I SAB/Go 23/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Rennert po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi Z.K. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie zaliczenia zwrotu podatku od towarów i usług za marzec 2014 r. na poczet odsetek za zwłokę od niezapłaconej zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych za luty 2008 r. postanawia: odrzucić skargę. W dniu 22 września 2014 r. Z.K. wniósł skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie zaliczenia zwrotu podatku od towarów i usług za marzec 2014 r. na poczet odsetek za zwłokę od niezapłaconej zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych za luty 2008 r. Zgodnie z zarządzeniem z dnia 14 listopada 2014 r. wezwano skarżącego do podania informacji, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, czy ewentualnie kiedy złożono ponaglenie o jakim mowa w art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie, pod rygorem przyjęcia przez Sąd, że wskazany środek nie został przez skarżącego w sprawie złożony. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący wskazał, że kierował do Dyrektora Izby Skarbowej pisma z dni [...] czerwca 2014 r. i [...] października 2014 r. Z przedłożonych przez skarżącego pism wynika, że pismo z dnia [...] czerwca 2014 r. stanowi zażalenie na postanowienie z dnia [...] czerwca 2014 r. zaś pismo z dnia [...] października 2014 r. "zażalenie na nie załatwienie sprawy administracyjnej w terminie". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że zanim Sąd przystąpi do merytorycznego rozpoznania skargi obowiązany jest dokonać oceny jej dopuszczalności pod względem formalnym. Stosownie do treści art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). Zawarte w art. 52 § 2 P.p.s.a. wyliczenie środków zaskarżenia ma charakter przykładowy. Zwrot "taki jak", użyty w art. 52 § 2 P.p.s.a., po którym następuje wyliczenie środków zaskarżenia, powinien być uznany za synonim określenia "w szczególności". Przyjęcie, że zawarte w art. 52 § 2 P.p.s.a. wyliczenie środków zaskarżenia ma charakter przykładowy, prowadzi do wniosku, że w wypadku skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., środkami takimi będą zażalenie przewidziane w art. 37 § 1 k.p.a. oraz ponaglenie przewidziane w art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej (por. postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2013 r. sygn. akt II FSK 861/13 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach na stronie internetowej oczeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z regulacją art. 141 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 stronie służy ponaglenie do: 1) organu podatkowego wyższego stopnia; 2) ministra właściwego do spraw finansów publicznych, jeżeli sprawa nie została załatwiona przez dyrektora izby skarbowej lub dyrektora izby celnej. Ponaglenie jest swoistym środkiem prawnym, ponieważ nie odnosi się ono do konkretnej czynności procesowej lub też aktu administracyjnego. Przedmiotem ponaglenia jest niezałatwienie sprawy we właściwym terminie ustawowym lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 Ordynacji podatkowej. Jest to więc prawny instrument umożliwiający stronie wymuszenie na organie podatkowym załatwienie sprawy (por. postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2013 r. sygn. akt II FSK 861/13). W rozpoznawanej sprawie Z.K. wniósł skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie zaliczenia zwrotu podatku od towarów i usług za marzec 2014 r. na poczet odsetek za zwłokę od niezapłaconej zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych za luty 2008 r. Wyczerpując zatem przysługujące mu środki zaskarżenia, przed wniesieniem przedmiotowej skargi Z.K. powinien, zgodnie z regulacją art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej złożyć ponaglenie do organu wyższego stopnia. Zgodnie z zarządzeniem z dnia 14 listopada 2014 r. wezwano skarżącego do podania informacji, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, czy ewentualnie kiedy złożono ponaglenie o jakim mowa w art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie, pod rygorem przyjęcia przez Sąd, że wskazany środek nie został przez skarżącego w sprawie złożony. Odpowiadając na powyższe wezwanie skarżący nadesłał m.in. pismo z dnia [...] października 2014 r. skierowanie do Dyrektora Izby Skarbowej zatytułowane "Zażalenie na nie załatwienie sprawy administracyjnej w terminie." Pomimo, iż w treści przedmiotowego pisma skarżący powołuje się na przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, można przyjąć, iż stanowi ono ponaglenie w trybie art. 141 Ordynacji podatkowej. Wskazać jednak należy, że Z.K. przedmiotową skargę wniósł do tut. Sądu w dniu 22 września 2014 r. (data stempla pocztowego k.5 akt sądowych) zaś ponaglenie do organu wyższego stopnia dopiero w dniu 2 października 2014 r. Stwierdzić zatem należało, że przedmiotowa skarga została wniesiona z uchybieniem wymogu określonego w art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a. i jako taka jest skargą przedwczesną, a tym samym niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Mając na uwadze wyżej wskazane okoliczności Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. skargę odrzucił.