I SA/Go 977/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Grzęda po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 lutego 2008r. wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie z skargi: E.M. na decyzję: Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie: podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003r. postanawia : oddalić wniosek. Sygn. akt I SA/Go 977/07 POSTANOWIENIE Dnia 25 lutego 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Grzęda po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 lutego 2008r. wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie z skargi: E.M. na decyzję: Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie: podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003r. postanawia : odrzucić wniosek. Decyzją z [...] lipca 2007 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] kwietnia 2007 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 rok. Od powyższej decyzji skarżąca złożyła skargę wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji organu podatkowego uzasadniając go tym, że "wykonanie decyzji tak rażąco naruszających powszechnie obowiązujący porządek prawny godzi w podstawowe zasady postępowania podatkowego". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Wniosek o wstrzymanie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej zdaniem Sądu okazał się nie uzasadniony. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a, przesłankami wstrzymania wykonania decyzji jest: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pojęcie "znacznej szkody" oznacza każdą szkodę zarówno majątkową jak też niemajątkową, bowiem przepis ustawy nie różnicuje rodzaju szkód które mogą być wyrządzone w przypadku nie wstrzymania wykonania decyzji. Nadto zdaniem Sądu szkoda musi być tego rodzaju iż nie da się ona wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Nastąpi to w przypadku zagrożenia utraty przedmiotu świadczenia, który jest niemożliwy do zastąpienia innym przedmiotem, którego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, a także gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu, czy też spowodowałoby to zakończenie prowadzonej działalności gospodarczej i utratę przez stronę skarżącą jedynego źródła utrzymania dla niej i jej rodziny. Dla należytego rozpoznania wniosku koniecznym jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca winna więc wskazać na konkretne zdarzenia, czy też okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Brak tych elementów uniemożliwia merytoryczną ocenę wniosku (postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04 niepubl.). Skarżąca w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie wskazała nawet na ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, a tym bardziej nie zindywidualizowała ich w odniesieniu do sytuacji skarżącej. W takiej sytuacji Sąd nie jest w stanie ocenić czy zachodzą przesłanki do wydania pozytywnego postanowienia w tej mierze. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] kwietnia 2007 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 rok. Od powyższej decyzji skarżąca złożyła skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku skarżąca powołała się na szerokie poglądy doktryny i orzecznictwa oraz przepisy w zakresie doręczeń i przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Nadto wskazała, że nie odebrała kierowanej do niej przez organ podatkowy korespondencji w postaci decyzji tego organu, bowiem przebywała poza miejscem zamieszkania. Twierdziła, iż przesyłka powyższa była awizowana tylko w dniu 6 sierpnia 2007 r., przechowywana przez okres 5 dni i odesłana do nadawcy w dniu 10 sierpnia 2007 r. na dowód czego przedłożyła kserokopię awizo. Jednocześnie podkreśliła, że dochowała wszelkiej staranności, aby przesyłka została właściwie jej doręczona, bowiem przed wyjazdem na urlop w dniu [...] lipca 2007 r. i w dniu [...] lipca 2007 r. sprawdzała czy w miejscu odbioru korespondencji nie znajdują się jakiekolwiek awiza. Podczas jej nieobecności czynił to również poproszony o to znajomy. Podniosła ponadto, że spodziewając się korespondencji zaplanowała urlop nie dłuższy niż dwa tygodnie. Wskazywała również, że przesyłka była awizowana na jedynym druku wraz z innymi 6 przesyłkami. Złożyła ponowny wniosek o przesłanie jej decyzji organu podatkowego, który nadała w dniu 16 sierpnia 2007 r., jednak przesyłkę otrzymała w dniu 12 września 2007 r., a więc po upływie terminu do wniesienia skargi. Skarżąca wskazywała również, że próbowała wyjaśniać powstałą sytuację w dniu 13 sierpnia 2007 r. w placówce pocztowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Wniosek skarżącej należało odrzucić. W przypadku doręczania przesyłek przez pocztę, placówka pocztowa ma obowiązek przechowywania pisma przez okres 14 dni w swojej placówce. Tak więc, jeżeli doręczyciel nie zastał adresata w miejscu zamieszkania w dniu [...] lipca 2007 r., pismo organu podatkowego winno być przechowywane przez kolejnych 14 dni w placówce pocztowej, czyli od [...] lipca 2007 r. do [...] sierpnia 2007 r., co też placówka pocztowa uczyniła. W przypadku, gdy przesyłka jest przechowywana w placówce pocztowej, adresat musi być zawiadomiony o pozostawaniu tam pisma, przy czym zawiadomienie winno nastąpić dwukrotnie. Pierwsze zawiadomienie następuje zazwyczaj w dacie pierwszej próby doręczenia pisma, co jak twierdzi skarżąca - w niniejszym przypadku nie nastąpiło, wbrew adnotacji poczynionej na przesyłce zawartej w aktach administracyjnych. Powtórne awizo następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie nie krótszym niż 7 dni od dnia jego złożenia w placówce pocztowej, a więc mogło to nastąpić najwcześniej w dniu 4 sierpnia 2007 r. Jak wynika z adnotacji na zwrotnym poświadczeniu odbioru w niniejszym przypadku nastąpiło to w dniu [...] sierpnia 2007 r. Zawiadomienie o pozostawaniu pisma placówce pocztowej osoba doręczająca umieszcza w pierwszej kolejności w oddawczej skrzynce pocztowej. Jeżeli natomiast nie jest to możliwe, zawiadomienie umieszcza się na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Z treści potwierdzenia odbioru, które powraca do nadawcy, czyli do organu podatkowego, winny wyraźnie wynikać przesłanki zastosowania doręczenia w trybie art. 150 ustawy z 29 lipca 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), czyli niemożność doręczenia w trybie art. 148 § 1 ordynacji podatkowej lub art. 149 ordynacji podatkowej. Informacje o zawiadomieniu awizem adresata o przesyłce, fakt powtórnego zawiadomienia po upływie 7 dni od daty złożenia pisma w placówce pocztowej oraz informacja, iż zawiadomienia o przesyłce zostały każdorazowo umieszczone w miejscach wskazanych w art. 150 § 2 ordynacji podatkowej muszą znaleźć się na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Skarżąca twierdzi iż pozostawienie zawiadomienia w skrzynce pocztowej w przypadku pierwszego awiza nie miało miejsca, bowiem sprawdzała osobiście, jak również za pośrednictwem osoby znajomej czy w skrzynce pocztowej znajduje się przesyłka bądź zawiadomienie o awizie. Podaje przy tym dni w których dokonywała sprawdzenia tj. [...] lipca 2007 r. Również okoliczności dotyczące powtórnego awizowania przesyłki rodzą wątpliwości co do jego prawidłowości. Po pierwsze na zawiadomieniu o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej brakuje informacji o jej numerze, czy też rodzaju. Po drugie z samego zwrotnego potwierdzenia odbioru nie wynika gdzie doręczyciel umieścił zawiadomienie o pozostawieniu pisma w Urzędzie Pocztowym. Powyższe okoliczności podważają prawidłowość zawiadomienia. Nie można stwierdzić, czy informacja o pierwszym pozostawieniu pisma w placówce pocztowej została umieszczone w skrzynce pocztowej oraz czy drugie zawiadomienie o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej zawierało pełne informacje co do rodzaju przesyłki. Zdaniem Sądu jeżeli nie można ustalić w sposób pewny, czy i gdzie umieszczono zawiadomienie, a przede wszystkim nie można ustalić, czy takie zawiadomienie w ogóle pozostawiono, doręczenie w trybie art. 150 ordynacji podatkowej należy uznać za niedokonane (podobnie wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 listopada 2006 r. III SA/Wa 1962/06 – LEX 301841). Niedokonanym w w/w trybie jest również doręczenie, jeżeli którekolwiek z zawiadomień o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej zostało wypełnione w sposób nasuwający wątpliwości co do rodzaju pozostawionej przesyłki. Podkreślić należy, że wątpliwości, co do przestrzegania warunków doręczenia winny być tłumaczone na korzyść podatnika, a ewentualne błędy doręczyciela (poczty) winny obciążać organ podatkowy, bowiem podatnik nie może ponosić ujemnych konsekwencji, niezawinionych przez siebie uchybień w doręczaniu. Jedynie skuteczne doręczenie pisma powoduje, iż od daty prawidłowego doręczenia następuje początek biegu terminów procesowych m.in. jak w niniejszej sprawie bieg terminu do wniesienia skargi. W niniejszej sprawie, na skutek wniosku E.M. z [...] lipca 2007r. Dyrektor Izby Skarbowej [...] września 2007r. doręczył skarżącej poświadczony za zgodność z oryginałem odpis decyzji nr [...]. Tydzień później tj. [...] września 2007r. E.M. wniosła na tą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim. Z uwagi na powyższe Sąd stwierdza, że skuteczne doręczenie zaskarżonej decyzji nastąpiło w dniu [...] września 2007r. i dopiero od tej daty należało liczyć 30-to dniowy termin do jej zaskarżenia. Tym samym skarga E.M. na wymienioną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Skarbowej została wniesiona w terminie. Zgodnie z treścią art. 88 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Niedopuszczalność wniosku zachodzi m.in. w wypadku gdy naruszenie terminu nie miało miejsca. Mając to na uwadze, na podstawie w/w przepisu orzeczono jak w sentencji.