził dalej organ podatkowy , rozwiązanie umowy ze skutkiem natychmiastowym przez leasingodawcę w przypadkach określonych w § 5 umowy , zastrzeżone tylko do przypadku utraty lub zniszczenia rzecz y , zalegania z jedną okresową opłatą leasingową , używania Sygn. akt I SA /Go 86/05 przedmiotu leasingu niezgodnie z przeznaczeniem , oddania przedmiotu leasingu osobie trzeciej bez zgody leasingodawcy oraz gdy leasingobiorca staje się podmiotem postępowania naprawczego , upadłościowego , itp . – oznaczać będzie wygaśnięcie całej umowy , nie będzie więc możliwe odrębne wypowiedzenie prawa do nabycia rzeczy . Unicestwienie bytu całej umowy powoduje bezprzedmiotowość postanowienia o możliwości wypowiedzenia jednego z jej elementów , jakim jest prawo do nabycia rzeczy . W konkluzji organ podatkowy przyjął , że umowy leasingu , które zawarła Spółka [...] z [...] na czas oznaczony z możliwością nabycia przedmiotu leasingu za cenę uwzględniającą uiszczone dotychczas raty " nie dawały w rzeczywistości leasingodawcy możliwości wypowiedzenia samego prawa do nabycia rzeczy ". W umowach tych brak jest również regulacji określających przyczyny i termin wypowiedzenia prawa do nabycia rzeczy . W świetle powyższej analizy przyjęto za bezsprzeczne , że umowy zawarte przez Spółkę [...] z [...] są umowami na czas oznaczony , zawierającymi prawo do nabycia rzeczy przez leasingobiorcę , bez możliwości jego wypowiedzenia , stąd przedmiotowe umowy poddano dodatkowo analizie co do spełniania warunków określonych w § 2 pkt 3 lit.a rozporządzenia z 6 kwietnia 1993 r. , co przy stwierdzeniu , iż suma opłat (rat) w podstawowym okresie umowy nie była niższa od wartości netto rzeczy spowodowało przyjęcie , że żaden z przedmiotów leasingu nie mógł być zaliczony do majątku leasingodawcy , gdyż należą do składników majątku leasingobiorcy , zgodnie z § 3 pkt 2 cyt. rozporządzenia . Natomiast analiza , jakiej poddano umowy Spółki [...] z [...] pod kątem spełniania warunków określonych przepisami rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 6 kwietnia 1993 r. doprowadziła do stwierdzenia , iż wprawdzie umowy te spełniają warunek z § 2 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia , to organ odwoławczy w pełni podtrzymał ustalenia Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej , który dokonał interpretacji przedmiotowych umów " pod kątem rzeczywistych zachowań stron " . Za istotny przyjęto fakt , iż Spółka [...] każdorazowo po zakończeniu umowy leasingu zakupiła ich przedmiot za cenę depozytu gwarancyjnego , co w połączeniu z tożsamością dat przekazania i zakupu przedmiotu leasingu , gdy daty te nie były powiązane z datą zakończenia umów , zdaniem organów obu instancji świadczy o tym , iż samo Sygn. akt I SA /Go 86/05 przekazanie było tylko formalne , a więc fikcyjne , a umowy zostały sporządzone w celu obejścia przepisów wyżej wymienionego rozporządzenia . Co do zarzutu naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy uznał go za chybiony , powołując się przy tym na art. 180 § 1 tej ustawy , w myśl którego jako dowód należy dopuścić wszystko , co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy , a nie jest sprzeczne z prawem . Jak podał organ odwoławczy przytoczenie w decyzji I instancji pism [...] z dnia 13 września 2002 r. oraz z dnia 15 stycznia 2003 r. miało na celu wykazanie , że leasingodawca praktykował na życzenie klienta wystawianie zobowiązań sprzedaży , co świadczy o tym , że poza zapisami zawartymi w Ogólnych Warunkach Umowy dokonywano w praktyce wystawiania zobowiązań do sprzedaży . Zobowiązania te faktycznie zabezpieczały interes klienta i zdaniem organu należy je traktować jako opcję zakupu , zawartą poza umową , ale mającą istotne znaczenie dla oceny , czy przedmiotowe umowy leasingu spełniają warunki rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 6 kwietnia 1993 r. Pełnomocnik Spółki [...] wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej , zarzucając wydanie jej z naruszeniem : § 2 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 6 kwietnia 1993 r. , art. 180 § 1 , art. 191 oraz art. 210 § 1 pkt 6 ustawy Ordynacja podatkowa oraz art. 16 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych przez niezastosowanie wyżej wymienionych przepisów , jak również art. 25 ust. 1 i 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych przez jego błędną wykładnię . W skardze wnioskowano o uchylenie decyzji obu instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącej Spółki kosztów postępowania . W odniesieniu do umów leasingu zawartych z [...] strona skarżąca twierdzi , iż całkowicie błędne jest rozumowanie organu II instancji w zakresie uprawnień stron umowy leasingu odnośnie wypowiedzenia prawa do nabycia rzeczy . Systematyka przepisu § 2 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 6 kwietnia 1993 r. jak i przedmiotowe umowy leasingu zdaniem strony wskazują jasno , że chodzi wyłącznie o ustalenie w umowie , przy opcji nabycia rzeczy , możliwości wypowiedzenia takiego prawa . Wskazany przepis prawa nie ogranicza , ani nie precyzuje , komu to prawo ma służyć . Do nieuprawnionych należy zatem zaliczyć twierdzenie Dyrektora Izby Skarbowej , iż możliwość wypowiedzenia prawa nabycia rzeczy musi Sygn. akt I SA /Go 86/05 istnieć w czasie trwania umowy leasingu i wywodzenie z tego , że jeśli jest inaczej , to wypowiedzenie takie jest pozorne . W skardze podniesiono ponadto , iż pozbawione logicznego sensu jest porównywanie rozwiązania umowy ze skutkiem natychmiastowym lub z dniem powiadomienia , określonym w § 5 umowy , z wypowiedzeniem prawa nabycia rzeczy , przyjętym w § 6 pkt 1 umowy , albowiem postanowienia te dotyczą zupełnie innego zagadnienia i powodują zupełnie inne skutki . W pierwszym bowiem przypadku chodzi o rozwiązanie całej umowy przed terminem, na jaki została zawarta i uniemożliwienie leasingobiorcy korzystania z przedmiotu umowy z obowiązkiem zapłaty pozostałej części rat leasingowych , w sytuacji gdy ten postępuje w sposób sprzeczny z umową , w szczególności w stosunku do przedmiotu umowy . Natomiast wypowiedzenie prawa do nabycia rzeczy jest tak ogólne i nieograniczone , że możliwe jest jego dokonanie w każdym czasie trwania umowy przez każdą ze stron. Nie ma przy tym żadnego znaczenia fakt , że leasingobiorca nie miał prawa do rozwiązania czy wypowiedzenia umowy przed terminem jej obowiązywania , bowiem żaden przepis prawa , ani cywilnego , ani tym bardziej podatkowego , takiego obowiązku nie nakłada , a dokonana prze organ podatkowy interpretacja stanu faktycznego i prawnego w tym zakresie jest chybiona i całkowicie dowolna . W odniesieniu do umów leasingu zawartych z [...] skarżąca podniosła na wstępie , iż nigdy nie przyznała , że przekazanie przedmiotu leasingu było fikcyjne i że umowy zostały sporządzone w celu obejścia przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 6 kwietnia 1993 r. Według strony skarżącej naruszeniem przepisów prawa jest przy tym dokonywanie interpretacji umowy , co za tym idzie oceny umowy jako dowodu , przez pryzmat "rzeczywistych zachowań stron umowy " . Podnoszony przez organy podatkowe fakt braku określenia miejsca przekazania przedmiotu umowy leasingu dla wykazania fikcyjności dokonania takiej czynności nie stanowi żadnej podstawy do takiego ustalenia . Brak jest podstaw do uznania fikcyjności przekazania , skoro został z tej czynności sporządzony protokół , a w toku postępowania organy obu instancji nie przedstawiły dowodu przeciwnego . Przywoływanie dla potwierdzenia tak rozumianej fikcyjności tożsamości daty przekazania i zakupu przedmiotu umowy według twierdzenia skargi jest naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów . W zaskarżonej decyzji bezpodstawnie wysunięty został wniosek o fikcyjności , brak natomiast uzasadnienia powyższego stanowiska organu . Sygn. akt I SA /Go 86/05 Ponadto skarżąca zarzuca , iż twierdzenie organu II instancji , że o zamiarze ukrycia rzeczywistego celu umowy , tj. nabycia przedmiotu umowy leasingu po jej zakończeniu , przemawiają pisma [...] z dnia 13.09.2002 r. oraz 15.01.2003 r. jest nadużyciem prawa i narusza przepisy Ordynacji podatkowej w zakresie oceny zebranego materiału dowodowego oraz uzasadnienia decyzji . Pisma te nie stanowią żadnego dowodu na to , że przy zawieraniu umów leasingu strony umawiały się , poza umową , na nabycie przedmiotów leasingu . Zobowiązania takie nie mogą stanowić po pierwsze essentialia negotti umowy , skoro nie zostały w niej zamieszczone , a po drugie zobowiązania takie nie zostały wystawione w stosunku do skarżącego (dotyczą zupełnie innych umów , gdzie skarżąca nie była stroną ) . Ocena powyższych pism jako dowodów w sprawie była całkowicie dowolna , odbyła się z naruszeniem określonych reguł takiej oceny a także z naruszeniem norm procesowych odnoszących się do środków dowodowych , co stanowi przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów . W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wnosił o jej oddalenie powtarzając argumentację przyjętą w zaskarżonej decyzji . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje : Skarga okazała się zasadna. Orzekając w niniejszej sprawie organy podatkowe dokonały uprzednio analizy treści umów leasingu , których przedmiotem były środki transportowe , zawartych przez Spółkę [...] w 1998 r. z [...] (2 umowy) oraz z [...] (3 umowy ) , jako że sprawa dotyczyła podatkowych skutków tych umów a w szczególności możliwości zaliczenia przez Spółkę [...] jako leasingobiorcę do kosztów uzyskania przychodów w 2000 r. opłat (rat) leasingowych . Zgodnie bowiem z art. 16 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków ponoszonych przez najemcę lub dzierżawcę albo używającego z tytułu najmu lub dzierżawy rzeczy albo praw majątkowych oraz realizacji umów o podobnym charakterze, stanowiących spłatę określonej w umowie wartości przedmiotu najmu lub dzierżawy albo używania, jeżeli rzecz tę lub prawo, zgodnie z odrębnymi przepisami, zalicza się do składników majątku najemcy lub dzierżawcy albo używającego. Sygn. akt I SA /Go 86/05 Analiza przedmiotowych umów leasingu została przeprowadzona zatem w świetle przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 6 kwietnia 1993 r. w sprawie zaliczania przedmiotu umów najmu lub dzierżawy rzeczy albo praw majątkowych do składników majątku stron tych umów ( Dz.U. Nr 28, poz. 129 ) . Według § 2 ust. 2 rozporządzenia do składników majątku wynajmującego lub wydzierżawiającego zalicza się , z zastrzeżeniem § 3 pkt 1, rzeczy albo prawa majątkowe stanowiące przedmiot umowy szczególnej, gdy umowa ta spełnia chociaż jeden z warunków: 1) została zawarta na czas nieoznaczony, 2) została zawarta na czas oznaczony, lecz nie zawiera prawa do nabycia rzeczy albo praw majątkowych przez najemcę lub dzierżawcę, albo to prawo zawiera z możliwością jego wypowiedzenia, 3) została zawarta na czas oznaczony, zawiera prawo do nabycia rzeczy albo praw majątkowych przez najemcę lub dzierżawcę bez możliwości jego wypowiedzenia, a ponadto: a) podstawowy okres umowy, której przedmiotem są prawa majątkowe, rzeczy ruchome lub nieruchomości, z wyjątkiem gruntów, wynosi co najmniej 40% normatywnego okresu amortyzacji, a suma opłat (rat) określona w podstawowym okresie umowy jest niższa od wartości netto tych rzeczy i praw, b) suma opłat (rat) w podstawowym okresie umowy, której przedmiotem są grunty, jest niższa od wartości rynkowej gruntu z dnia zawarcia umowy. Wszystkie analizowane umowy zawarte zostały na czas oznaczony (na 36 miesięcy), przy czy umowy zawarte z [...] przewidują prawo nabycia przedmiotu leasingu po wygaśnięciu umowy ( § 6 pkt 1 ) , jak również zawierają postanowienie § 6 pkt 2 o treści "2. Prawo do nabycia przedmiotu leasingu może być wypowiedziane przez każdą ze stron". Natomiast umowy zawarte z [...] nie przewidują prawa nabycia przedmiotu leasingu . W odniesieniu do umów zawartych z [...] organy podatkowe uznały , że nie spełniają one warunku określonego w § 2 ust. 2 pkt 2 in fine rozporządzenia dotyczącego możliwości wypowiedzenia prawa do nabycia rzeczy . Sąd nie podziela tego poglądu , jako że został on wywiedziony wbrew literalnemu brzmieniu umowy , a twierdzenie o pozorności prawa wypowiedzenia oparte zostało na błędnych i nielogicznych założeniach odnoszących Sygn. akt I SA /Go 86/05 się przede wszystkim do rozwiązania umowy przed upływem terminu jej obowiązywania . Niezrozumiałe jest przy tym stwierdzenie zawarte w zaskarżonej decyzji , iż unicestwienie bytu całej umowy powoduje bezprzedmiotowość postanowienia o możliwości wypowiedzenia jednego z jej elementów , jakim jest prawo do nabycia rzeczy . Zgodzić się natomiast należy ze stanowiskiem skarżącej , iż są to dwa różne zagadnienia umowy , niepowiązane w sposób , jaki zaprezentowano w zaskarżonej decyzji . Całkowicie nietrafny jest też argument organów podatkowych o braku w przedmiotowych umowach regulacji określających przyczyny i termin wypowiedzenia prawa do nabycia rzeczy . Przepisy omawianego rozporządzenia nie określają bowiem żadnych warunków w tym zakresie . Biorąc pod uwagę treść umów leasingowych zawartych przez skarżącą z [...] Sąd stwierdza , że odpowiadają one warunkom określonym w § 2 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 6 kwietnia 1993r. , w tym zawierają prawo do nabycia rzeczy z możliwością jego wypowiedzenia , zatem z naruszeniem przepisów art. 16 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz § 2 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 6 kwietnia 1993 r. przyjęto w zaskarżonej decyzji , że uiszczone w 2000 r. opłaty (raty) leasingowe nie stanowiły w Spółce [...] kosztów uzyskania przychodów . Również w odniesieniu do umów leasingowych zawartych przez skarżącą z [...] Sąd stwierdza , iż nie było dostatecznych podstaw , opartych przede wszystkim na prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu dowodowym , do przyjęcia , że umowy te "(w sposób ukryty , wiadomy tylko stronom )" zawierają prawo do nabycia rzeczy bez możliwości jego wypowiedzenia . Zwrócić przy tym należy uwagę , że organy podatkowe dokonały analizy przedmiotowych umów przez pryzmat " rzeczywistych zachowań stron umowy " , ale były to działania po wygaśnięciu umowy leasingu na skutek upływu okresu , na jaki została umowa zawarta , więc chociażby z tego powodu nieuprawnione było tak kategoryczne twierdzenie co do odmiennych warunków umowy leasingu . Należy też podkreślić, że organy podatkowe nie kwestionowały charakteru zawartej przez stronę umowy, jako umowy leasingu. W tej części zaskarżonej decyzji występuje też niespójność z wcześniejszymi wywodami , gdzie organ podatkowy powołując się na przepisy art. 16 ust. 1 pkt 2 ustawy Sygn. akt I SA /Go 86/05 o podatku dochodowym od osób prawnych oraz przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 6 kwietnia 1993 r. utrzymywał , iż z przepisów tych wynika , że o podatkowych skutkach leasingu nie decydowały m.in. "okoliczności mające miejsce po wygaśnięciu umowy " , lecz wyłącznie treść zawartych umów leasingu (por. str. 4 zaskarżonej decyzji ). Należy stwierdzić , że zawarcie po upływie okresu umowy leasingu umowy kupna-sprzedaży byłego przedmiotu leasingu nie ma, samo w sobie, wpływu na ocenę stosunku leasingu. Wprawdzie okoliczność taka może, chociaż wcale nie musi, świadczyć o zamiarze stron zawarcia od początku innej umowy niż umowa leasingu, jednak dokonanie takich ustaleń wymagałoby przeprowadzenia w tym kierunku szczegółowego postępowania dowodowego, czego w niniejszej sprawie nie dopełniono . Posłużenie się natomiast jako materiałem dowodowym pismami leasingodawcy dotyczącymi praktyki wystawiania przez niego tzw. zobowiązań do sprzedaży byłego przedmiotu leasingu w sytuacji , gdy nie udowodniono , że praktyka taka miała zastosowanie w związku z umowami zawartymi przez Spółkę [...] jest naruszeniem zasad postępowania dowodowego w zakresie wynikającego z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego . W sytuacji zatem , gdy organy podatkowe w istocie nie zakwestionowały charakteru przedmiotowych umów jako umów leasingu, zaś prawnopodatkowe skutki takich umów wynikają wprost z ich treści i przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 6 kwietnia 1993 r. w sprawie zaliczania przedmiotu umów najmu lub dzierżawy rzeczy albo praw majątkowych do składników majątku stron tych umów, brak było podstaw do uznania, że wydatki z tytułu realizacji umów leasingu w 2000 r. w Spółce [...] nie stanowiły kosztów uzyskania przychodu a w konsekwencji dawały podstawę do określenia straty za ten rok z tytułu prowadzonej działalności w wysokości "0" zł. Mając na względzie powyższe na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a i c , art. 152 oraz art.200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153 , poz. 1270 , z późn. zm. ) orzeczono jak w sentencji .