I SA/Go 993/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Sędzia WSA Jacek Niedzielski, , , po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2005r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej postanawia odrzucić skargę Skarżący wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na "praktyki, postępowanie oraz decyzje organów podatkowych - to jest Urzędu Skarbowego oraz Izby Skarbowej ". Zgodnie z zarządzeniem z dnia 14 września 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przekazał skargę Dyrektorowi Izby Skarbowej. Dyrektor Izby Skarbowej pismem z dnia 10 listopada 2004r. przesłał odpowiedź na skargę oraz akta podatkowe skarżącego. Postanowieniem z dnia 07 grudnia 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygnaturze akt III SA/Wa 2137/04, przekazał sprawę do rozpoznania według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu. Pismem z dnia 23 marca 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wezwał skarżącego do uzupełnienia w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi, braków formalnych skargi przez określenie przedmiotu zaskarżenia, wartości przedmiotu sprawy oraz naruszenia prawa lub interesu prawnego. Wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 29 marca 2005r. W odpowiedzi na wezwanie skarżący stwierdził, że "co do określenia przedmiotu zaskarżenia i wartości przedmiotu sprawy - to wedle przybliżonego oszacowania wartość ta zamyka się kwotą około 300.000,00 zł". Natomiast "co do określenia naruszenia prawa lub interesu prawnego - istotą zagadnienia jest bezzasadne uznanie skarżącego za podmiot gospodarczy (przedsiębiorcę) prowadzącego działalność gospodarczą polegającą na prowadzeniu handlu samochodami osobowymi". Pismem z dnia 20 kwietnia 2005r. skarżący został ponownie wezwany, aby w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, sprecyzował wartość przedmiotu sprawy. Wezwanie skarżący odebrał w dniu 25 kwietnia 2005r. Odpowiadając na wezwanie skarżący w piśmie z dnia 28 kwietnia 2005r. wskazał "jedynie w pewnym przybliżeniu" i "orientacyjnie", że wartość przedmiotu sprawy jest kwotą "nie niższą" niż 250.000,00 zł w tym odsetki i kwoty egzekucyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, póz. 1270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zgodnie z art. 52 § 1 wskazanej ustawy skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniach przed organami właściwymi w sprawie. Natomiast zgodnie z art. 54 § 1 ustawy skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Skarga winna być wniesiona w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie (art. 53 § 1 ustawy). Skarga, zgodnie z art. 57 § 1 ustawy, powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: 1. wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; 2. oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy; 3. określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Zgodnie z art. 58 § 1 ustawy Sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W przedmiotowej sprawie skarżący, mimo wezwania pod rygorem odrzucenia skargi, nie określił przedmiotu zaskarżenia, nie wskazał bowiem jakiej decyzji czy postanowienia organów podatkowych dotyczy skarga. Skarżący nie sprecyzował również wartości przedmiotu sprawy, posługując się w tym zakresie nader ogólnikowymi stwierdzeniami "w przybliżeniu", "orientacyjnie", "nie niższa niż" i nie odnosząc wskazanych kwot do konkretnego przedmiotu skargi. Tym samym należy stwierdzić, że skarżący nie uzupełnił w zakreślonym terminie braków formalnych skargi. Z tych względów, Sąd na podstawie art. 58 § l pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.), orzekł jak w postanowieniu.