I SA/Go 952/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Niedzielski Sędziowie Sędzia WSA Stefan Kowalczyk (spr.) Asesor WSA Barbara Rennert Protokolant referent Grzegorz Oracz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2009 r. sprawy ze skargi B.P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wartości celnej towaru oddala skargę. I SA / Go 952 / 08 U Z A S A D N I E N I E Skarżąca B.P. złożyła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...].10.2008 roku nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...].06.2008 roku nr [...] wydanej w przedmiocie wartości celnej towaru. Z akt sprawy wynika że : W dniu [...].03.2006 roku skarżąca zgłosiła do procedury dopuszczenia do wolnego obrotu używany samochód marki [...], rok produkcji 1997. Do zgłoszenia celnego skarżąca dołączyła rachunek zakupu z dnia [...].02.2006 roku, bez numeru, od firmy AE za kwotę 250 CHF. Po zwolnieniu pojazdu organ celny przystąpił na podstawie art. 78 ust. 2 WKC do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących transakcji. W tym celu przesłano dowód zakupu szwajcarskim organom celnym do weryfikacji. Organy te nie potwierdziły zdaniem organu autentyczności przedstawionego przez skarżącą rachunku. Wobec powyższego postanowieniem z dnia [...].03.2008 roku Naczelnik Urzędu Celnego wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia wartości celnej towaru, którego wynikiem było wydanie w dniu [...].06.2008 roku decyzji w której Naczelnik Urzędu Celnego określił wartość celną importowanego samochodu na kwotę 5.329,0 PLN, kwotę wynikającą z długu celnego podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 462,0 złote, wraz z odsetkami od dnia 1.03.2006 roku, kwotę podatku akcyzowego w wysokości 3.272,0 złotych, wraz z odsetkami od dnia [...].03.2006 roku i kwotę podatku od towarów i usług VAT w kwocie 2.128,0 złotych, wraz z odsetkami od dnia [...].03.2006 roku. W uzasadnieniu organ celny powołując się na wyrok WSA w Warszawie wskazał, że organy celne mogą weryfikować wartość samochodów porównując ceny wynikające z faktur zakupu do średnich cen rynkowych podobnych pojazdów nabywanych w kraju. Nadto przytaczając szeroko treść przepisów dotyczących wartości celnej towarów, sposobu ustalania tej wartości w przypadku wątpliwości co do jej wiarygodności organ celny wskazał, iż w sytuacji gdy dowód sprzedaży jest wystawiony przez nieistniejącego kontrahenta, to brak jest możliwości zastosowania metody ustalania wartości celnej za pomocą metody wartości transakcyjnej, co ma miejsce w niniejszej sytuacji. Jednocześnie organ celny uznał za nieuzasadnione, stosowanie metod określania wartości celnej towarów w oparciu o metodę określoną w art. 30 ust. 2 a i b WKC bowiem niemożliwe jest odnalezienie pojazdów o identycznym lub zbliżonym stopniu zużycia, gdyż nawet samochody podobnie używane z podobnym przebiegiem mają różny stopień zużycia. Również zastosowanie metody ceny jednostkowej towarów identycznych lub podobnych określonej w art. 30 ust. 2 c WKC może mieć miejsce w przypadku importu dla celów handlowych. Metoda ta bowiem dotyczy towarów masowych, sprzedawanych w Wspólnocie w największych zbiorczych ilościach i stanie w jakim są towary dla których ustalana jest ta wartość. Niemożliwe jest również zdaniem organu zastosowanie metody określonej w art. 30 ust. 2 lit.d WKC bowiem używane samochody nie są produkowane jako takie, a metoda ta jest oparta na koszcie produkcji importowanych towarów. Z tego też względu zdaniem organu należało zastosować metodę określoną w art. 31 WKC, określaną jako metodę ostatniej szansy. Stosowanie tej metody jest ograniczone, bowiem nie może być ustalana w oparciu o podstawy które zostały określone w tym przepisie, np. na podstawie ceny sprzedaży na obszarze UE towarów wytworzonych w Wspólnocie. W celu ustalenia wartości celnej pojazdu przeprowadzono dowód z opinii biegłego, przy czym dla określenia jego wartości, zgodnie z studium 1.1 "Postępowanie wobec używanych pojazdów samochodowych" opracowane przez Techniczny Komitet Ustalania Wartości celnej Światowej Organizacji Celnej zastosowano metodę wartości transakcyjnej towarów identycznych lub podobnych w oparciu o pojazdy wyprodukowane w innych krajach. Za punkt wyjścia przyjęto cenę katalogową samochodu identycznego lub podobnego wyprodukowanego poza UE, w kraju trzecim. Model takiego samochodu musi być zbliżony do samochodu wycenianego przy uwzględnieniu różnych kryteriów np. rocznik, klasa samochodu, rodzaj i pojemność silnika itp. Biegły do ustalenia tej wartości przyjął samochód wyprodukowany w Japonii spełniający kryterium podobieństwa, to jest samochód marki [...], tego samego rodzaju i podrodzaju, o tych samych parametrach technicznych. Samochód ten jest dostępny w Polsce i został ujęty w katalogach wartości pojazdów, a jego wartość wynosi 24.850 złotych / wartość bazowa /. Wartość ta została przez biegłego pomniejszona o elementy mające wpływ na wartość : np. to że właściciel był drugim posiadaczem pojazdu, pojazd pochodzi z importu indywidualnego, uwzględniono również lokalną sytuację rynkową, braki i uszkodzenia. Po ujęciu sumy korekt biegły określił wartość pojazdu na kwotę 11.800 złotych. Wartość ta jest wartością brutto, uwzględniającą cło, podatek akcyzowy i VAT. Po odliczeniu tych wartości, wartość pojazdu wyniosła 5.329,0 złotych. Określając wartość pojazdu biegły posłużył się materiałami porównawczymi dotyczącym samochodu podobnej marki, roku produkcji i pojemności silnika, wyprodukowanego poza UE zgodnie z art. 142 ust. 1 lit. d rozporządzenia wykonawczego do WKC. W toku postępowania strona nie wskazała innych istotnych okoliczności, które mogły mieć wpływ na wycenę pojazdu. Wobec tego iż w zgłoszeniu celnym kwota długu celnego została zaksięgowana w wysokości niższej od należnej, organ na podstawie art. 220 WKC dokonał retrospektywnego zaksięgowania długu celnego w wysokości 462,0 złotych. Zgodnie z § 2 rozporządzenia MF z dnia 10.11.2006 roku zmieniającego rozporządzenie w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego / Dz.U. Nr 210 poz. 1551 / zastosowano dotychczasowe stawki akcyzy, bowiem w przypadku powstania obowiązku podatkowego przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe. Tym samym niedobór podatku akcyzowego określono na kwotę 3.272,0 złote. Nadto organ podatkowy określił na podstawie przepisów art. 33 ust. 2,4,6 i art. 37 ust. 1 i art. 41 ust. 1, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3 i art. 122, art. 129 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług VAT, organ podatkowy określił należny podatek VAT w kwocie 1.827,0 złotych. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła skarżąca zarzucając zaskarżonej decyzji : - niewłaściwą interpretację i niewłaściwe zastosowanie art. 29 WKC poprzez nie przyjęcie wartości transakcyjnej jako wartości celnej sprowadzonego towaru, - obrazę art. 20 ust. 1 i 3 lit. c, art. 27 lit. a , art. 31 ust. 1, art. 78 ust. 1 lit. a i ust. 2 i 3, art. 214 ust. 1 i 3 art. 220 ust. 1, art. 221 ust. 1, art. 222 ust. 1 lut. a rozporządzenia Rady / EWG / nr 2913 / 92 z dn. 12.10.1992 roku ustanawiającego WKC / Dz. Urz. WE L 302 z 19.10.1992 z zm./ poprzez przyjęcie że dane zawarte w zgłoszeniu są nieprawidłowe, - obrazę art. 51, art. 65 ust. 1,5,6, art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19.03.200 Prawo celne / Dz.U. nr 68 poz. 622 z Zn. / poprzez przyjęcie że skarżącego obciąża dług celny, - obrazę art.. 90 TWE poprzez jego niewłaściwą interpretację iż zastosowanie poprzez przyjęcie że skarżącą obciąża podatek akcyzowy w wysokości 65%, - obrazę art. 19 ust. 7, art. 29 ust. 13 i 15, art.. 33 ust. 2, art.37 ust. 1, art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11.03.2004 roku o podatku od towarów i usług / Dz. U. Nr 29 poz. 257 z zm. / poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie poprzez przyjęcie iż w zgłoszeniu celnym kwota podatku została wskazana nieprawidłowo, - obrazę art. 7 ust. 2 pkt. 1, art. 10 ust. 1 pkt. 4 i ust. 8, art. 20 ust. 2 i ust. 5, art. 75 ust. 1 ustawy z dnia 23.01.2004 roku o podatku akcyzowym / Dz. U. Nr 29 poz. 257 z zm. / poprzez błędną wykładnię niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie iż w zgłoszeniu celnym kwota akcyzy została wykazana nieprawidłowo, - błąd w ustalenia faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia przez przyjęcie że firma AE figurująca w dokumentach dotyczących transakcji na podstawie której został sprowadzony pojazd nie istnieje, gdy w piśmie oznaczonym nr. [...] z dnia [...].09.2006 roku Szwajcarska Administracja Cena podaje że nie są jej znane wymagania dotyczące uzyskania wpisu do Rejestru Handlowego, albowiem nie zajmuje się ona tym zagadnieniem stwierdzając nadto że w przypadku firm jednoosobowych obowiązek wpisu do rejestru uzależniony jest od obrotu firmy, - naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, a w szczególności lakonicznego określenia stanu technicznego pojazdu mającego bezpośredni wpływ na opinię biegłego, a tym samym uniemożliwiającego rzetelną ocenę wartości sprowadzonego pojazdu. W konsekwencji skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez uchylenie obowiązku zapłaty dodatkowego zobowiązania podatkowego w kwocie 5.561,0 złotych i umorzenie postępowania w tym zakresie. Po rozpoznaniu odwołania Dyrektor Izby Celnej dnia [...].10.2008 roku utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu wskazał iż podstawą ustalenia wartości celnej przywożonego towaru jest wartość transakcyjna, a więc cena faktycznie zapłacona i należna za towar sprzedany w celu wywozu na obszar celny UE. Nadesłany wynik weryfikacji przez szwajcarskie organy celne potwierdził iż nie można ustalić całkowitej wartości transakcji kupna pojazdu, gdyż firma sprzedająca nie istnieje. Tak więc zaszły uzasadnione wątpliwości, czy zdeklarowana kwota jako wartość celna pojazdu stanowi cenę faktycznie należną lub zapłaconą za importowany pojazd, a te wątpliwości zgodnie z art. 181a rozporządzenia Komisji / EWG / pozwoliły na ustalenie wartości celnej inną metodą niż określona w art. 29 WKC. Organ II instancji powtórzył również argumentację i wywody organu I instancji co do zasadności zastosowania metody określonej w art. 31 WKC. Wskazał również iż organ I instancji dokonując ustalenia wartości celnej pojazdu posiłkował się również opinią techniczną wykonaną przez rzeczoznawcę techniki samochodowej i ruchu drogowego. Wskazał on na to iż to samochód marki [...], produkowany w Japonii, ma parametry trakcyjno techniczne najbardziej zbliżone do przedmiotu importu i jest produkowany w Japonii. Biegły również dokonał odliczeń od ceny bazowej uwzględniając dostępne dane oraz konkretny stan techniczny wycenianego pojazdu istniejący w chwili jego sprowadzenia do Polski. Zdaniem organ II instancji zarzuty co do naruszenia przepisów dotyczących podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług nie są zasadne, bowiem skarżąca dokonała przywozu towaru na obszar celny UE w ramach procedury dopuszczenia do wolnego obrotu i jest to import, a nie nabycie wewnątrzwspólnotowe. Nie znajduje również zastosowania w sprawie orzeczenie ETS w sprawie C - 313 / 5 ponieważ stwierdza ono zakaz opodatkowania samochodów podatkiem akcyzowym w zakresie w jakim kwota podatku nakładana na pojazdy używane starsze niż dwa lata nabyte w państwie członkowskim UE innym niż to które wprowadziło podatek, przewyższa rezydualną kwotę tego podatku zawartą w wartości rynkowej podobnych pojazdów, które zostały zarejestrowane wcześniej w państwie członkowskim, które nałożył podatek. Organ nie neguje iż firmy których roczny przychód brutto wynosi 1000.000 CHF mają obowiązek wpisu do rejestru handlowego, ale na jego podstawie nie można wywodzić, że w przypadku gdy nie ma obowiązku wpisu do rejestru, firmy weryfikowane istnieją, mimo informacji od szwajcarskich organów celnych. Organy weryfikujące nie tylko sprawdzały rejestr handlowy ale również prowadziły postępowanie np. poprzez poszukiwania w bazach danych, pod adresami wskazanymi w dokumentach transakcyjnych, co uzasadnia wątpliwości o których mowa w art. 181a rozporządzenia do WKC. Organ również uznał za nieuzasadniony zarzut zastosowania niewłaściwej stawki celnej, bowiem w dniu importu / powstania zobowiązania podatkowego / obowiązywało rozporządzenie MF z dnia 22.11.2004 roku w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego / Dz. U. z 2004 roku Nr 87 poz. 825 z zm. / a zgodnie z § 2 ust. 1 pkt. 2 tego rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym w dniu zgłoszenia celnego stawki akcyzy obniża się do wysokości określonej w załączniku nr 2 do rozporządzenia, a pod poz. 21 w tym załączniku dla samochodów osobowych o pojemności silnika powyżej 2000 m3 wskazano stawkę 13,6%. Jako że wiek samochodu w momencie importu pojazdu wynosił 9 lat to zgodnie z wskazanym wzorem obliczona stawka akcyzy wyniosła 65%. Dodał również że tę stawkę akcyzy strona zadeklarowała w zgłoszeniu celnym. Od powyższej decyzji skarżąca złożyła skargę. W skardze zarzuciła zaskarżonej decyzji : - naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwą interpretację i błędne zastosowanie przepisu art. 75 § 1 ustawy z dnia 23.01.2004 roku o podatku akcyzowym / Dz.U. z 2004 roku Nr 29 poz. 257 z zm./ sprzecznego z art. 90 TWE i § 2 zmienionego rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego z dnia 10.11.2006 roku poprzez zastosowanie stawki 65%. - naruszenie prawa materialnego poprzez pominięcie w toku ustalania wysokości podatku akcyzowego przepisu art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 23.01.2004 roku o podatku akcyzowym / Dz.U. z 2004 roku Nr 29 poz. 257 z zm./, - naruszenie przepisu art. 29 ust. 1 WKC poprzez przyjęcie iż istniały podstawy do odstąpienia od wartości transakcyjnej jako wartości celnej, - naruszenie przepisów postępowania które mogło mieć wpływ na wynik sprawy / art. 145 § 1 pkt. 1 lit.c prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / poprzez uwzględnienie informacji szwajcarskich służb celnych. Wobec powyższych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego , względnie o uchylenie zaskarżonych decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zdaniem skarżącej organy podatkowe naruszyły przepisy ustawy o podatku akcyzowym i pominęły w rozważaniach art. 90 TWE, a ustalenie wysokości podatku akcyzowego naruszyło art. 82 ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym, wskazując iż podstawą ustalenia podstawy opodatkowania jest wartość wskazana w umowie. Brak jest natomiast podstaw prawnych do tego aby organy mogły ustalać inną wartość samochodu, który był przedmiotem postępowania. Nie jest zasadne również dla ustalenia wartości pojazdu przyjmowanie rynkowej wartości pojazdu nabytego te terytorium RP. Uprawnienie takie nie wynika bowiem z art. 90TWE, zapadłego wyroku ETS jak i pozostaje w sprzeczności z art. 82 ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym. Skarżąca powołała się na wyrok WSA w Warszawie sygnat. akt III SA / Wa 223 / 07 w którym stwierdzono że przepisy akcyzowe obowiązujące w okresie od 1.05.2004 roku do 1.12.2006 roku w zakresie opodatkowania wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodów osobowych starszych niż dwuletnie były niezgodne z art. 90 TWE. Organy podatkowe uznały za nierzetelne zdaniem skarżącej dokumenty dołączone do zgłoszenia celnego, mimo składanych wyjaśnień przez skarżącą w toku postępowania. Nadto dokonały one dowolnej i swobodnej interpretacji nieprecyzyjnych wyjaśnień szwajcarskich organów celnych. Informacje udzielane przez szwajcarskie organy celne nie mogą jej zdaniem stanowić podstawy do zanegowania istnienia firmy sprzedającej samochód. Informacje te obarczone są bowiem poważnymi brakami, nie wiadomo czy siedziba firmy nie była zamknięta w czasie kontroli, czy też może osoba prowadząca działalność nie zmieniła miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, czy też może ją zawiesiła, czy też zamknęła, albo też nawet zmarła. Wątpliwości w tym zakresie ma również zdaniem skarżącej Ministerstwo Finansów, bowiem dało temu wyraz w piśmie kierowanym do Izby Celnej w treści którego wskazało iż pismo o weryfikację jest obarczone dużym marginesem błędu, podając iż w miejscu gdzie działają giełdy trudno jest znaleźć nawet firmy istniejące. Władze celne Szwajcarii podawały również w innych wcześniej prowadzonych postępowania odpowiedź pozytywną co do istnienia tej samej firmy, Ministerstwo podkreśla również że zagraniczna weryfikacja wchodzi w skład postępowania dowodowego, a organ celny winien dokonać jej oceny i nie podchodzić do tej weryfikacji w sposób bezkrytyczny. Organy celne dopuściły się naruszenia art. 123 ordynacji podatkowej bowiem nie zapewniły stronie czynnego udziału na etapie weryfikacji faktury z Szwajcarii. Organy celne bowiem korzystając z posiadanych wykazów dokonywały sprawdzenia, czy dana firma istnieje a następnie przystępowały do odprawy. Zdaniem skarżącej organ winien dokonać określenia wartości pojazdu w oparciu o art. 30 ust. 2 pkt. a i b WKC, korzystając z elektronicznej bazy danych, a nie dokonywać mariażu między metodami określonymi w art. 30 i 31 WKC i posługiwać się ceną z rynku kraju importu pomniejszoną elementy wpływające na wartość pojazdu, weryfikowaną następnie o towary identyczne lub podobne wyprodukowane poza wspólnotą. Gdyby ustawodawca to dopuszczał taką możliwość to określiłby ją w ustawie. Organ podatkowy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ celny wskazał iż szwajcarskie organy celne na podstawie przeprowadzonego dochodzenia ustaliły że firma AE jest firmą nieistniejącą. Wobec powyższego polskie organy celne powzięły wątpliwości co do tego czy kwota 250,0 CHF stanowi rzeczywistą wartość importowanego pojazdu. W przypadku natomiast, gdy organy celne mają uzasadnione wątpliwości czy deklarowana cena jest ceną faktycznie zapłaconą lub należną sumą określoną w art. 29 WKC, nie muszą w oparciu o nią ustalać wartości celnej towaru, a w tym wypadku stosują metody zastępcze ustalenia wartości celnej pojazdu określone w art. 30 ust. 2 WKC, zgodnie z art. 181a rozporządzenia Komisji / EWG / nr 2454 / 93 z dnia 2.07.1993 roku ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady EWG nr 2913 / 92 ustanawiającej Wspólnotowy Kodeks Celny. Wynik dochodzenia korzysta z walorów dokumentu urzędowego zgodnie z art. 194 ordynacji podatkowej, a oznacza to iż za udowodnione należy przyjąć to co wynika z jego treści. W ocenie organ wartość celna pojazdu została ustalona prawidłowo, a biegły uwzględnił w swojej ocenie szereg korekt wartości pojazdu m.in. z tytułu tego iż jest to drugi właściciel pojazdu, pojazd pochodzi z importu indywidualnego itp. tak więc zarzuty co do naruszenia art. 29 WKC są nieuzasadnione. Pismo na które natomiast powołuje się skarżąca w skardze nie jest znane organowi celnemu, bowiem skarżąca nie przedłożyła do akt tego pisma, toteż nie sposób odnieść się do twierdzeń skarżącej w tym zakresie. To że organ celny miał uzasadnione wątpliwości co do wartości celnej pojazdu jest potwierdzone ustaleniem wartości pojazdu w wysokości siedmiokrotnie przewyższającej zadeklarowaną kwotę w zgłoszeniu celnym i to mimo korekty wartości pojazdu o 53%. Organ celny podkreślił iż zgłoszenie celne nie jest decyzją administracyjną, a organ celny na etapie zgłoszenia celnego nie przesądza o jego prawidłowości toteż zarzut iż funkcjonariusze celni dokonywali przed odprawą sprawdzenia czy dana firma istnieje nie jest zasadne. Niezasadne są również zarzuty co do naruszenia przepisów ustawy o podatku akcyzowymi przepisów TWE, bowiem nabycie przez skarżącą pojazdu nie było nabyciem wewnątrzwspólnotowym, a pojazd został nabyty i sprowadzony do Polski w ramach importu, natomiast Szwajcaria nie jest członkiem UE. Organy celne również nie naruszyły § 2 rozporządzenia MF z dnia 10.11.2006 roku / Dz.U. Nr 210 poz. 1551 / bowiem rozporządzenie to dokonało zmiany przepisów w rozporządzenia MF z dnia 22.04.2004 roku w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego / Dz.U. Nr 87 poz. 825 z zm./, lecz jeżeli obowiązek podatkowy powstał w akcyzie przed dniem wejścia w życie rozporządzenia zmieniającego to stosuje się dotychczasowego stawki akcyzy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Skarga okazała się nieuzasadniona. Zadaniem Sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. /, zaskarżona decyzja ulega uchyleniu, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd, w niniejszej sprawie nie stwierdził naruszenia prawa, które skutkowałoby koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 75 § 1 / winno być ust. 1 / ustawy z dnia 23.01.2004 roku o podatku akcyzowym / Dz.U. z 2004 roku Nr 29 poz. 257 z zm./ sprzecznego z art. 90 TWE i § 2 zmienionego rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego z dnia 10.11.2006 roku poprzez zastosowanie stawki 65%, a także naruszenie prawa materialnego poprzez pominięcie w toku ustalania wysokości podatku akcyzowego przepisu art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 23.01.2004 roku o podatku akcyzowym / Dz.U. z 2004 roku Nr 29 poz. 257 z zm./, Zgodnie z brzmieniem art. 75 ust.1 w / w ustawy stawka akcyzy na wyroby akcyzowe niezharmonizowane wynosi 65 % podstawy określonej w art. 10, z wyjątkiem stawki na energię elektryczną. W polskim ustawodawstwie podatkowym dokonano podziału wyrobów akcyzowych na wyroby zharmonizowane, tj. objęte wewnątrzwspólnotowym systemem opodatkowania podatkiem akcyzowym, jak również na wyroby akcyzowe niezharmonizowane, tj. opodatkowane akcyzą jedynie na terytorium Polski. Na podstawie dyrektywy Rady 92 / 12 / EWG / Dz.U.UE.L.92.76.1 / poszczególne państwa członkowskie zostały uprawnione do nakładania lub utrzymywania podatków konsumpcyjnych na inne towary niż wyroby akcyzowe wymienione w dyrektywach akcyzowych, jednakże w Polsce utrzymano dla nich nazwę podatku akcyzowego przy czym określono go jako podatek akcyzowy od wyrobów niezharmonizowanych. Do tych wyrobów zaliczają się używane samochody osobowe. Zgodnie natomiast z art. 82 ust 3 w / w ustawy w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego podstawą opodatkowania jest kwota, jaką nabywca jest obowiązany zapłacić. Zarzut powyższy jest o tyle niezasadny iż przepisy których naruszenia dotyczy zarzut, są przepisami odnoszącymi się do wewnątrzwspólnotowego nabycia używanych samochodów, natomiast przedmiotem postępowania jest używany samochód osobowy importowany z Szwajcarii. Państwo to nie jest członkiem UE i w związku z tym regulacje dotyczące wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego nie dotyczą tego pojazdu. Tym samym nie można zastosować do niniejszej sprawy orzeczenia ETS w sprawie M. Brzezińskiego C - 313 / 05 bowiem skarżący nabył pojazd w Szwajcarii, a orzeczenie dotyczy nabycia wewnątrzwspólnotowego W materii tej zastosowanie ma Umowa zawarta pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską / Dz. Urz. WE L 300 z 31.12.1972 roku z póżn. zm./ w zw. z art. 300 ust. 7 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską. Tak więc zarzut naruszenia art. 75 ust. 1 w / w ustawy jak i art. 90 TWE jest nie uzasadniony. Niezasadne są również zarzuty co do stawki podatku akcyzowego w wysokości 65%, bowiem stawkę taką zadeklarował sam skarżący w polu 4 zgłoszenia. Podkreślić należy że rozporządzenie MF z dnia 22.11.2004 roku w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego / Dz. U. z 2004 roku Nr 87 poz. 825 z zm. /, zostało zmienione rozporządzeniem MF z dnia 10.11.2006 roku / Dz.U. Nr. 210 poz. 1551 /, jednakże zgodnie z § 2 rozporządzenia zmieniającego, jeżeli obowiązek podatkowy w akcyzie powstał przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się dotychczasowe stawki akcyzy. W dniu importu / powstania zobowiązania podatkowego / obowiązywało rozporządzenie MF z dnia 22.11.2004 roku w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego / Dz. U. z 2004 roku Nr 87 poz. 825 z zm. /, a zgodnie z § 2 ust. 1 pkt. 2 tego rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym w dniu zgłoszenia celnego stawki akcyzy obniża się do wysokości określonej w załączniku nr 2 do rozporządzenia, a pod poz. 21 w tym załączniku dla samochodów osobowych o pojemności silnika powyżej 2000 m3 wskazano stawkę 13,6%. Jako że wiek samochodu w momencie importu pojazdu wynosił 9 lat to obliczona stawka akcyzy wyniosła 65%. Skarżący zarzucił również naruszenie prawa materialnego, art. 29 ust. 1 WKC, poprzez odrzucenie wartości transakcyjnej jako podstawy do ustalenia wartości celnej, oraz naruszenie przepisów postępowania które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, poprzez uwzględnienie szwajcarskich służb celnych. Zgodnie z art. 29 ust. 1 WKC wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary, Natomiast zgodnie z art. 181a ust. 1 rozporządzenia Komisji nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 roku. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. UE L 253 z dnia 11 października 1993 roku, jeżeli organy celne mają uzasadnione wątpliwości, czy zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC, nie muszą ustalać wartości celnej importowanych towarów z zastosowaniem wartości transakcyjnej. W takim wypadku zgodnie z art. 181a ust. 2, organy celne mogą żądać zgodnie z art. 178 ust. 4 przedstawienia uzupełniających informacji w tym zakresie i o ile nie zostaną one wyjaśnione, nie muszą ustalać wartości celnej importowanych towarów z zastosowaniem wartości transakcyjnej. Organy celne stosownie do art. 78 ust. 2 WKC dokonały kontroli dokumentów dotyczących samochodu importowanego z Szwajcarii po dokonaniu zwolnienia towaru. W toku kontroli organy powzięły wątpliwości co do autentyczności i rzetelności załączonej do zgłoszenia celnego dokumentu transakcji, która miała potwierdzać fakt nabycia samochodu w Szwajcarii za kwotę 250 franków szwajcarskich. Wątpliwości te zostały potwierdzone poprzez przeprowadzenie w toku postępowania sądowego dowodu z dokumentów odnoszących się do korespondencji prowadzonej z szwajcarskimi organami celnymi w tym zakresie. Organ celny w odniesieniu do firmy AE dokonał weryfikacji dokumentu zakupu, w wyniku której organy szwajcarskie wyjaśniły, że firma ta nie istnieje względnie nie została odnaleziona. Wbrew twierdzeniom skargi w piśmie z dnia [...].09.2006 roku szwajcarski organ celny wskazał jakie czynności były podejmowane celem ustalenia czy dana firma istniała. Wskazano tam bowiem że w celu dokonania ustaleń, korzystano z banków danych pozostających w dyspozycji organów szwajcarskich, starano się uzyskać informację co do poszukiwanych firm u np. dzierżawców i sąsiadów. W związku z tymi informacjami uzyskanymi od szwajcarskich organów celnych, polskie organy celne zasadnie zdaniem Sądu przyjęły, że mimo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego wątpliwości, o których mowa w art. 181a rozporządzenia wykonawczego nadal istnieją. Zasadnie więc organy celne wywiodły wniosek że o ile szwajcarskie władze nie były w stanie potwierdzić istnienia na ich rynku firmy sprzedawcy figurującego w dokumentach dotyczących transakcji, podejmując tak pracochłonne działania jak np. wywiady u sąsiadów czy dzierżawców, to kwota zakupu podana w dokumencie sprzedaży budzi wątpliwości. Tak więc organy celne, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, miały podstawy do odstąpienia od wartości transakcyjnej jako podstawy do ustalenia wartości celnej. Jednocześnie organy celne wskazały, z jakich powodów nie jest możliwe zastosowanie metod określonych w art. 30 i uzasadniły to stanowisko rozwijając argumenty w oparciu o wyjaśnienia Komitetu Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej / WTO / ujęte w ramach Studium 1.1. / "Postępowanie wobec używanych pojazdów samochodowych" /. W tym stanie rzeczy zasadnie zastosowano metodę "ostatniej szansy", zgodnie z art. 31 WKC. Jednocześnie skarżący nie wskazał w oparciu o jakie zasady twierdzi iż informacje uzyskane od szwajcarskich organów celnych nie mogą stanowić podstawy do zanegowania istnienia firmy sprzedającej samochód. Organ celny bowiem może zgodnie z art. 86 § 1 Prawa celnego, przyjąć jako dowód dokument sporządzony przez organy celne obcego państwa i tak też organ celny uczynił. Jednocześnie podkreślić należy że w postępowaniu organ celny nie zmierza do zanegowania istnienia firmy sprzedającej samochód, bowiem przepisy prawa celnego takiego wymogu nie stawiają. Istotnym jest z punktu widzenia ustalenia wartości celnej pojazdu jest to iż wobec ustaleń szwajcarskich organów celnych, polski organ celny powziął uzasadnione wątpliwości czy zadeklarowana wartość celna jest faktycznie ceną zapłaconą czy też należną. Jednoznacznie należy stwierdzić iż choćby ze względu na deklarowaną wartość może ona budzić wątpliwości organów celnych, co zostało potwierdzone poprzez niemożliwość odszukania przez szwajcarskie organy celne firmy sprzedającej, i to mimo posiadania banków danych i podejmowanych czynności w celu ustalenia jej istnienia. Natomiast argumenty podawane przez stronę skarżącą nie niweczą tego przekonania bowiem w toku ustaleń szwajcarskie organy celne ustaliły np. w drodze wywiadów z sąsiadami / według adresu na rachunku / czy dana firma istniała kiedykolwiek pod tym adresem, czy została zlikwidowana czy przeniesiona itp./ co powołując się na szwajcarskie obyczaje i porządek jest bardzo wiarygodnym źródłem informacji. Skarżąca powołuje się w treści skargi na pismo Ministerstwa Finansów w którym wskazuje się że wynik weryfikacji jest obarczony dużym marginesem błędu. Jednak skarżąca nie przedłożyła tego pisma toteż organ celny nie mógł się do tych argumentów odnieść. Nie ulega również wątpliwości iż to polski organ celny podejmuje decyzję w sprawie wartości celnej, nie wzorując się bezkrytycznie na wyniku weryfikacji. Wątpliwości natomiast związane z wartością celną towaru organ powziął już na podstawie deklarowanej wartości celnej, co zostało potwierdzone w opinii biegłego. Niezasadnym jest zarzut iż organy celne naruszyły art. 123 ordynacji podatkowej bowiem skarżąca mogła się ustosunkować do zebranego materiału dowodowego i wywieść własne wnioski dowodowe, zarówno w toku całego postępowania przed organem I i II instancji, czego nie uczyniła. Fakt iż służby celne w czasie odprawy celnej sprawdzały czy dana firma istnieje nie stanowi naruszenia przepisów postępowania, bowiem nie wszczęto jeszcze postępowania, a dokonywano odprawy celnej na podstawie deklaracji celnej skarżącej. Zdaniem Sadu organy nie naruszyły zasad obowiązujących przy ustalaniu wartości celnej pojazdu. Wskazały one bowiem z jakich względów nie można zastosować wartości celnej jako wartości określonej w art. 29 WKC. Nadto wskazały jakie są metody zastępcze ustalania wartości celnej i określiły na czym polega ich zastosowanie, jak również wskazały dlaczego nie mogą one służyć do określenia wartości celnej pojazdu i z jakiego powodu zastosowały metodę określoną wart. 31 WKC. Skarżąca wskazuje w skardze iż organ winien zastosować metodę określoną w art. 30 ust. 2 lit. a i b odnajdując w elektronicznej bazie danych pojazd takiego samego typu i o tym samym roczniku. Jednakże twierdzenie skarżącej pozostają w kolizji z metodami wskazanym i art. 30 i 31 WKC. Metoda określona w art. 30 ust. 2 lit. a i b nie polega na porównaniu ceny pojazdu tego samego typu i rocznika, ale na porównaniu towarów identycznych czy towarów podobnych. Towary identyczne to nie tylko ta sama marka samochodu i ten sam rocznik. ale również o takim samym lub podobnym stopniu zużycia co powoduje iż znalezienie takiego pojazdu jest niemożliwe. Jednocześnie wartość pojazdu została ustalona na podstawie opinii biegłego, w oparciu o wszelkie dostępne materiały w tym zakresie, a więc również w oparciu o opinię rzeczoznawcy wykonaną na zlecenie skarżącej, z której uwzględnił wszelkie usterki i braki. Organy celne również prawidłowo, bez naruszenia art. 10 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 roku o podatku akcyzowym / Dz.U. nr 29, poz. 257 ze zm./, oraz art. 29 ust. 13 i 15 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług /Dz.U. nr 54, poz. 534 ze zm./, określiły kwotę należnego od importowanego samochodu podatku VAT oraz kwotę podatku akcyzowego. W tym stanie rzeczy wobec tego iż Sąd nie stwierdził naruszenia prawa zgodnie z art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił. Asesor WSA B. Rennert Sędzia WSA J. Niedzielski Sędzia WSA S.Kowalczyk