I SA/Go 94/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Niedzielski Sędziowie Sędzia WSA Stefan Kowalczyk Sędzia WSA Krystyna Skowrońska – Pastuszko (spr.) Protokolant Starszy specjalista Damian Bronowicki po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi A.G. oraz J.G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006r. 1. Oddala skargę J.G.. 2. Odrzuca skargę A.G.. Działając w imieniu A.G. oraz J.G. pełnomocnik – radca prawny W.Ż. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim decyzję Dyrektora Izby Skarbowej. z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji – Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie określenia J.G. zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. w wysokości 28.109 zł. Z akt administracyjnych wynika, że stan sprawy był następujący. Na początku 2008r. została przeprowadzona przez Naczelnika Urzędu Skarbowego kontrola podatkowa w zakresie prawidłowości rozliczenia przez J.G. podatku dochodowego za rok 2006. W toku kontroli organ ustalił, że podatnik J.G. uzyskiwał w 2006 r. przychody od R Sp. z o.o. z tytułu umowy menedżerskiej. Powyższa umowa została zawarta w ramach prowadzonej przez J.G. działalności gospodarczej. Uzyskane na jej podstawie przychody podatnik opodatkował zgodnie ze złożonym w dniu [...] stycznia 2004 r. oświadczeniem o wyborze na rok 2004 opodatkowania prowadzonej działalności gospodarczej podatkiem liniowym (19 %), zgodnie z art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W myśl art. 9a ust. 4 tej ustawy wybór opodatkowania dotyczył również lat następnych. Wobec dokonanych ustaleń kontrolnych organ stwierdził, że przychody podatnika z tytułu kontraktu menedżerskiego, mimo uzyskania ich w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, powinny być zaliczone do przychodów wymienionych w art. 13 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, których źródłem jest działalność wykonywana osobiście (art. 10 ust. 1 pkt 2 tej ustawy). W związku z tym wynagrodzenie J.G. z tytułu kontraktu menedżerskiego powinno być opodatkowane na zasadach ogólnych według skali podatkowej. W okresie maj – lipiec 2008 r. organ pierwszej instancji prowadził wyjaśnienia z płatnikiem, tj. Spółką z o.o. R. Od wyżej wymienionego podmiotu uzyskano informację, że zostały złożone korekty PIT-4 do właściwego dla siedziby Spółki Urzędu Skarbowego, jak również sporządzono korektę deklaracji PIT-8B za 2006 r. Wykazano w niej przychód podatnika w kwocie 103.000 zł oraz zaliczki pobrane przez płatnika w wysokości 19.342 zł. W piśmie z dnia [...] lipca 2008 r. płatnik wyjaśnił, że powyższe zaliczki wraz z odsetkami za zwłokę zostały zapłacone z własnych środków Spółki. Natomiast małżonkowie A. i J.G. złożyli w dniu [...] czerwca 2008 r. w Urzędzie Skarbowym wniosek o stwierdzenie nadpłaty za lata 2004-2007, załączając korekty zeznań PIT-37 J.G., w tym za 2006 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał w dniu [...] października 2008 r. postanowienie o wszczęciu z urzędu postępowania podatkowego wobec J.G. w zakresie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 rok. Postępowanie pierwszoinstancyjne zostało zakończone wydaniem w dniu [...] grudnia 2008 r. decyzji nr [...] określającej J.G. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych według skali podatkowej za rok 2006 w wysokości 28.109 zł oraz stwierdzającej nadpłatę w tym podatku w wysokości 184,97 zł. W wyniku rozpatrzenia odwołania Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Według wskazań organu odwoławczego konieczne stało się m.in. rozważenie zasadności odrębnego zakończenia postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania za 2006 r. oraz w sprawie nadpłaty. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia [...] września 2009 r. nr [...] określił J.G. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. w wysokości 28.109 zł. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podał, że ustalił wysokość przychodu z działalności wykonywanej osobiście w 2006 r. na kwotę 116.333 zł (wysokość wynikająca z korekty). Przychód z tytułu kontraktu menedżerskiego zawartego ze Spółką z o.o. R wyniósł 103.000 zł, natomiast w kwocie 13.333 zł podatnik uzyskał przychód z tytułu pełnienia funkcji w Radzie Nadzorczej [...] Sp. z o.o. Koszty uzyskania przychodu stanowiła kwota 2.454,00 zł (tj. 2 x 1.227,00 zł). Zaliczki pobrane przez płatnika ustalono w wysokości 1.569,40 zł. Podlegająca odliczeniu od dochodu kwota wpłaconych składek na ubezpieczenie społeczne w 2006r., obejmująca własne ubezpieczenie emerytalne, rentowe, chorobowe oraz wypadkowe podatnika, wynosiła 6.519,63 zł. Natomiast kwota składki zdrowotnej podlegająca odliczeniu od podatku wynosiła w tym roku podatkowym 2.827,28 zł. Na podstawie powyższych danych został wyliczony podatek należny w wysokości 28.109 zł. Organ pierwszej instancji wskazał ponadto, że zobowiązanie określone decyzją zostało uregulowane w całości w ten sposób, że kwotę 1.499,97 zł pobrał płatnik ([...] Sp. z o.o.), natomiast kwotę 27.324 zł zaliczono z tytułu wpłat podatnika dokonanych na podatek liniowy. Sprawę nadpłaty za 2006 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego rozstrzygnął w odrębnej decyzji. Podatnik reprezentowany przez pełnomocnika odwołał się od decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, wnosząc o jej uchylenie i stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. w wysokości 19.342 zł. W odwołaniu został postawiony zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w szczególności art. 6-8, art. 13 § 1 pkt 1 w zw. z art. 19 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 27 ust. 1, z zastrzeżeniem art. 28-30, art. 30a-30d oraz art. 44 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w zw. z art. 72 § 1 pkt 1 i 2 oraz art. 73 § 2 pkt 1 w zw. z art. 75 § 2 pkt 1 lit.a i art. 77 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej - w wyniku przyjęcia, że podstawą do stwierdzenia nadpłaty jest pobranie podatku od podatnika i jego wpłacenie organowi podatkowemu. W odwołaniu została wyeksponowana kwestia otrzymania przez Skarb Państwa 59% podatku dochodowego ( 40% od J.G. oraz 19% od płatnika – Spółki R), co jest sprzeczne ze skalą podatku dochodowego, której górną granicą jest 40%. Pełnomocnik strony zarzucił ponadto, że organ podatkowy zaniechał powiadomienia stosownego organu , mimo powzięcia wiadomości "o zbiegu należności uiszczonego podatku w dwóch obszarach podatkowych". Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] września 2009 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał , że w jego ocenie organ podatkowy dokonał prawidłowych ustaleń w zakresie wysokości przychodów uzyskiwanych przez podatnika J.G., a także kosztów uzyskania przychodów oraz składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne. Stwierdził też, że prawidłowo zostało określone zobowiązanie podatkowe według obowiązującej w 2006 r. skali podatkowej, tj. według stawki 40%. W skardze na powyższą decyzję, wniesioną przez pełnomocnika w imieniu małżonków A. i J.G. został powtórzony w całości zarzut odwołania o naruszeniu wskazanych przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu , że podstawą do stwierdzenia nadpłaty jest pobranie podatku od podatnika i wpłacenie go organowi podatkowemu oraz wskazaniu, że Spółka z o.o. R dokonała wpłat zaliczek na podatek dochodowy z własnych środków, nie pobierając zaliczki od J.G.. Pełnomocnik zarzucił, że nie rozstrzygnięto natomiast merytorycznie faktu, że Skarb Państwa za 2006 r. otrzymał podatek w łącznej wysokości 59%. Zdaniem pełnomocnika skarżącego powyższe stanowiło rażące naruszenie art. 72 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz art. 15 w zw. z art. 19 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w zakresie właściwości. Wymieniając przepisy powołane w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji pełnomocnik zarzucił też, że zostały one omówione ogólnikowo lub nie omówione w ogóle. Zdaniem strony skarżącej organ cytując powyższe przepisy "nie uwzględnił stanu faktycznego sprawy jednoznacznie określonego w art. 27 ust. 1 " , z którego wynika, że podatnik jest zobowiązany do zapłaty maksymalnie 40% osiągniętego dochodu. Powtórzony został argument, że w konkretnej sprawie Skarb Państwa otrzymał z tytułu podatku dochodowego 59%. Pełnomocnik podniósł przy tym, że zaniechanie poboru zaliczki przez płatnika nie może w żaden sposób obciążać odpowiedzialnością podatnika, gdy jest to sprzeczne z zasadami Ordynacji podatkowej. Według strony skarżącej organ podatkowy rozliczając wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. w wysokości 28.109 zł, nie miał podstawy prawnej do nieuwzględnienia kwoty 19.342 zł tylko dlatego, że zaliczki te nie zostały pobrane przez płatnika. Zdaniem pełnomocnika, w tym stanie faktycznym i prawnym pominięcie tak istotnej okoliczności w pełni podważa zgodność z prawem zaskarżonej decyzji. W skardze powtórzono również zarzut, że organ podatkowy zaniechał powiadomienia stosownego organu, "gdy powziął wiadomość o zbiegu należności uiszczonego podatku dochodowego i zaliczki na podatek dochodowy w dwóch obszarach podatkowych" (województwa: lubuskie i dolnośląskie). Podatnik nie mógł postąpić inaczej, gdy otrzymał informację o zapłaceniu przez płatnika należnej zaliczki na podatek dochodowy od wypłaconych wynagrodzeń. Strona skarżąca nadal twierdziła, że Skarb Państwa otrzymał wówczas 59% podatku dochodowego, co jest rażąco sprzeczne z zasadami prawa podatkowego. W konkluzji pełnomocnik stwierdził, że złożony przez małżonków J. i A.G. wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym za lata 2004-2007 z dnia [...] czerwca 2008 r. był zarówno logiczny jak i w pełni uzasadniony. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi. Według organu zarzuty zawarte w skardze nie zasługują na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów Ordynacji podatkowej ani przepisów prawa materialnego. W całości zostało też podtrzymane stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola ostatecznych decyzji administracyjnych w postępowaniu sądowoadministracyjnym polega na badaniu ich zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność zaskarżonych aktów administracyjnych z przepisami prawa materialnego i procesowego. Kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do stwierdzenia, czy organy podatkowe w toku rozpatrywania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem wbrew sformułowanym zarzutom, w tym o rażącym naruszeniu prawa, zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Sąd nie stwierdził żadnej kategorii naruszenia, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm.), zwanej P.p.s.a. W myśl powołanego przepisu sąd uwzględnia skargę i uchyla zaskarżoną decyzję , jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego , które miało wpływ na wynik sprawy (lit.a), bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit.b) albo też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaznaczyć też trzeba, że na zasadzie art. 134 § 1 P.p.s.a. , sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy, na wstępie należy poczynić istotne zastrzeżenie, które zdaje się umykać pełnomocnikowi strony skarżącej w argumentacji zawartej w skardze, że przedmiotem postępowania podatkowego było określenie J.G. ( i tylko temu podatnikowi) wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 rok. Postępowanie to Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął postanowieniem z dnia [...] października 2008 r. Powyższe postępowanie było prowadzone jednocześnie z postępowaniem wszczętym na wniosek małżonków A. i J.G., który dotyczył stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2004-2007. Sprawa nadpłaty została załatwiona odrębnie. Odnośnie nadpłaty za 2006 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał decyzję w dniu [...] września 2009 r. nr [...]. Dopuszczalne było takie postępowanie organu pierwszej instancji. Na możliwość prowadzenia dwóch odrębnych postępowań dotyczących wniosku o stwierdzenie nadpłaty oraz określenia zobowiązania podatkowego wskazał Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z dnia 19 grudnia 2007r., sygn. akt II FSK 1242/06 (zaaprobowanym przez S. Babiarza w glosie opublikowanej w Jurysdykcji podatkowej Nr 3/2008 s.73-76). Zarzucając w skardze rażące naruszenie prawa materialnego pełnomocnik strony skarżącej wskazał przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz Ordynacji podatkowej, ale dotyczące regulacji w zakresie nadpłaty podatku. Z uzasadnienia skargi też wynika kwestionowanie w istocie wysokości zapłaconego podatku. Zarzuty nie dotyczyły natomiast prawidłowości przeprowadzonego przez organy podatkowe postępowania w zakresie określenia J.G. zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. Określona przez organ podatkowy pierwszej instancji w decyzji z dnia [...] września 2009 r. i zaakceptowana w zaskarżonej decyzji wysokość zobowiązania podatkowego za wyżej wymieniony rok podatkowy w kwocie 28.109 zł nie była w zasadzie podważana. Strona skarżąca przede wszystkim nie zgadzała się z nieuwzględnieniem, w ramach rozliczenia podatku za 2006 r., kwoty 19.342 zł, wpłaconej (w 2008 r.) przez płatnika, tj. Spółkę z o.o. R. Utrzymane w mocy zaskarżoną decyzją rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji miało procesowe podstawy w art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), zwanej Ordynacja podatkowa. W myśl tego przepisu, jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku , nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję , w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Jak już wcześniej wskazano, przedmiotem rozpoznania przez Sąd jest właśnie dotycząca J.G. decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. Wydając tę decyzję organy podatkowe uwzględniły jedynie te okoliczności faktyczne, które miały wpływ na wysokość podatku należnego. Przedmiotem rozstrzygnięcia w tym postępowaniu nie był natomiast ani sposób uregulowania zobowiązania podatkowego, ani też kwestia wpłaconej w 2008 r. przez Spółkę z o.o. R kwoty 19.342 zł. Organy podatkowe prawidłowo ustaliły, że skarżący J.G. w 2006 r. uzyskane przychody z tytułu kontraktu menedżerskiego w wysokości 103.000 zł, których źródłem jest działalność wykonywana osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), zwanej dalej u.p.d.o.f. , tak jak przychody z tytułu pełnienia funkcji w Radzie Nadzorczej w wysokości 13.333 zł, powinny być opodatkowane na zasadach ogólnych według skali podatkowej, a nie według regulacji z art. 30c cytowanej ustawy, tj. podatkiem liniowym według stawki 19%. Organy podatkowe prawidłowo też zastosowały unormowanie art. 27 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych określając J.G. zobowiązanie podatkowe według obowiązującej w 2006 r. skali podatkowej, tj. według stawki 40%. Zupełnie przy tym bezpodstawne jest twierdzenie strony skarżącej "o podatku w wysokości 59%", wywodzące się z niezrozumiałego, ale i nieuprawnionego zsumowania stawki 40% (prawidłowo przyjętej w decyzji wymiarowej za 2004 r.) oraz stawki 19 %. Podkreślić należy jeszcze raz, że na wysokość zobowiązania podatkowego za 2006r., określoną w zaskarżonych decyzjach, nie miało wpływu to, jak zostały zakwalifikowane kwoty wpłacone w 2008 r. ze środków własnych przez R Sp. z o.o.. Kwestia dotycząca powyższych wpłat miała wpływ wyłącznie w sferze tzw. rozliczenia podatku. W postępowaniu podatkowym zostało natomiast wykazane bez wątpienia, że wynagrodzenie z tytułu kontraktu menedżerskiego, m.in. w 2006r., zostało skarżącemu J.G. wypłacone bez potrącenia (z tego wynagrodzenia) zaliczek na podatek dochodowy. Wpłata przez Spółkę R w 2008 r. określonych kwot z jej środków własnych jako zaległych zaliczek od wypłaconego skarżącemu wynagrodzenia nie mogła być uznana za czynność pobrania zaliczek przez płatnika. Nie były to bowiem środki podatnika z tytułu wynagrodzenia w ramach kontraktu menedżerskiego. Dodać tylko można, że jak wynika z dodatkowej informacji strony przeciwnej, płatnik złożył, do właściwego dla niego Urzędu Skarbowego, wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych powstałej w wyniku wpłacenia w dniu [...] czerwca 2008 r. na konto ww. Urzędu podatku od należności wypłaconych w latach 2004-2007 z tytułu kontraktu menedżerskiego zawartego ze skarżącym. Nie zasługiwał na uwzględnienie także zarzut naruszenia art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej, albowiem zaskarżona decyzja zawiera wszystkie ustawowo wymagane elementy, w tym w sposób precyzyjny i czytelny została uzasadniona podstawa faktyczna i prawna jej wydania. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 P.p.s.a. należało zatem oddalić skargę J.G.. Natomiast wniesioną także w niniejszej sprawie skargę A.G. należało odrzucić. Nie ulega bowiem wątpliwości, że jedynym podmiotem, wobec którego było prowadzone postępowanie podatkowe w pierwszej i drugiej instancji oraz którego obowiązków podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. dotyczyły decyzje kończące to postępowanie, był J.G.. W związku z powyższym odnośnie złożonej przez pełnomocnika w imieniu A.G. skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] należy stwierdzić, że jest ona niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Niedopuszczalność wniesienia skargi przez A.G. wynika z art. 50 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Prawo do żądania przeprowadzenia kontroli określonego aktu prawnego lub czynności organu administracji publicznej pod względem zgodności z prawem przysługuje zatem temu, kto wykaże swój interes prawny. Oznacza to, że zaskarżony akt musi mieć związek ze sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego. Treścią interesu prawnego jest bowiem przyznanie podmiotowi wskazanemu przez przepis prawa konkretnego uprawnienia (korzyści) lub nałożenie na niego obowiązku, które można realizować w postępowaniu administracyjnym przez wydanie decyzji administracyjnej. Cechą tego interesu jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych , będących przesłankami zastosowania przepisu materialnego (Hanna Knysiak-Molczyk [w]: Uprawnienia strony w postępowaniu administracyjnym. Zakamycze 2004). Istotę interesu prawnego stanowi jego związek z konkretną normą prawa materialnego, którą można wskazać jako podstawę tego interesu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić, że skarżąca A.G. nie ma interesu prawnego we wniesieniu skargi na skierowaną wyłącznie do jej męża decyzję w przedmiocie określenia jemu jako podatnikowi zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 rok. Wymieniona decyzja podatkowa dotyczyła zobowiązania podatkowego męża skarżącej J.G., w żadnym razie nie obejmując skarżącej. Pozostawanie J. i A.G. w związku małżeńskim nie zmienia tego stanu rzeczy. Na gruncie prawa podatkowego z samego faktu małżeństwa nie można bowiem wywodzić interesu prawnego drugiego małżonka w sprawie podatkowej dotyczącej wyłącznie jednego z małżonków. Potwierdzeniem powyższego jest dodatkowo art. 6 ust. 1 u.p.d.o.f. określający co do zasady, że małżonkowie podlegają odrębnemu opodatkowaniu od osiągniętych przez nich dochodów. Podkreślić przy tym należy, że dopuszczalność wniesienia skargi przez określoną osobę oceniana być musi wyłącznie według kryterium interesu prawnego, który nie może być utożsamiany z interesem faktycznym. A.G. jako żona podatnika J.G. niewątpliwie może mieć interes faktyczny w sprawie dotyczącej zobowiązania podatkowego jej męża w podatku dochodowym za dany rok podatkowy. Taka sytuacja będzie możliwa tym bardziej, jeżeli w ich małżeństwie obowiązuje ustrój wspólności majątkowej. Powyższe nie oznacza jednak istnienia interesu prawnego skarżącej A.G.. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. sąd administracyjny odrzuca skargę, gdy stwierdzi, że jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn aniżeli wymienione w pkt 1-5 tego przepisu. Brak interesu prawnego po stronie wnoszącego skargę oznacza wystąpienie przesłanki niedopuszczalności z innych przyczyn. Wobec powyższego, na podstawie wyżej wymienionego przepisu, skargę A.G. należało odrzucić, co Sąd orzekł w sentencji. ( - ) Krystyna Skowrońska-Pastuszko ( - ) Jacek Niedzielski ( - ) Stefan Kowalczyk