I SAB/Go 46/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 200r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi TF S.A. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj 1995r. postanawia odrzucić skargę. TF S.A., zwane dalej skarżącym TF lub Spółką, w dniu [...] listopada 2009r. za pośrednictwem organu wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej polegającą na niezałatwieniu w terminie wniosku o wznowienie postępowania z dnia [...] października 2007r. w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] czerwca 1999r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc maj 1995r. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Pismem z [...] października 2007r. Spółka złożyła wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Izby Skarbowej z dnia [...] czerwca 1999r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc maj 1995r. Uzasadniając swój wniosek Spółka powołała się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16.10.2007r. sygn. akt SK 63/06 w którym orzeczono o niezgodności z Konstytucją art. 54 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa. Postanowieniem z [...] listopada 2007r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej wznowił postępowanie w sprawie zakończonej w/w ostateczną decyzją Izby Skarbowej. Decyzją z [...] czerwca 2008r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej uchylił decyzję Izby Skarbowej z dnia [...] czerwca 1999 r. Nr [...] w części utrzymującej w mocy decyzję Urzędu Skarbowego z dnia [...]marca 1999 r. [...] marca 1999 r. Nr [...] w zakresie określenia odsetek od powstałej zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za maj 1995r. oraz uchylił decyzję Urzędu Skarbowego z dnia [...] marca 1999 r. Nr [...] w części określającej odsetki liczone od [...] stycznia 1998r. do [...] marca 1999 r. od powstałej zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za maj 1995r. Jednocześnie orzekł o braku podstaw do określenia w przedmiotowej decyzji odsetek za zwłokę za okres od [...] stycznia 1998 r. do [...] marca 1999 r. od powstałej zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za maj 1995 r. Od w/w decyzji skarżący wniósł odwołanie. Decyzją z [...] sierpnia 2008r. nr [...] organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] czerwca 2008r. nr [...]. Na w/w decyzję Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim. Wyrokiem z 2 grudnia 2008r. sygn. akt I SA/Go 785/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2008r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] czerwca 2008r. nr [...]. Od w/w wyroku organ administracji publicznej wniósł skargę kasacyjną. Wyrokiem z 5 czerwca 2009r. sygn. akt I FSK 468/09 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę kasacyjną Dyrektora Izby Skarbowej. Akta sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem z 4 grudnia 2008r. wpłynęły do Izby Skarbowej w dniu 22 października 2009r. Sąd zważył co następuje: Na wstępie wskazać należy, iż obowiązkiem Sądu, przed dokonaniem merytorycznej oceny zasadności skargi, jest zbadanie, czy skarga spełnia wymogi formalne oraz czy przed jej wniesieniem skarżący wyczerpał środki zaskarżenia, które służyły mu w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej P.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak : zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Jak wynika ze zwrotu "taki jak" zawarte w tym przepisie wyliczenie środków zaskarżenia ma charakter tylko przykładowy. Natomiast jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie 14 dni od dnia w którym skarżący dowiedział się lub mógł dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa ( art. 52 § 3 i 4 P.p.s.a). Przepis ten wyraża generalną zasadę subsydiarności skargi sądowej. Jej wniesienie do sądu administracyjnego wymaga bowiem uprzedniego uruchomienia środków prawnych dostępnych w administracyjnym toku instancji, a w razie ich braku - skierowania do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 i 4 P.p.s.a.). Przechodząc natomiast na grunt przepisów Ordynacji podatkowej wskazać należy, że w przypadku skargi na bezczynność organu podatkowego środkiem zaskarżenia jest ponaglenie przewidziane w art. 141 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., Nr 8 poz. 60 ze zm. zwanej dalej "O.p." ), które zgodnie z § 1 pkt 1 tego artykułu, przysługuje stronie do organu podatkowego wyższego stopnia. Ponaglenie w doktrynie i judykaturze traktowane jest jako szczególny rodzaj środka zaskarżenia, mający na celu zapobieganie przedłużania postępowania przed tymi organami. Zatem wyczerpanie środków zaskarżenia zachodzi wówczas, gdy skarżący przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego złożył ponaglenie w trybie art.141 O.p. Ponadto wniesienie skargi do WSA na bezczynność organu w postępowaniu podatkowym uzależnione jest od rozpatrzenia ponaglenia w trybie art. 141 § 1 O.p. ( por. wyrok NSA z 17 lutego 2000r. l SA/Łd 660/98 publ. OPP 2001 nr 1 s. 59, postanowienie WSA w Łodzi z dnia 16 maja 2006, l SAB/Łd 1/06, niepubl.) W ocenie Sądu, analiza akt postępowania administracyjnego pozwala bez wątpliwości stwierdzić, że skarżący nie wyczerpał trybu określonego w art. 141 § 1 O.p. poprzez wniesienie ponaglenia, a tym samym nie dopełnił warunku dopuszczalności skargi wskazanego w art. 52 § 1 P.p.s.a. Wobec powyższego skargę należało uznać za przedwczesną, a tym samym za niedopuszczalną, która na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. podlegała odrzuceniu.